【ช่วงแรกส่วนใหญ่เป็นโลกจากอนิเมะญี่ปุ่น (ผสมโลกออริจินัล) ช่วงกลางถึงท้ายเป็นโลกออริจินัล ใครไม่ชอบโปรดอย่าเข้ามา ขอบคุณ~】
【ผู้โดยสาร: ฟางจิ้น】
【ที่นั่ง: ∮03—77】
ตอนฟางจิ้นได้รับตั๋วรถสีดำใบนั้น โลกเหลือเวลาอีกเพียงสิบวินาทีก่อนจะล่มสลาย
เขายังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวนับถอยหลังก็สิ้นสุดลงแล้ว
【00:00】
โลกจมสู่ความมืดมิด
……
ปัง! ปัง!
“เปิดประตู! ปล่อยฉันออกไป!”
ฟางจิ้นลืมตาพรึ่บ สิ่งแรกที่เห็นคือชายวัยกลางคนสวมเพียงกางเกงในสีแดง กำลังใช้ไหล่กระแทกประตูห้องโดยสารสีเงินอย่างบ้าคลั่ง
เขาก้มลงสำรวจสภาพตัวเองก่อน จากนั้นจึงเงยหน้ากวาดตามองรอบด้าน
ที่นี่ดูคล้ายตู้โดยสารรถไฟ
หัวท้ายตู้โดยสารมีประตูห้องโดยสารสีเงินอยู่ด้านละบาน บนประตูมีลวดลายสีน้ำเงินเลื้อยปกคลุม ผนังทั้งสี่ด้านเป็นโลหะสีเงินขาว ประกบสนิทจนแทบไร้รอยต่อ แม้แต่ช่องระบายอากาศสักช่องก็หาไม่พบ ตู้โดยสารกว้างขวาง เบาะนั่งสองแถวจัดวางแบบ “1+1” ทางเดินตรงกลางกว้างพอให้คนสี่ห้าคนเดินเรียงกันได้
ฟางจิ้นกวาดตามองคร่าว ๆ ภายในตู้โดยสารมีคนนั่งอยู่หลายสิบคนเป็นอย่างน้อย
เสื้อผ้าของคนเหล่านั้นหลากหลายจนแทบไม่มีอะไรเหมือนกัน
มีทั้งชุดสูท ชุดนอน ผ้าเช็ดตัว กระทั่งบางคนยังมีฟองสบู่จากการอาบน้ำติดอยู่ทั่วตัว ด้านหน้ามีเด็กสาวรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งสวมชุดโลลิตา ผมยาวสยายถึงเอว ดูแปลกแยกจากบรรยากาศวุ่นวายรอบข้างอย่างชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าทุกคนถูกพาตัวมาที่นี่โดยไม่ทันตั้งตัว
หลังจากงุนงงอยู่ชั่วครู่ ความตื่นตระหนกก็เริ่มแพร่กระจายไปทั่วตู้โดยสารอย่างรวดเร็ว
“ที่นี่มันที่ไหน?”
“เมื่อกี้ฉันยังอาบน้ำอยู่เลย!”
“โทรศัพท์ล่ะ? โทรศัพท์ฉันหายไปไหน!”
“ใครแม่งเล่นบ้าอะไรอยู่?”
“มีใคร...ให้ฉันยืมเสื้อผ้าสักชุดได้ไหม...” หญิงสาววัยเยาว์ที่ตัวเปื้อนฟองสบู่ขดตัวอยู่บนเบาะ เอ่ยเสียงสั่น
เธอใช้สองแขนกอดอกไว้แน่น ฟองสบู่ไหลลงมาตามน่อง หยดรวมกันเป็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ ข้างเท้า
สายตาหลายคู่รอบตัวจับจ้องเธอ ไม่ยอมเบือนหนีไปไหน
หญิงสาวรู้ตัวว่าถูกมอง ร่างกายจึงหดเกร็งยิ่งกว่าเดิม
ในจังหวะนั้นเอง ม่านแสงสีฟ้าเรืองรองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน ทันใดนั้นเสียงไร้อารมณ์เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในสมองของทุกคนโดยตรง
【ยืนยันตัวผู้โดยสารเรียบร้อย】
【หมายเลขตู้โดยสารปัจจุบัน: ∮03】
【จำนวนผู้โดยสารจริง: 100】
【ยินดีต้อนรับสู่—รถไฟมิติหย่งเจี๋ย】
“รถไฟมิติ? ถ่ายหนังอยู่หรือไง?”
