ฟางจิ้นหันกลับไปมองแผงข้อมูลของตนอีกครั้ง
พรสวรรค์พิเศษที่เติบโตได้ พร้อมกับทักษะติดตัวสามอย่างซึ่งยกระดับมาจากประสบการณ์ของเขาเอง
ตอนนี้เขายังประเมินระดับเฉลี่ยของผู้โดยสารคนอื่นไม่ได้ แต่ดูจากข้อมูลชุดนี้เพียงอย่างเดียว จุดเริ่มต้นของเขาก็ไม่ได้แย่นัก ถึงอย่างนั้น ค่าประมาณการรอดชีวิตที่รถไฟแสดงให้เห็นก็ยังต่ำจนน่าตกใจ
การทดสอบครั้งแรกจะอันตรายถึงระดับไหนกันแน่?
ฟางจิ้นนึกถึงประโยคสุดท้ายในกฎที่รถไฟประกาศ
【ทุกสิ่งที่ได้รับ ล้วนต้องแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม】
ในเมื่อระบุว่า “ทุกสิ่ง” การปลุกพรสวรรค์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้จะนับเป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนด้วยหรือไม่?
ความสามารถที่พวกเขาได้รับในตอนนี้เป็นของขวัญสำหรับมือใหม่ที่รถไฟมอบให้โดยไม่คิดอะไร หรือเป็นเดิมพันที่แลกมาล่วงหน้าด้วยค่าตอบแทนบางอย่างซึ่งยังไม่เผยออกมา?
แล้วก็ชื่อของรถไฟขบวนนี้... หย่งเจี๋ย
หย่งเจี๋ย หมายถึงหายนะที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ไม่ว่าจะมองอย่างไร นี่ก็ไม่ใช่รถไฟที่จะพาผู้โดยสารไปถึงปลายทางอย่างปลอดภัย
ฟางจิ้นข่มความคิดที่พลุ่งพล่านในใจ แล้วเบนความสนใจไปยัง【ช่องทางรถไฟ】และ【ช่องทางตู้โดยสาร】ที่เพิ่งปลดล็อก
ตอนนี้ข้อมูลนับไม่ถ้วนกำลังไหลขึ้นในช่องทางอย่างบ้าคลั่ง:
“มีใครอยู่ไหม?! นี่มันที่ไหนกันแน่?! ใครก็ได้บอกทีว่านี่เป็นแค่ความฝัน!!!”
“ฉันอยู่ตู้โดยสารหมายเลข ∮17 ภรรยาฉันชื่อจางลี่ เธอก็หายตัวไปเหมือนกัน!”
“มีคนตายในตู้โดยสารเราเมื่อกี้ รถไฟฆ่าจริง! ไม่ใช่การแสดง!”
“ฮ่า ๆ ๆ! มนุษยชาติทั้งโลกทะลุมิติมาเหรอ? นิยายแนวเอาชีวิตรอดไม่รู้จบ? มิติเทพเจ้าหลัก? โคตรเร้าใจ! ช่างหัวตัวชี้วัดผลงานบ้า ๆ นั่น!”
“จำนวนผู้รอดชีวิตโดยประมาณในการทดสอบหมายความว่ายังไง? พวกเรามี 100 คน แต่รอดได้แค่ 13 คนงั้นเหรอ?”
“13 คนยังน้อยไปอีกเหรอ? ตู้โดยสารเรามีแค่ 9 คนเอง!”
“มีใครเคยผ่านการทดสอบมาก่อนไหม? ขอแบ่งปันประสบการณ์หน่อย เงื่อนไขอะไรก็คุยกันได้!”
“พรสวรรค์ที่ทุกคนปลุกได้คืออะไรกันบ้าง?”
“พรสวรรค์ของฉันคือเข้ากับพืชได้ดีเหรอ? แต่สถานที่บ้า ๆ นี่ไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้น!”
“เชื่อมโยงความเจ็บปวด? เชี่ย นี่หมายความว่าถ้าฉันโดนต่อย ก็ลากคนอื่นมาเจ็บด้วยกันได้งั้นเหรอ?”
“...ทำไมพรสวรรค์ของฉันถึงเป็น ‘เรือนร่างเย้ายวน’ วะ ฉันเป็นผู้ชายแท้ ๆ สูง 175 หนัก 120 ชัด ๆ...”
“Oh No ทำไมพลังของฉันมีแค่ 2 แต้ม?”
“มีคนโรคจิตใส่แค่กางเกงในอยู่ในตู้โดยสาร! ช่วยด้วย!”
“ใส่แค่กางเกงในจะไปนับอะไร? ฉันแก้ผ้าล่อนจ้อนเลย จะตายแล้ว......”
...
