“ให้ตายสิ! เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ฉันยังไม่มีอาวุธสักชิ้น จะให้เตรียมตัวยังไง?”
“โลกแบบไหน? จะมีสัตว์ประหลาดหรือเปล่า?!”
“แล้วภารกิจล่ะ? ทำไมไม่ประกาศภารกิจล่วงหน้า?”
ทันทีที่ตัวนับถอยหลังปรากฏขึ้น ตู้โดยสารที่เพิ่งสงบลงก็กลับเข้าสู่ความโกลาหลอีกครั้ง
เสียงอุทาน คำถาม และเสียงร้องไห้ดังปะปนกัน ระดับเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ จนขมับแทบระเบิด
ฟางจิ้นเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง แล้วตั้งใจผ่อนลมหายใจให้ช้าลง ปล่อยให้หัวไหล่ แผ่นหลัง และแขนขาค่อย ๆ คลายตัว
“ทุกคนใจเย็นก่อน”
ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างค่อนข้างผิดที่ผิดทาง
“ตื่นตระหนกต่อไปก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ อย่างน้อยเราควรตรวจสอบความสามารถของกันและกันก่อน แล้วค่อยหารือเรื่องร่วมมือกัน...”
คนพูดคือ “เด็กสาว” ร่างสูงในชุดโลลิตา
ชายกระโปรงหวานละมุนที่ประดับประดาอย่างซับซ้อน เส้นผมยาวสลวยทิ้งตัวถึงเอว เครื่องประดับผมลูกไม้และเครื่องสำอางประณีตครบครัน มองเพียงภายนอก ใคร ๆ ก็ต้องคิดว่าเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งที่งดงามคนหนึ่ง
จนกระทั่งเขาเอ่ยปาก
ชายวัยกลางคนที่อยู่ใกล้ที่สุดชะงักไปเต็ม ๆ สองวินาที “เอ่อ นาย...เสียงเป็นอะไรไป?!”
“เด็กสาว” โลลิตากะพริบตา ดูเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีอะไรผิดปกติ เขากระแอมเบา ๆ แล้วเอื้อมมือจัดเส้นผม
“เอ่อ...ขอโทษนะ ผมเป็นผู้ชาย” เขายิ้มอย่างสุภาพ “การแต่งหญิงเป็นแค่งานอดิเรกส่วนตัว ผมชื่อเฉินหลิน เฉินที่มีหูข้างซ้ายกับหูข้างขวา หลินที่มีต้นไม้สองต้น”
พูดจบ เฉินหลินก็กวาดตามองรอบตัว น้ำเสียงกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง “แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เพศคงไม่ใช่เรื่องที่เราควรใส่ใจมากที่สุดหรอกใช่ไหม?”
สิ้นเสียง เฉินหลินก็ขยิบตาให้ชายคนนั้นตามความเคยชิน
สีหน้าชายวัยกลางคนแข็งค้าง คล้ายกับความเชื่อฝังหัวบางอย่างกำลังสั่นคลอน ทั้งที่รู้ความจริงแล้ว สายตาก็ยังอดมองเฉินหลินไม่ได้
ฟางจิ้นลืมตาขึ้น แล้วมองไปทางนั้นแวบหนึ่ง
ข้อเสนอของเฉินหลินไม่ใช่เรื่องไร้ประโยชน์ น่าเสียดายที่ไม่มีใครในตู้โดยสารสร้างความน่าเชื่อถือได้มากพอภายในสิบนาที ทุกคนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกันและกัน แถมต่างก็ซ่อนพรสวรรค์ที่เพิ่งตื่นขึ้นไว้ การแบ่งปันความสามารถที่พูดกันจึงขาดพื้นฐานความไว้ใจตั้งแต่ต้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องร่วมมือกัน
เป็นไปตามคาด คำพูดของเฉินหลินถูกกลบอย่างรวดเร็วด้วยการโต้เถียงและเสียงกระซิบกระซาบระลอกใหม่
สิบนาทีผ่านไปอย่างเงียบงัน
