บทที่ 23 พวกคุณเคยเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นไหม?
การหายตัวไปของคนสองคนไม่ได้ส่งผลต่อการเดินทางของขบวนเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าเฉินเหยี่ยหรือเซียนกระบี่สาวก็ไม่ได้หยุดฝีเท้าเพราะเรื่องนี้
เฉินเหยี่ยกับคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังต้นหลิวใหญ่ใจกลางหมู่บ้าน
ยิ่งลึกเข้าไปในหมู่บ้าน แรงกดดันในใจของผู้รอดชีวิตก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ความหวาดกลัวอันชวนขนลุกปกคลุมจิตใจของทุกคน
สองข้างทางในหมู่บ้านมีบ้านเรือนอยู่มากมาย หลายหลังเปิดประตูทิ้งไว้ ภายในมืดสนิท
ผู้รอดชีวิตบางคนตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะตามเฉินเหยี่ยกับคนอื่น ๆ ไปด้วยกัน
แต่บางคนก็ยังลังเลอยู่ตลอด
หากตามเข้าไปในหมู่บ้านต่อ อาจค้นหาเสบียงได้มากขึ้นก็จริง แต่ย่อมต้องเผชิญอันตรายมากขึ้นแน่นอน
แต่ถ้าเข้าไปในบ้านเรือน ก็ต้องเจออันตรายเช่นกัน
โจวหลานกับโจวเสี่ยวเสี่ยว น้องชายของเธอ เป็นฝ่ายที่ยืนกรานจะติดตามไปด้วย
ทันใดนั้น เฉินเหยี่ยก็ชะงักฝีเท้า หรี่ตาลงเล็กน้อย พลางยกหน้าไม้แบบมือถือในมือขึ้นเล็งไปข้างหน้า
เถี่ยซือกับเซียนกระบี่สาวที่อยู่ข้างกายก็ทำเช่นเดียวกัน
ทั้งสามมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าระแวดระวัง
เป็นตาเฒ่าหลังค่อมคนนั้น!
จะเรียกว่าชายชราก็ไม่เชิง เพราะชายคนนี้ดูเหมือนหุ่นเชิด ทั้งท่าทางและสีหน้าล้วนเหมือนหุ่นเชิดทั้งสิ้น
“พวกคุณ... มาแล้ว~~~”
เสียงของหุ่นเฒ่าหลังค่อมดังแว่วมาอย่างเย็นเยียบ ฟังแล้วชวนให้รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว
ดูราวกับชายชราคนนี้ตั้งใจรอเฉินเหยี่ยกับคนอื่น ๆ อยู่
ผู้รอดชีวิตที่อยู่ด้านหลังพากันหลบไปอยู่หลังทั้งสามคน