ข้อความเลื่อนเร็วเสียจนแทบมองไม่ทัน
ฟางจิ้นกวาดตามองเพียงแวบเดียวก็ปิดมัน ข้อมูลปะปนกันยุ่งเหยิง ส่วนใหญ่เป็นแค่การระบายความกลัวอย่างไร้สาระ ข้อมูลที่มีประโยชน์จริง ๆ มีน้อยนิด
แต่จากสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ อย่างน้อยเขาก็ยืนยันได้เรื่องหนึ่ง คนที่ถูกเลือกโดยรถไฟไม่ได้มีแค่พวกเขา 100 คนนี้
เพียงไม่กี่วินาที ในช่องทางก็มีหมายเลขตู้โดยสารต่างกันปรากฏขึ้นนับร้อย หย่งเจี๋ยมีตู้โดยสารทั้งหมดกี่ตู้ และมีผู้โดยสารอยู่บนรถไฟกี่คน ตอนนี้ยังประเมินไม่ได้เลย
ส่วนเรื่องการแบ่งปันประสบการณ์ที่ว่า...
ไม่มีใครในช่องทางยอมรับว่าตัวเองเป็นผู้โดยสารเก่า
ไม่เช่นนั้น หย่งเจี๋ยก็เพิ่งเรียกผู้โดยสารเป็นครั้งแรก
หรือไม่ก็ผู้โดยสารเก่าไม่ได้อยู่ในช่องทางที่พวกเขาเข้าถึงได้
ฟางจิ้นเอนเอียงไปทางข้อหลังมากกว่า
ในเมื่อรถไฟแบ่งสิทธิ์ตามระดับ และจับคู่โลกกับความยากของภารกิจตามระดับ นั่นหมายความว่าผู้โดยสารแต่ละชั้นน่าจะแยกขาดจากกัน พูดอีกอย่างคือ【ช่องทางรถไฟ】อาจไม่ได้ครอบคลุมทั้งขบวนจริง ๆ แต่อาจเปิดให้เฉพาะมือใหม่ในรอบเดียวกันและระดับสิทธิ์เดียวกันเท่านั้น
แต่ข้อมูลที่มีอยู่ยังไม่พอจะพิสูจน์ข้อสันนิษฐานนี้
ฟางจิ้นเอนหลังพิงเบาะ แล้วเริ่มสังเกตผู้โดยสารในตู้เดียวกันอีกครั้ง
หลังผ่านความวุ่นวายในช่วงแรกและเห็นคนถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา ในที่สุดทุกคนก็เริ่มเรียกสติกลับคืนมาได้บ้าง
ประตูห้องโดยสารสีเงินทั้งสองบานที่หัวและท้ายตู้ยังคงปิดสนิท เมื่อรู้แล้วว่าไม่มีทางออก คนจำนวนมากขึ้นก็เลิกดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์
บางคนเริ่มลองเดินไปมาตามทางเดิน พลางถามชื่อ สถานะ และพรสวรรค์ของกันและกัน ส่วนบางคนกำลังตามหาญาติหรือเพื่อนที่อาจถูกลากเข้ามาในรถไฟด้วย ขณะที่คนส่วนใหญ่ยังนั่งอยู่กับที่ สีหน้าหวาดหวั่น แววตาเต็มไปด้วยความระแวงคนแปลกหน้า
“กฎบอกแค่ว่าทำภารกิจสำเร็จแล้วจะกลับมาที่รถไฟได้” ชายหนุ่มในชุดนอนนั่งหมดแรงอยู่บนเก้าอี้ ริมฝีปากซีดเผือด น้ำเสียงแหบแห้ง “แต่หลังจากกลับมาแล้วล่ะ? เรายังกลับไปโลกเดิมได้ไหม?”
“ทำภารกิจสำเร็จคงได้แค่กลับมาที่รถไฟ ส่วนจะกลับบ้านได้หรือเปล่า กฎไม่ได้พูดถึง”
ผู้ตอบคือหญิงวัยผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่แถวหน้า เธอสวมชุดทำงาน ดูอายุราว 30 ปี แต่งหน้าอย่างประณีตและแต่งกายคล่องแคล่ว แม้ใบหน้าจะซีดอยู่บ้างเหมือนกัน แต่ตอนพูดก็ยังเรียบเรียงความคิดได้ชัดเจน
หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็แนะนำตัวก่อนว่า “ฉันชื่อหลินเสี่ยว ก่อนมาที่นี่เป็นผู้จัดการแผนกของบริษัทการค้าแห่งหนึ่ง”
เมื่อมีคนเริ่มบอกชื่อ บรรยากาศที่แข็งค้างในตู้โดยสารก็ผ่อนคลายลงบ้าง ผู้คนเริ่มพูดชื่อของตัวเองมากขึ้น พร้อมเล่าว่าก่อนถูกลากขึ้นรถไฟกำลังทำอะไรอยู่
อาบน้ำ นอน ทำงานล่วงเวลา หรือแม้แต่...