เมื่อวินาทีสุดท้ายหมดลง รถไฟก็ราวกับข้ามผ่านเส้นแบ่งบางอย่างที่ไม่มีอยู่ในโลกความเป็นจริง
【แจ้งเตือน: รถไฟถึงสถานีแล้ว ผู้โดยสารทุกคนโปรดผ่านชานชาลาภายใน 5 นาที ผู้ที่ยังไม่ออกไปเมื่อหมดเวลา จะถูกลบออกทันที】
【แจ้งเตือน: ช่องทางรถไฟปิดแล้ว】
หึ่ง
ผนังโลหะไร้รอยต่อด้านหนึ่งพลันกระเพื่อมเป็นระลอก
สายฟ้าสีฟ้าขาวพุ่งออกมาจากด้านในผนัง ราวกับมังกรตัวจิ๋วนับไม่ถ้วน เลื้อยพัน ปีนป่าย และแผ่ขยายอยู่กลางอากาศ เพียงไม่กี่วินาที ประตูแสงสูงราว 4 เมตรก็ปรากฏเป็นรูปเป็นร่างอย่างสมบูรณ์
ภายในประตูมีแสงและเงาปั่นป่วน มองไม่เห็นอะไรเลย
ทุกคนกลั้นหายใจ มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าก้าวเป็นคนแรก คนที่เมื่อครู่ยังร้องให้รถไฟเปิดประตู ตอนนี้กลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
บางครั้งสิ่งที่ไม่รู้จักก็น่ากลัวกว่าความตายเสียอีก แต่ตัวนับถอยหลังที่ลอยอยู่เหนือประตูแสงไม่ได้หยุดลงเพราะความลังเลของใคร
【04:47】
ฟางจิ้นเหลือบมองตัวเลขแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง
รถไฟบอกผลที่จะเกิดขึ้นเมื่อหมดเวลาไว้อย่างชัดเจน การรอต่อไปก็เท่ากับปล่อยให้ความกลัวกัดกร่อนจิตใจทีละนิด
ในเมื่อไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเข้าไป จะเข้าไปก่อนหรือหลังไม่กี่สิบวินาทีก็ไม่ได้ต่างกันโดยเนื้อแท้ แต่เข้าไปก่อนย่อมมีเวลาเพิ่มขึ้นอีกหน่อยสำหรับสังเกตสภาพแวดล้อม
การเคลื่อนไหวของเขาดึงดูดสายตาหลายคู่ทันที
ฟางจิ้นไม่ใส่ใจ เขาเดินตรงไปยังประตูแสง แล้วก้าวผ่านเข้าไป
แสงสีขาวจ้ากลืนกินภาพตรงหน้าในพริบตา
หลังความรู้สึกไร้น้ำหนักเพียงชั่วครู่ สัมผัสมั่นคงก็กลับคืนใต้ฝ่าเท้า
ฟางจิ้นลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองยืนอยู่บนชานชาลาที่ลอยอยู่กลางความว่างเปล่า
รอบด้านมีเพียงความมืดไร้ที่สิ้นสุด
นอกชานชาลา รถไฟสีเงินขาวขบวนหนึ่งลอยนิ่งอยู่
ตัวรถทอดยาวสุดสายตา ด้านล่างก็ไม่มีสิ่งใดรองรับ ตู้โดยสารนับไม่ถ้วนเชื่อมต่อกันเป็นแถวยาว เหยียดออกไปในความว่างเปล่าทั้งสองด้านอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับอสูรเหล็กยักษ์ที่ทอดขวางอยู่ระหว่างโลกนับไม่ถ้วน
มองไม่เห็นหัวรถจักร และมองไม่เห็นท้ายขบวน
ฟางจิ้นถึงกับไม่อาจแน่ใจได้ว่ารถไฟขบวนนี้มีจุดสิ้นสุดหรือไม่
ประตูแสงทยอยเปิดขึ้นบนตัวรถทีละบาน
ผู้โดยสารจากตู้ต่าง ๆ ปรากฏขึ้นบนชานชาลาที่กำหนดไว้ของตน ชานชาลาเหล่านั้นดูเหมือนอยู่ไม่ไกลกันนัก แต่แท้จริงมีความมืดที่ไม่อาจข้ามผ่านคั่นอยู่ระหว่างกัน
มองเห็นเงาคน แต่ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ราวกับชานชาลาแต่ละแห่งถูกแยกออกไปอยู่คนละมิติ
เสียงฝีเท้าดังต่อเนื่องมาจากด้านหลัง ผู้คนทยอยขึ้นมาบนชานชาลามากขึ้นเรื่อย ๆ
“นี่...นี่เราอยู่กลางความว่างเปล่าเหรอ?”
