บทที่ 12 แลกเปลี่ยนเสบียง
ไม่นาน เฉินเหยี่ยก็เข้าใจกฎการเอาชีวิตรอดของขบวนรถนี้
ในขบวนรถนี้ คนธรรมดายังคงมีจำนวนมากที่สุด
แต่คนธรรมดามีความสามารถจำกัด แทบหาเสบียงดี ๆ ไม่ได้เลย ดังนั้นจึงยากมากที่จะแลกของดีจากมือพวกเขา
คนที่พอจะแลกเปลี่ยนด้วยได้ ก็มีเพียงผู้เหนือโลกในลำดับขั้นไม่กี่คนที่อยู่ตรงหน้า
หัวหน้าขบวนรถย่อมเป็นฉู่เช่อจากลำดับขั้นผู้นำทาง
ผู้เหนือโลกในลำดับขั้นนี้เกิดมาเพื่อเป็นหัวหน้าโดยแท้
การจัดการขบวนรถก็หละหลวมไม่ต่างจากตัวฉู่เช่อ
ฉู่เช่อมีข้อกำหนดในการดูแลขบวนรถเพียงข้อเดียว นั่นคือความยุติธรรม
ไม่ว่าจะเป็นฉู่เช่อ หรือคนธรรมดาที่ธรรมดาที่สุดในขบวนรถ หากต้องการเสบียงอะไรก็ต้องออกไปหาเอง หรือไม่ก็เอาของที่มีมูลค่าเท่าเทียมกันมาแลก
เหมือนกับที่เฉินเหยี่ยเห็นคนมุดเข้าไปในเต็นท์ของคนอื่นเมื่อคืน ขอเพียงจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสม ก็มีชีวิตรอดต่อไปได้
เฉินเหยี่ยไม่ได้ติดใจเรื่องนี้
ในสถานการณ์วันสิ้นโลก ยังมีคนที่ยึดถือหลักความยุติธรรมได้ นับว่าหาได้ยากแล้ว
ดูเหมือนว่าฉู่เช่อ นานา และชายที่ยังพักรักษาตัวจากบาดแผล จะจัดงานแลกเปลี่ยนเสบียงเล็ก ๆ ขึ้นเพื่อต้อนรับเฉินเหยี่ย ผู้เหนือโลกในลำดับขั้นคนใหม่
เมื่อวานมีคนหนีออกมาจากหมู่บ้านซิงฮวาไม่น้อย หลายคนได้เสบียงติดมือมาบ้างไม่มากก็น้อย
พอดีกับที่งานแลกเปลี่ยนในวันนี้จะช่วยให้ทุกคนได้ประโยชน์สูงสุด
งานแลกเปลี่ยนไม่มีกฎเกณฑ์พิเศษอะไร ขอเพียงทั้งสองฝ่ายสมัครใจก็พอ
งานแลกเปลี่ยนกำหนดเวลาไว้ 2 ชั่วโมง
พอครบ 2 ชั่วโมง ทุกคนก็ต้องออกเดินทาง