“ทำไมของนี่ถึงมาอยู่ตรงหน้าฉันได้?!”
“ภาพหลอน ต้องเป็นภาพหลอนแน่!”
เสียงเย็นชานั้นไม่สนใจปฏิกิริยาของทุกคน ยังคงประกาศต่อไปตามลำพัง
【ข้อบังคับของรถไฟมีดังต่อไปนี้ ขอให้ผู้โดยสารทุกคนจดจำไว้】
【1. ตู้โดยสารคือโลก ตู้โดยสารปัจจุบันคือถิ่นฐานเริ่มต้นของคุณ】
【2. ห้ามเข่นฆ่ากันภายในตู้โดยสารและชานชาลา ผู้ฝ่าฝืนจะถูกลบล้าง】
【3. เมื่อรถไฟถึงสถานี หมายถึงการเดินทางถึงโลกหนึ่ง และจะมีการมอบหมายภารกิจของโลกนั้น】
【4. เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จึงจะได้รับสิทธิ์กลับขึ้นรถไฟพร้อมรางวัลที่เกี่ยวข้อง】
【5. ภารกิจมีเวลาจำกัดอย่างเคร่งครัด ผู้ที่ทำไม่ทันจะหมดสิทธิ์】
【6. ทุกสิ่งที่ได้รับต้องแลกเปลี่ยนด้วยมูลค่าที่เท่าเทียม รถไฟไม่มอบสิ่งใดให้ฟรี】
ชายวัยกลางคนที่กระแทกประตูหน้าแดงก่ำ เขาตะโกนลั่น “เล่นกลอะไรอยู่ ลักพาตัวกันใช่ไหม? ฉันจะแจ้งตำรวจแล้ว! พวกแกแม่งรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!”
มีคนแถวหลังพึมพำขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “โทรศัพท์ก็ไม่มีแล้ว จะเอาอะไรแจ้งตำรวจ?”
เสียงหัวเราะกลั้นไว้ดังขึ้นสองสามครั้งในตู้โดยสาร
ชายวัยกลางคนรู้สึกเสียหน้าในทันที เขาหันขวับไปกระชากคอเสื้อชายหนุ่มผอมแห้งที่พูด แล้วชกเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง
“หัวเราะแม่แกสิ!”
【คำเตือน: ตรวจพบการทำร้ายผู้อื่นโดยเจตนา นี่คือคำเตือนครั้งแรก หากยังไม่หยุด จะถูกลบล้างทันที!】
“ฉันจะด่าแม่แก...”
เสียงด่าขาดหายไปกลางคัน
วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็แยกออกจากกันตรงกลาง ก่อนสลายเป็นจุดแสงสีแดงคล้ำจำนวนนับไม่ถ้วน
เหลือเพียงความว่างเปล่าอยู่ตรงนั้น ราวกับคนผู้นี้ถูกพลังบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจ ลบออกจากความเป็นจริงไปโดยตรง
ชายหนุ่มร่างผอมทรุดลงนั่งกับพื้น กุมคอไอโขลก รอยที่ถูกบีบรัดยังคงอยู่ ทว่าคนที่ทำร้ายเขากลับหายไปเหมือนไม่เคยมีตัวตน
ทั้งตู้โดยสารเงียบกริบในพริบตา
ที่นั่งหนึ่งร้อยที่นั่ง ว่างลงไปหนึ่งที่
ถึงตอนนี้ทุกคนจึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่า “ลบล้าง” ไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นกฎเหล็กที่ห้ามลองดี
【ผู้โดยสารที่ฝ่าฝืนกฎถูกกำจัดแล้ว】
【จำนวนผู้โดยสารที่เหลือในตู้โดยสารปัจจุบัน: 99 คน】
【ประกาศกฎเรียบร้อย】
หลังหยุดไปชั่วครู่ ข้อความแจ้งเตือนใหม่ก็ปรากฏขึ้น