เฉินหลินเงยหน้ามองรอบด้าน น้ำเสียงเบากว่าตอนอยู่ในตู้โดยสารมาก ความมืดมิดไร้ขอบเขตแห่งนี้ดูเหมือนจะมีแรงกดดันบางอย่างติดตัวมาแต่กำเนิด ทำให้ผู้คนไม่กล้าส่งเสียงดังโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครตอบ ความสนใจของทุกคนถูกดึงไปยังสิ่งที่อยู่สุดปลายชานชาลา
มันคือประตูแสงอีกบานหนึ่ง
มันใหญ่โตยิ่งกว่าทางเข้ารถไฟหลายเท่า ราวกับประตูมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางความว่างเปล่า ภายในประตูมีสีสันนับหมื่นล้านเกิดขึ้นและดับวูบ สว่างจ้าจนพร่าตา ทั้งยังปั่นป่วนจนไม่อาจทำความเข้าใจ
ราวกับภาพปรากฏการณ์ทั้งปวงของหมื่นฟ้าถูกบดขยี้แล้วโยนเข้าไป หลอมรวมเป็นกระแสแสงที่ไหลบ่าอย่างไม่รู้จบ
เพียงมองอยู่ครู่เดียว ฟางจิ้นก็รู้สึกเสียวแปลบในจิตสำนึก
“พอเข้าไปแล้ว พวกเราจะยังถูกจัดให้อยู่ด้วยกันไหม?”
ชายวัยกลางคนในชุดสูทเรียบร้อยดันแว่นขึ้น แล้วลองหยั่งเชิงถาม “ถ้าจุดลงจอดอยู่ที่เดียวกัน ผมเสนอให้ทุกคนรวมกลุ่มกันชั่วคราว คนเยอะหน่อย เวลาเจออันตรายจะได้ช่วยเหลือกันสะดวก”
“รวมกลุ่มเหรอ? เรายังไม่รู้เลยว่าภารกิจอนุญาตให้จับทีมได้หรือเปล่า” หญิงสาวคนหนึ่งกอดอก มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
“ไม่ว่ายังไง ก็ปลอดภัยกว่าแยกกันไปคนเดียว” ชายวัยกลางคนยังคงพยายามโน้มน้าว แต่รอบตัวกลับไม่มีใครตอบรับมากนัก
ฟางจิ้นฟังคนรอบข้างพูดคุยกัน แต่ไม่ได้ใส่ใจ
รวมกลุ่ม? ไม่เคยอยู่ในแผนของเขาเลย
หากยังไม่รู้เนื้อหาภารกิจ ความสามารถของสมาชิก และความสัมพันธ์ด้านผลประโยชน์ แล้วรีบจับมือเป็นพันธมิตรกัน ก็ไม่ได้ช่วยอะไรนัก การร่วมมือไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้ แต่ต้องตั้งอยู่บนข้อมูลที่เพียงพอและเป้าหมายร่วมกันที่ชัดเจน
ไม่อย่างนั้น พันธมิตรที่ว่านั้นไม่เพียงช่วยอะไรไม่ได้ แต่อาจกลายเป็นภาระในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด หรือถึงขั้นแทงมีดสังหารจากข้างหลัง
เขาไม่อยู่ต่อ ก้าวตรงไปยังสุดปลายชานชาลา แล้วเดินผ่านประตูแสงขนาดมหึมาบานนั้น
ตูม!