ระหว่างบทสนทนา มีสายตาไม่หวังดีหลายคู่เหลือบมองผู้หญิงที่ขดตัวอยู่บนที่นั่งโดยไม่สวมอะไรเลยบ่อยครั้ง
ฟองสบู่บนตัวเธอแห้งไปกว่าครึ่งแล้ว ทำให้เห็นเค้าโครงบางส่วนราง ๆ เมื่อไม่มีเสื้อผ้าปกปิด เธอจึงได้แต่กอดตัวเองแน่น ขดตัวเป็นก้อน ไหล่สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
ตอนนั้นเอง ชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตลายดอกก็ลุกขึ้น
เขาไม่คิดปิดบังสายตา กวาดมองร่างผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า
ตอนเดินผ่านที่นั่งว่างตัวนั้น เขาชะงักฝีเท้าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเดินโซเซไปหยุดตรงหน้าหญิงสาว
“น้องสาว” เขาหยุดข้างที่นั่ง แล้วยิ้มยียวน “หนาวไหม?”
ร่างของหญิงสาวสะดุ้งเฮือก เธอถอยหนีไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว “ใคร...ให้ฉันยืมเสื้อผ้าสักตัวได้ไหม?”
“เสื้อผ้าไม่มีหรอก” ชายคนนั้นก้มตัวลง “แต่พี่กอดให้อุ่นได้นะ”
ระหว่างพูด เขาก็ยื่นมือไปหาไหล่เปลือยของเธอ
หลายคนเห็นเหตุการณ์นี้ บางคนขมวดคิ้วแล้วเบือนหน้าไป แต่คนส่วนใหญ่กลับเงียบ หรือมองดูด้วยสีหน้าไม่เกี่ยวกับตัวเอง
อย่างไรเสีย ภาพการฆ่าเมื่อครู่ยังติดตา ไม่มีใครกล้าขัดแย้งกับคนแปลกหน้าโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง และยิ่งไม่มีใครอยากลองหยั่งเชิงขีดจำกัดของกฎรถไฟ เพียงเพื่อช่วยคนที่ไม่รู้จัก
สายตาของฟางจิ้นกวาดผ่านไปทางนั้น ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
รถไฟห้ามอย่างชัดเจนแค่ “การฆ่าฟันกันภายในตู้โดยสาร” แต่คำว่า “ห้ามฆ่าฟัน” มีขอบเขตอย่างไร? การคุกคาม การบังคับขู่เข็ญ หรือกระทั่งการล่วงละเมิดที่มากไปกว่านั้น นับเป็นส่วนหนึ่งของ “การฆ่าฟัน” หรือไม่?
จังหวะนั้นเอง เสียงตะกุกตะกักก็ดังขึ้น “ผะ...ผมมีเสื้อกล้ามเกินมาอยู่ตัวหนึ่ง”
ผู้พูดเป็นชายหนุ่มสวมแว่น ดูเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัย
ใบหน้าเขาซีดเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากลัวมากเหมือนกัน แต่เมื่อถูกคนรอบข้างจับตามอง เขาก็ยังเปิดกระเป๋าสะพายข้าง หยิบเสื้อกล้ามบาสเกตบอลสีน้ำเงินที่มีเลข “9” พิมพ์อยู่ขึ้นมา
ชายเสื้อลายดอกชะงักมือ หันไปมองเขาด้วยหางตา แววตาไม่เป็นมิตร “ไอ้หนู แกอยากหาเรื่องใส่ตัวหรือไง?”
แขนของชายหนุ่มสวมแว่นแข็งทื่อขึ้นมาทันที ใบหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม
“คุณครับ ผมแนะนำให้คิดให้ดีก่อน” เสียงผู้หญิงดังมาจากแถวหน้า หลินเสี่ยวลุกขึ้น เดินมาตามทางเดินตรงไปยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสอง บดบังสายตาของชายเสื้อลายดอก
ชายคนนั้นกวาดตามองรูปร่างคล่องแคล่วสมวัยของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววลามกวาบผ่านดวงตา
“คุณพูดกับผมเหรอ?”
หลินเสี่ยวไม่สนใจสายตาของเขา เพียงมองกลับอย่างสงบนิ่ง “เมื่อกี้รถไฟตัดสินว่าเป็น ‘พฤติกรรมมุ่งร้าย’ ไม่ใช่รอให้มีคนตายก่อนถึงจะตัดสิน!”
“แล้วไง?”
