ไม่มีการปรานีให้แม้แต่น้อย
ภายใต้ความจริงอันโหดร้ายที่พบเห็นและได้ยินมาจนซึมซับ ซูเฉินค่อย ๆ เข้าใจสัจธรรมหนึ่ง ว่าไม่ว่าเวลาใด ล้วนอย่าได้มีความเมตตาหรือเห็นอกเห็นใจต่อศัตรูเป็นอันขาด
ไม่รั้งรออยู่ต่อ ซูเฉินหมุนกายจากไป
ป่าทัณฑสวรรค์
ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของแผ่นดินกระจก หากต้องการไปถึงวิทยาลัยแดนรกร้างตะวันออกในเวลาอันสั้นที่สุด เส้นทางที่เร็วที่สุดคือตัดผ่านป่าทัณฑสวรรค์
ที่นี่คือโลกของอสูรกาย ยิ่งมีข่าวลือว่า ในส่วนลึกที่สุดของผืนป่า มีอสูรกายขั้นรวมสมาธิอาศัยอยู่
ป่าทึบปกคลุมฟ้าบังตะวัน
สนธยามาเยือน ห่อหุ้มต้นไม้สูงเสียดฟ้าทีละต้น
ความเปลี่ยวร้างกวาดทั่วผืนป่า ให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง
เมื่อซูเฉินมาถึงป่าทัณฑสวรรค์ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ท้องฟ้าอึมครึมอัดอั้นกดทับจนหายใจไม่ออก
ท่ามกลางราตรีกาลของป่าทัณฑสวรรค์ ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยเสียงคำรามของสัตว์ร้าย เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นระยะ เชื่อได้ว่ามีผู้ฝึกวิชากระบี่ต้องเคราะห์ร้ายถูกอสูรกายเขมือบอีกแล้ว
เพื่อฝึกฝนหล่อหลอม หรือล่าอสูรกายมาขาย ผู้ฝึกวิชากระบี่จำนวนมากจึงเลือกเข้าไปในผืนป่า
มองป่าอันมืดมิดเบื้องหน้า
แววตาของซูเฉินเยือกเย็นยิ่งนัก เมื่อหลายวันก่อน ที่นี่เองที่เขาถูกซูฮ่าวทำลายจันทราโลหิต
เขาจะต้องเริ่มก้าวแรกจากที่นี่
วินาทีที่ย่างเท้าเข้าสู่ผืนป่า ซูเฉินก็ได้ยินถึงคลื่นพลังรุนแรง ดูเหมือนจะมีสิ่งผิดปกติ
ไม่รีรอ พุ่งตรงไปยังทิศทางของคลื่นพลังนั้นทันที
หมีดำตัวหนึ่งสูงกว่าสี่จั้ง กำลังต่อสู้อย่างบ้าคลั่งกับบุรุษผู้หนึ่ง