ชั่วพริบตา ความรู้สึกไร้น้ำหนักรุนแรงก็ถาโถมเข้ามา เขาราวกับถูกกระชากเข้าไปในกระแสเชี่ยวกรากที่พาดผ่านโลกนับไม่ถ้วน ทั้งร่างกายและจิตสำนึกพลันไร้น้ำหนักไปพร้อมกัน
ดาวเคราะห์ที่กำลังลุกไหม้พุ่งผ่านข้างกาย ภูเขาและแม่น้ำพังทลาย ลาวาไหลราวกับเลือด ต้นไม้ยักษ์ทะลวงขึ้นจากความว่างเปล่า กิ่งก้านและใบไม้รองรับดวงตะวันกับจันทรา ทว่าชั่วพริบตากลับผ่านกาลเวลานับหมื่นล้านปี เน่าเปื่อยกลายเป็นเถ้าถ่าน
ลึกเข้าไปในความมืดอันห่างไกล ดูเหมือนจะมีตัวตนอันยิ่งใหญ่เกินบรรยายบางอย่างค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพียงกลิ่นอายที่รั่วไหลออกมาโดยไม่ตั้งใจ ก็ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เลือดทั่วกายจับตัวแข็ง
ภาพประหลาดพิสดารหลั่งไหลเข้ามาราวคลื่น กระแสแสงหลากสีถักทอเป็นอุโมงค์ไร้จุดสิ้นสุด เงาร่างประหลาดปรากฏเลือนรางอยู่ไกลออกไป
ข้างหูคล้ายมีเสียงกระซิบโบราณทับซ้อนกับเสียงสะท้อนจากอนาคต หรือไม่ก็คล้ายโลกอันกว้างใหญ่ทั้งใบถูกบีบอัด ยืดออก ฉีกกระชาก และประกอบขึ้นใหม่ภายในชั่วพริบตา
วินาทีถัดมา ภาพทั้งหมดพลันแตกสลาย
ความรู้สึกเหมือนกำลังร่วงหล่นถาโถมเข้ามาอย่างฉับพลัน
ปัง!
พื้นรองเท้ากระแทกพื้นแข็งอย่างแรง
“อ้วก...”
ท้องไส้ปั่นป่วน น้ำย่อยพุ่งขึ้นมาถึงลำคอในทันที
ฟางจิ้นฝืนกลืนมันลงไป ไม่มีเวลาบรรเทาอาการเวียนหัว เขาก็ย่อตัวต่ำแล้วกวาดตามองรอบด้านอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเมืองที่ตายไปนานหลายปีแล้ว
อาคารสูงทรุดโทรมตั้งตระหง่านเงียบงันใต้ท้องฟ้าสีเทาขาว ผนังด้านนอกส่วนใหญ่หลุดร่อน เผยให้เห็นเหล็กเส้นขึ้นสนิม ถนนถูกแบ่งแยกด้วยรอยแตกนับไม่ถ้วน วัชพืชสูงครึ่งตัวคนงอกพรวดออกมาระหว่างปูนซีเมนต์กับยางมะตอย แทบกลืนทางเท้าและร้านค้าริมถนนทั้งสองข้างจนมิด
รถร้างขึ้นสนิมจอดขวางถนนระเกะระกะ
รถเก๋งคันหนึ่งเปิดประตูทิ้งไว้ครึ่งบาน มีโครงกระดูกสวมเข็มขัดนิรภัยนั่งอยู่บนเบาะคนขับ ศีรษะของมันเอียงไปด้านหนึ่งอย่างไร้เรี่ยวแรง เบ้าตากลวงโบ๋หันตรงมายังถนน ราวกับยังคงรอสัญญาณไฟที่จะไม่มีวันเปลี่ยน
ขณะนั้น ใบไม้แห้งใบหนึ่งลอยค้างอยู่ตรงหน้าฟางจิ้น ไม่ไกลนัก นกตัวหนึ่งหยุดนิ่งกลางอากาศ ปีกของมันค้างอยู่ในท่ากระพือได้ครึ่งทาง
ทุกสิ่งที่มองเห็นถูกหยุดค้างอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน
ราวกับเวลาถูกหยุดไว้
ฟางจิ้นกวาดตามองถนน แต่ไม่พบเงาของผู้โดยสารคนอื่น
ถูกส่งตัวแบบสุ่มหรือ?