【เริ่มโหลดแม่แบบกึ่งข้อมูล... กำลังโหลด... โหลดเสร็จสิ้น】
【คำเตือน: ระบบกึ่งข้อมูลเป็นความสามารถเสริมในการต่อสู้ ไม่อาจยกเว้นความเสียหายถึงตายได้ทั้งหมด หากอวัยวะสำคัญ เช่น หัวใจหรือสมอง ได้รับความเสียหายร้ายแรง หรือค่าพลังชีวิตลดเหลือศูนย์ ก็ยังอาจเสียชีวิตได้ โปรดอย่าพึ่งพาข้อมูลมากเกินไป】
【เปิดใช้สิทธิ์ชั่วคราวของผู้โดยสารแล้ว】
ขอบสายตาของฟางจิ้นสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย พร้อมหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนที่ปรากฏขึ้นมา
【ข้อมูลส่วนตัว】
【ภารกิจ】
【พื้นที่ส่วนตัว (ยังไม่เปิดใช้)】
【ช่องทางรถไฟ】
【ช่องทางตู้โดยสาร】
【รายชื่อเพื่อน】
เขาขยับความคิดเล็กน้อย แล้วเพ่งความสนใจไปที่【ข้อมูลส่วนตัว】
ม่านแสงพลันขยายออก
———————
【รหัสประจำตัว: 900901】
【ชื่อ: ฟางจิ้น】
【รหัสเรียก: ไม่มี】
【ฉายา: ไม่มี】
【ระดับ: เลเวล 1 (ขั้นที่หนึ่ง) คำอธิบาย: ทุก 20 ระดับนับเป็นหนึ่งขั้น ระดับไม่มีโบนัสคุณสมบัติโดยตรง เป็นเพียงตัวแทนระดับสิทธิ์ของผู้โดยสารภายใน “รถไฟ” และสอดคล้องกับระดับความยากของโลกและภารกิจ】
【พลังชีวิต: 100% (ประเมินตามสภาพจริง ไม่อาจแปลงเป็นข้อมูลได้ทั้งหมด เปลี่ยนแปลงตามอาการบาดเจ็บ)】
【พลังเวท: 60/60 (สติปัญญา×10 ฟื้นฟู 12 หน่วย/ชั่วโมง)】
【พละกำลัง: 8】
【ความว่องไว: 6】
【ความแข็งแกร่ง: 8】
【สติปัญญา: 6】
【เสน่ห์: 4】
【โชค: 1】
【อุปกรณ์: ไม่มี】
【ทักษะติดตัว: เชี่ยวชาญวิชาทวน เลเวล 1 (ติดตัว), เชี่ยวชาญการต่อสู้มือเปล่า เลเวล 1 (ติดตัว), สัญชาตญาณเฉียบคม เลเวล 1 (ติดตัว)】
【พรสวรรค์ต้นกำเนิด: ยังไม่ตื่น】
【คำเตือน: พละกำลัง ความว่องไว ความแข็งแกร่ง สติปัญญา และเสน่ห์เป็นคุณสมบัติพื้นฐานทั้งห้า ค่ามาตรฐานเฉลี่ยของผู้ใหญ่สุขภาพดีอยู่ที่ 4-5 แต้ม】
ฟางจิ้นกวาดตามองหน้าต่างข้อมูลอย่างรวดเร็ว
ความว่องไวและสติปัญญามีหกแต้ม สูงกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ส่วนพละกำลังกับความแข็งแกร่งอยู่ที่แปดแต้ม น่าจะเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ฝึกวิชาต่อสู้ตั้งแต่เด็กและการเข้ารับราชการทหารของเขา
ส่วนเสน่ห์สี่แต้ม... ฟางจิ้นยกมือแตะใบหน้าตัวเอง โครงหน้าสมส่วน แม้จะไม่ถึงกับโดดเด่น แต่ก็สมเหตุสมผล
สิ่งที่ทำให้เขาสนใจจริง ๆ คือเลข “โชค 1” ที่โดดเดี่ยวอยู่นั่น
รถไฟจงใจระบุค่าเฉลี่ยของคุณสมบัติพื้นฐานทั้งห้า แต่กลับไม่อธิบายเรื่องโชค
หนึ่งแต้มหมายความว่าอย่างไรกันแน่? หายากยิ่งกว่าขนนกหงส์หรือแย่จนชวนหดหู่?
