ค้างคาวดูดเลือดแห่งความมืดจำนวนนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าใส่ซูเฉินอย่างบ้าคลั่งราวกับจะกลืนกินเขา
“เหม็นเหลือเกิน”
กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่ว
ซูเฉินแสดงสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์อย่างเต็มเปี่ยม มองค้างคาวดูดเลือดที่หลั่งไหลมาจากทุกสารทิศ เบื้องบนศีรษะของเขามีจันทราโลหิตก่อตัวขึ้น ภายในนั้นปรากฏเงามังกรและเงาช้างวิ่งกรูกันคำรามก้อง
“จันทราโลหิต!”
เมื่อเห็นซูเฉินก่อจันทราโลหิตขึ้นไม่ไกล หวังเฉวียน หวังอวี่อินและคนอื่นๆ ต่างก็อึ้งงันไปตามๆ กัน ไม่มีใครคาดคิดว่า ซูเฉินที่ถูกทำลายจันทราโลหิตไปแล้ว จะสามารถสำแดงจันทราโลหิตออกมาได้อีกครั้ง
นี่มันจันทราโลหิตอะไร?
ทั่วทั้งแผ่นดินกระจกต่างรู้กันดีว่า จันทราโลหิตที่ตระกูลซูปลุกขึ้นได้คือกระบี่ ไม่ว่าศิษย์แกนหลักคนใดก็ล้วนแล้วแต่เป็นเช่นนั้น ไม่ยกเว้นแม้แต่ซูเฉิน
แล้วตอนนี้เล่า?
มองจันทราโลหิตที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของซูเฉิน นอกจากความงุนงงแล้ว ก็มีแต่ความตกตะลึง
เสียงคำรามของมังกร และเสียงกู่ร้องของช้างดังกึกก้อง
เงามังกรเก้าเส้นและเงาช้างเก้าตัวพากันทะยานออกจากจันทราโลหิต ซูเฉินสำแดงเก้าอสูรมังกรเก้าอสูรคชสาร เริ่มโจมตีถาโถมออกไปรอบทิศทางอย่างรุนแรง
ถึงขั้นที่ว่า แม้จะสังหารค้างคาวดูดเลือดได้ ก็ไม่มีทางกลืนกินมัน
อสูรกายชนิดนี้ช่างเหม็นคาวคละคลุ้งเสียจริง กระทั่งซูเฉินเองก็มิอาจทนรับไหว ได้แต่เลือกที่จะละทิ้งการกลืนกิน
จันทราโลหิตมังกรช้างปกคลุมซูเฉินเอาไว้
ตูม! ตูม! ตูม!
ค้างคาวดูดเลือดจำนวนมหาศาลกระหน่ำโจมตีจันทราโลหิตมังกรช้างอย่างบ้าคลั่ง ภายใต้การปะทะที่ไม่หยุดหย่อน ริมฝีปากของซูเฉินเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมาช้าๆ
แววตาของเขาฉายความหนักใจมากขึ้นเรื่อยๆ หากยังดำเนินต่อไปเช่นนี้ เกรงว่าจะนำพาปัญหาใหญ่หลวงมาให้ตนเป็นแน่