“เพราะอย่างนั้น สิ่งที่ใช้ตัดสินอาจเป็นการกระทำกับเจตนาของคุณ ไม่ใช่ผลลัพธ์ การคุกคามอาจไม่ถึงตาย แต่ถ้าทำร้ายคนอื่นก็พูดยาก” เธอขยับหลบไปครึ่งก้าว “คุณจะทำต่อก็ได้ พอดีจะได้ลองแทนทุกคน ว่าขอบเขตกฎของรถไฟอยู่ตรงไหนกันแน่”
รอยยิ้มบนใบหน้าชายคนนั้นค่อย ๆ จางหาย เขาเหลือบมองที่นั่งว่างตรงนั้นโดยไม่รู้ตัว ภาพนั้นน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าศพเสียอีก
“อย่ามาขู่ฉันให้มาก”
ปากพูดอย่างนั้น แต่มือที่ยื่นออกไปกลับค้างอยู่นาน หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ชายคนนั้นก็ถ่มน้ำลาย ก่อนจะชักมือกลับในที่สุด
“เออ ชอบทำเป็นคนดีนักใช่ไหม?” เขากวาดตามองหลินเสี่ยวกับชายหนุ่มสวมแว่นอย่างเย็นชา แล้วหันหลังเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง “พอลงจากรถไฟเมื่อไร ฉันจะดูสิว่าพวกแกยังเสแสร้งได้อีกนานแค่ไหน”
คำว่า “ลงจากรถไฟ” ทำให้แววตาของหลายคนเปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน
กฎรถไฟระบุชัดเจนว่า ห้ามฆ่าฟันกันบนรถไฟและชานชาลา
แล้วนอกเหนือจากนั้นล่ะ? คำตอบดูเหมือนจะชัดเจนอยู่แล้ว
รถไฟไม่เคยให้คำมั่นว่าผู้โดยสารต้องอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข
หลินเสี่ยวมองตามชายคนนั้นจนลับไป แล้วจึงผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ เธอรับเสื้อกล้ามจากมือชายหนุ่มสวมแว่น เดินไปข้างหญิงสาว ใช้ร่างกายบังสายตาคนรอบข้าง แล้วช่วยสวมเสื้อให้เธอ
“ใส่ตัวนี้ก่อนนะ”
“ขอบคุณ...”
หญิงสาวรีบสวมเสื้อกล้ามอย่างทุลักทุเล
เสื้อกล้ามบาสเกตบอลไซซ์ผู้ชายหลวมไปสำหรับเธอ ชายเสื้อคลุมลงมาถึงต้นขา แต่อย่างน้อยก็ปกปิดส่วนสำคัญไว้ได้
ทว่าไม่รู้เพราะเสื้อผ้าที่ปกปิดร่างกายสร้างความแตกต่างเช่นนี้หรือเปล่า เรียวขายาวที่โผล่พ้นชายเสื้อกลับสะดุดตาเกินไป สายตาในตู้โดยสารจึงยิ่งไร้ยางอายกว่าเดิม
“ขอบคุณนะ ฉันชื่อหลี่ซินหราน” เธอมองหลินเสี่ยวกับชายหนุ่มสวมแว่นด้วยแววตาซาบซึ้ง
ชายหนุ่มสวมแว่นเลื่อนกรอบแว่นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “หวังเฉิง”
ฟางจิ้นจดจำคนเหล่านี้ไว้เงียบ ๆ
หลินเสี่ยวใจเย็นพอและจับประเด็นสำคัญในกฎได้เก่ง ส่วนหวังเฉิงแม้จะขี้ขลาด แต่ก็ยังข่มความกลัวแล้วลุกขึ้นช่วยในยามที่ไม่มีใครกล้าออกหน้า สำหรับชายเสื้อลายดอกคนนั้น...
กฎการฆ่าของรถไฟกดความมุ่งร้ายของเขาเอาไว้ชั่วคราว แต่ไม่ได้ทำให้มันหายไป เมื่อเข้าไปในโลกภารกิจที่ไร้การคุ้มครอง คนแบบนี้อาจอันตรายยิ่งกว่าภารกิจเสียอีก
ในขณะเดียวกัน บรรยากาศในตู้โดยสารก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ
การเผชิญหน้าสั้น ๆ เมื่อครู่ทำให้ทุกคนตระหนักถึงเรื่องหนึ่ง พวกเขาไม่เพียงต้องรับมือกับการทดสอบที่ไม่รู้จัก แต่ยังต้องระวังคนแปลกหน้ารอบตัวที่เพิ่งได้รับพลังเหนือธรรมชาติมาด้วย
กฎรักษาความสงบในตู้โดยสารได้ แต่ไม่อาจทำให้ผู้คนไว้ใจกัน
หึ่ง
ตู้โดยสารทั้งตู้สั่นสะเทือนเบา ๆ
เสียงพูดคุยทั้งหมดหยุดลงฉับพลัน ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
ข้อความแจ้งเตือนเย็นชาปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
【แจ้งเตือน: รถไฟกำลังจะถึงสถานี】
【นับถอยหลังประกาศภารกิจ: 10 นาที】
【ขอให้ผู้โดยสารทุกคนเตรียมตัว】
...