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ข้อความแจ้งเตือนใหม่ก็เข้าครอบคลุมสายตาทั้งหมดอย่างกะทันหัน
【เริ่มปลุกพรสวรรค์】
【คำอธิบาย: พรสวรรค์มีต้นกำเนิดจากแก่นแท้ของวิญญาณ ประสบการณ์ที่ผ่านมา และคุณลักษณะแฝง】
ตูม
ความทรงจำนับไม่ถ้วนหลุดพ้นจากพันธนาการ หลั่งไหลออกมาอย่างเชี่ยวกราก
วัยเยาว์ของเขาผ่านไปกับการยืนท่าฝึก หมัด และการรำทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อมา พ่อแม่จากไปอย่างกะทันหัน เขาใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยไร้จุดหมาย หลังจากนั้นก็เข้ากองทัพ ปลดประจำการ และกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมที่มองไม่เห็นปลายทาง
ในห้วงภวังค์ ฟางจิ้นกลับมากำทวนยาวที่อยู่เคียงข้างเขามาหลายปีอีกครั้ง
กลางสายตา วังวนสีเงินหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อนรวมตัวเป็นคมแสงที่พุ่งทะลวงความมืด
【ปลุกพรสวรรค์สำเร็จ】
【พรสวรรค์ต้นกำเนิด: ศาสตราจากจิตนิมิต】
【ระดับ: พิเศษ·เติบโตได้】
【คำอธิบาย: แนวคิดแห่งทวนได้ยกระดับขึ้น กลายเป็นส่วนต่อขยายและร่างจำแลงของวิญญาณ คุณสามารถเรียก “ทวนต้นกำเนิด” ออกจากวิญญาณของตนได้ มันดำรงอยู่ด้วยการรับรู้และเจตจำนงของคุณ และจะเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับการเติบโตของคุณ】
【ทักษะพรสวรรค์: สลักจิตนิมิต】
【คำอธิบาย: เมื่อเป็นไปตามเงื่อนไขที่กำหนด คุณสามารถสลักความคิดอันแรงกล้าที่ถือกำเนิดขึ้นระหว่างการต่อสู้ ความทรงจำลึกซึ้งที่ไม่อาจลบเลือน หรือ “คุณลักษณะ” ที่ได้รับหลังเอาชนะศัตรูผู้แข็งแกร่ง ลงในศาสตราจากจิตนิมิตได้ เมื่อสลักสำเร็จ ศาสตราจากจิตนิมิตจะได้รับคุณสมบัติถาวร หรือวิวัฒน์เป็นความสามารถใหม่】
【การปลุกพรสวรรค์เสร็จสิ้น】
ฟางจิ้นมองหน้าต่างข้อมูล พลางลองกระตุ้นพลังใหม่ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น
ฝ่ามือยังคงว่างเปล่า ทว่าในห้วงสำนึกกลับมีเค้าโครงที่ชัดเจนปรากฏขึ้น
มันลอยอยู่ระหว่างจิตสำนึกกับความเป็นจริง ราวกับสัตว์ร้ายที่หลับใหล ขอเพียงฟางจิ้นต้องการ เขาก็สามารถก้าวข้ามเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นนั้น แล้วคว้ามันไว้ในมือได้ทุกเมื่อ
ฟางจิ้นเงยหน้าขึ้น กวาดตามองไปทั่วตู้โดยสาร
บางคนมีสีหน้าปลาบปลื้มยินดี เห็นได้ชัดว่าปลุกพรสวรรค์ที่ไม่เลวขึ้นมาได้ บางคนหน้าซีดเผือด จ้องหน้าต่างข้อมูลของตัวเองไม่วางตา ส่วนคนส่วนใหญ่ยังคงจมอยู่กับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำอะไรไม่ถูกด้วยความหวาดหวั่น