ฟางจิ้นถอยไปหลบหลังรถโดยสารที่พลิกคว่ำ ใช้ตัวรถบังทัศนวิสัยส่วนใหญ่ แล้วรีบสังเกตสภาพแวดล้อม
ในตอนนั้นเอง ม่านแสงสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【เริ่มภารกิจทดสอบ】
【โลกทดสอบ: ดาวปี้ลั่ว】
【ระดับความยากของโลก: Lv.4 (ยากสุดขีด)】
【ข้อมูลโลก: ซอมบี้ สัตว์กลายพันธุ์ ร่างกลายพันธุ์ ผู้วิวัฒน์】
【คำอธิบายโลก: ภัยพิบัติมาเยือนในชั่วข้ามคืน อาวุธปืนใช้การไม่ได้ ระเบียบอารยธรรมพังทลายตามไปด้วย ซอมบี้เร่ร่อนอยู่ในเมือง สัตว์กลายพันธุ์ยึดครองดินแดนรกร้าง ส่วนร่างกลายพันธุ์ตื่นขึ้นจากซากปรักหักพัง ยุคเก่าตายไปแล้ว ผู้ที่ปรับตัวได้เท่านั้นจึงจะอยู่รอด นี่คือกฎเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่】
【ภารกิจหลัก·ขั้นที่หนึ่ง: เอาชีวิตรอดและระบุตำแหน่ง】
【ข้อกำหนดภารกิจ: ยึดครองสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและจดจำได้ง่าย】
【ภารกิจหลัก·ขั้นที่สอง: รวบรวมแก่นผลึก】
【ข้อกำหนดภารกิจ: รวบรวมแก่นผลึกทั่วไป ×100 และแก่นผลึกระดับหนึ่งขึ้นไป ×1】
【กำหนดเวลาภารกิจ: 72 ชั่วโมง】
【ภารกิจล้มเหลว: ไม่มี】
【คำเตือน: ห้ามกล่าวถึง “รถไฟข้ามมิติ” หรือข้อมูลใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับชาวพื้นเมืองในโลกนี้ ผู้ฝ่าฝืนจะถูกลบทิ้ง】
【คำเตือน: ห้ามเข้าไปในเขตใจกลางเมือง มิฉะนั้นระดับความยากจะเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ】
【แจ้งเตือน: ภาษาที่ใช้ทั่วไปในโลกนี้ได้รับการปรับให้เข้ากันโดยอัตโนมัติ ผู้โดยสารสามารถสื่อสารกับชาวพื้นเมืองได้ตามปกติ】
【โลกเริ่มต้น】
กึก
ใบไม้แห้งที่ลอยค้างอยู่ตรงหน้าไหวเบา ๆ
วินาทีถัดมา เวลาที่หยุดนิ่งก็กลับมาไหลอีกครั้ง
นกกระพือปีกโฉบผ่านถนนยาว ใบไม้แห้งถูกลมที่พัดขึ้นฉับพลันม้วนพาไปไกล หนังสือพิมพ์ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นพลิกเปิดดังกรอบแกรบ เผยให้เห็นพาดหัวที่ถูกคราบเลือดสีน้ำตาลดำปกคลุมไปกว่าครึ่ง
ฟางจิ้นยังไม่ทันมองให้ชัด เสียงคำรามต่ำทุ้มก็ดังมาจากที่ไกล ๆ
...