บทที่ 22 ภาพชีวิตผู้คน
ชายชราหลังค่อมค่อย ๆ หันกลับมา แล้วเดินทีละก้าวเข้าไปในหมู่บ้าน
ร่างของเขาค่อย ๆ ลับหายไปต่อหน้าทุกคน
เหล่าผู้รอดชีวิตมองหน้ากันไปมา บรรยากาศเงียบจนน่าขนลุก
“เหยี่ยจื่อ ตามฉันมาให้ติด!”
เถี่ยซือพูดเสียงอู้อี้ ก่อนก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
เฉินเหยี่ยกำหน้าไม้แบบมือถือไว้แน่น แล้วเดินตามร่างยักษ์ทึ่มทื่อไป โดยไม่ได้ใส่ใจที่อีกฝ่ายเปลี่ยนคำเรียกเขา
ตรงเอวมีถุงใส่ลูกดอกแบบง่าย ๆ ซึ่งบรรจุลูกดอกหน้าไม้ที่แช่เลือดสุนัขดำไว้ทั้งหมด
ด้านหลังสะพายเป้ใบใหญ่ เดิมทีเป้ใบนี้ติดอยู่ท้ายจักรยาน แต่เฉินเหยี่ยถอดออกมาสะพายไว้บนหลัง
ส่วนเถี่ยซือ ไอ้ยักษ์ทึ่มทื่อนั่น มีถุงเปล่าใบเล็กใบน้อยติดตัวมากเสียจนนับไม่ถ้วน
ถนนในหมู่บ้านอายุยืนแคบมาก รถยนต์ผ่านไม่ได้เลย
ดังนั้น การขนเสบียงครั้งนี้จึงต้องอาศัยแรงคน
เมื่อมองจากนอกหมู่บ้านเข้าไป จะเห็นต้นหลิวใหญ่ใจกลางหมู่บ้าน ดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกลนัก
เฉินเหยี่ยเดินตามเถี่ยซือ คอยมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง
เซียนกระบี่สาวก็สะพายเป้ใบใหญ่ไว้ด้านหลัง มือขวากุมกระบี่ยาวที่เอวด้านหลัง ยามขยับเรียวขายาวกลับมีจังหวะที่แปลกตา
ไม่นานก็มีคนอื่นเดินตามทั้งสามไปด้วย
คนแรกที่ตามมาคือชายชราท่าทางเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง
ตอนอยู่หมู่บ้านซิงฮวา ชายชราคนนี้ก็เป็นคนแรกที่ลงมือเช่นกัน
ต้องรู้ก่อนว่า ในขบวนรถส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว ผู้สูงอายุมีไม่มาก
ชายชราคนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้
ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ผู้รอดชีวิตหลายคนมองหน้ากันไปมา ความโลภกับความลังเลในแววตาเด่นชัดเป็นพิเศษในเวลานี้