เขาข่มความคิดที่จะเรียกทวนต้นกำเนิด แล้วหันไปตรวจดูทักษะติดตัวทั้งสามของตนแทน
【คำเตือน: ทักษะติดตัวเกิดจากการยกระดับประสบการณ์ชีวิตของผู้โดยสาร】
【ทักษะติดตัว 1: เชี่ยวชาญวิชาทวน เลเวล 1 (ติดตัว)】
【ผล: พลังโจมตีของอาวุธปืนเพิ่มขึ้น 5% มีทักษะการใช้งานระดับชำนาญขั้นต้น】
【ทักษะติดตัว 2: เชี่ยวชาญการต่อสู้มือเปล่า เลเวล 1 (ติดตัว)】
【ผล 1: เข้าใจทักษะการต่อสู้ด้วยหมัดและเท้าในระดับพื้นฐาน พลังโจมตีระยะประชิดเพิ่มขึ้น 6%】
【ผล 2: อาวุธคือส่วนต่อขยายของแขนขา ความชำนาญในการใช้อาวุธประเภทต่าง ๆ เพิ่มขึ้นเล็กน้อย】
【ทักษะติดตัว 3: สัญชาตญาณเฉียบคม เลเวล 1 (ติดตัว)】
【ผล: มีโอกาสต่ำมากที่จะรับรู้ล่วงหน้าถึงการเคลื่อนไหวโจมตีและอันตรายของศัตรูในระยะ 10 เมตร】
หลังอ่านจบ ฟางจิ้นชะงักไปเล็กน้อย
ทวน
สัญชาตญาณเฉียบคม
แถมยังมีโชคหนึ่งแต้มที่มองอย่างไรก็ไม่เป็นมงคล
ฟางจิ้นจ้องคำเหล่านั้น สีหน้าเริ่มประหลาดขึ้นทีละน้อย
“อย่าบอกนะว่า...”
ภาพของทหารทวนคนหนึ่งที่ไม่เคยมีโชคเข้าข้างพลันผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
โชคระดับอีงั้นเหรอ?
ฟางจิ้นรีบส่ายหน้า สลัดความคิดเหลวไหลพวกนั้นออกไปก่อน
เสียงของรถไฟดังขึ้นอีกครั้ง
【ประเมินความสามารถเริ่มต้นของผู้โดยสารในตู้โดยสารนี้เสร็จสิ้น】
【บททดสอบครั้งแรกจะเริ่มขึ้นเมื่อรถไฟถึงสถานี】
【จากความสามารถโดยรวมของผู้โดยสารในปัจจุบัน จำนวนผู้รอดชีวิตที่คาดการณ์ไว้: 7 คน】
ในตู้โดยสารเงียบลงชั่วครู่ ก่อนเสียงหวาดกลัวจะระเบิดขึ้นอีกครั้ง
“เจ็ดคน? ที่นี่มีแค่เจ็ดคนที่จะรอดชีวิตเหรอ?”
“พวกเรามีตั้งเก้าสิบเก้าคนนะ!”
“ทำไมล่ะ? ฉันไม่เข้าร่วมได้ไหม?”
เก้าสิบเก้าคน แต่คาดว่าจะรอดเพียงเจ็ดคน นั่นหมายความว่าตามการประเมินของรถไฟ บททดสอบครั้งแรกจะกำจัดผู้โดยสารมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
ฟางจิ้นจ้องตัวเลขสีแดงเลือดบรรทัดนั้นตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนสายตาลง
ด้านล่างสุดของข้อความแจ้งเตือนยังมีตัวอักษรเล็ก ๆ อีกบรรทัดหนึ่ง ซึ่งแทบไม่มีใครสังเกตเห็น
【หมายเหตุ: ผลลัพธ์ที่คลาดเคลื่อนจากคุณสมบัติโชคไม่นำมาคำนวณในการประเมินครั้งนี้】
【ฟังก์ชันอื่น ๆ ขอให้ผู้โดยสารสำรวจด้วยตนเอง】
【ขอให้ผู้โดยสารทุกท่าน—เดินทางโดยสวัสดิภาพ】
“……”
……
แนบหน้าต่างข้อมูล