บทที่ 13 ช่างหน้าด้านเสียจริง
เฉินเหยี่ยขมวดคิ้วน้อย ๆ ราคาที่อีกฝ่ายเสนอสูงเกินไปอยู่บ้าง
ในวันสิ้นโลก อาหารคือสินค้าที่มีค่าและใช้แลกเปลี่ยนได้ดีที่สุด มีค่ากว่าสิ่งอื่นใด
โดยเฉพาะวัตถุดิบอย่างข้าวสารที่ไม่ได้บรรจุหีบห่อ ผู้คนจำนวนมากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับอาหารบรรจุห่อกันมานานแล้ว
ในบรรดาคนที่หนีออกมาจากหมู่บ้านซิงฮวาก่อนหน้านี้
มีคนไม่น้อยที่หนีออกมาพร้อมข้าวสาร คนส่วนใหญ่กลับหัวทึบ พากันไปแย่งมันฝรั่งทอด คุกกี้ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แป้งกับข้าวสารกลับมีคนสนใจน้อยมาก
เมื่อเห็นเฉินเหยี่ยขมวดคิ้ว
ชายตรงหน้าก็เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ถ้าคุณเฉินอยากได้จริง ๆ ข้าวสาร 5 ชั่งก็ได้ครับ!”
“หรือคุณเฉินจะช่วยซ่อมรถบัสให้ฟรี 2 ครั้งก็ได้ ผมยกเครื่องมือซ่อมชุดนี้ให้คุณเฉินฟรีเลย!”
ระหว่างพูด ชายคนนั้นคอยสังเกตสีหน้าของเฉินเหยี่ยอยู่ตลอด
ทั้งขบวนรถมีคนไม่ถึง 100 คน ข่าวที่ว่าเฉินเหยี่ยเป็นผู้มีพลังเหนือโลกสายช่างกลจึงแพร่ไปถึงทุกคนในขบวนรถอย่างรวดเร็ว
เฉินเหยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ตกลง!”
ชายตรงหน้าดีใจจนออกนอกหน้า รีบช่วยเฉินเหยี่ยขนเครื่องมือซ่อมชุดนี้ขึ้นรถสามล้อเครื่อง
จากนั้นเฉินเหยี่ยก็แลกเครื่องปรุงรสมาอีกเล็กน้อย ทั้งเกลือและน้ำมัน
ของพวกนี้ใช้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพียงไม่กี่ห่อก็แลกมาได้แล้ว
เวลาแลกเปลี่ยน 2 ชั่วโมงเหลืออีกครึ่งชั่วโมง