ฟางจิ้นกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ก่อนรีบอ่านข้อมูลภารกิจจนจบ
รวบรวมแก่นคริสตัล
ยึดครองสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะและเป็นที่จดจำได้ง่าย
เป้าหมายของภารกิจไม่ได้ซับซ้อน อย่างน้อยเมื่อดูจากตัวอักษรก็เข้าใจได้ชัดเจน
สิ่งที่ทำให้เขากังวลจริง ๆ คือเรื่องที่รถไฟไม่ได้อธิบายไว้
เมื่อทำภารกิจสำเร็จแล้ว จะกลับไปได้อย่างไร?
หย่งเจี๋ยพูดถึงเพียงว่าหากภารกิจล้มเหลวหรือเกินเวลาที่กำหนดจะถูกลบหายไป ทว่ากลับไม่เคยบอกวิธีกลับของผู้ที่ทำภารกิจสำเร็จ
เมื่อทำตามเงื่อนไขทั้งหมดครบแล้วจะถูกส่งกลับทันทีหรือ? หรือที่เรียกว่าการทดสอบนี้แท้จริงแล้วไม่อาจจบก่อนกำหนด ไม่ว่าจะทำสำเร็จเร็วแค่ไหน ทุกคนก็ต้องเอาชีวิตรอดในโลกนี้ให้ครบ 72 ชั่วโมง?
สถานการณ์ทั้งสองแบบหมายถึงกลยุทธ์การลงมือที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ถ้ากลับได้ก่อนกำหนด เป้าหมายแรกก็ต้องเป็นการรวบรวมแก่นคริสตัลและยึดสถานที่สำคัญให้เร็วที่สุด แต่ถ้าจำเป็นต้องอยู่จนหมดเวลา แค่ทำภารกิจสำเร็จยังไม่พอ เขายังต้องเตรียมที่มั่นปลอดภัยซึ่งจะช่วยให้รอดได้ตลอดสามวัน
ฟางจิ้นเงยหน้ามองท้องฟ้า
ดวงอาทิตย์ลอยสูง ตำแหน่งใกล้จุดกึ่งกลางของท้องฟ้า แม้จะระบุความยาวของกลางวันและกลางคืนบนดาวปี้ลั่วไม่ได้ แต่ถ้าคาดเดาตามปกติ ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาเที่ยง
นับว่าเป็นข่าวดีเพียงอย่างเดียวในตอนนี้
อย่างน้อยเขายังมีเวลากลางวันอีกกว่าครึ่งวัน เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว
ฟางจิ้นละสายตา แล้วใช้รถโดยสารที่พลิกตะแคงเป็นที่กำบัง ก่อนประเมินภูมิประเทศโดยรอบอย่างรวดเร็ว
เบื้องหน้าเป็นถนนสายหลักกว้างขวางของเมือง ร้านค้าและอาคารสำนักงานเรียงรายหนาแน่นทั้งสองฝั่ง ผนังกระจกส่วนใหญ่แตกละเอียด เบื้องหลังหน้าต่างมืดสนิทไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
ทางซ้ายมือด้านหน้าไปราว 100 เมตร ดูเหมือนจะมีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็ก
ป้ายหน้าร้านหลุดหายไปกว่าครึ่ง แต่ตัวอาคารยังอยู่ในสภาพพอใช้ หากยังไม่มีใครกวาดของไปจนเกลี้ยง ข้างในอาจมีน้ำดื่ม อาหาร และเครื่องมือที่ใช้ประโยชน์ได้
ทางขวามือเป็นตรอกเล็ก ๆ มีกลิ่นเน่าเหม็นโชยมาแผ่ว ๆ ส่วนสุดถนนมีหอนาฬิกาที่พังถล่มไปครึ่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนเส้นขอบฟ้า
มันเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดเท่าที่มองเห็น
กระจกหน้าปัดแตกไปนานแล้ว เข็มนาฬิกาขนาดใหญ่หยุดนิ่งอยู่ที่เวลา 10 นาฬิกา 14 นาที แม้อาคารจะเสียหายอย่างหนัก แต่โครงสร้างหลักก็ยังไม่พังทลายทั้งหมด
หากขึ้นไปบนหอนาฬิกาได้ เขาก็จะมองเห็นพื้นที่โดยรอบ ตรวจสอบถนน ตำแหน่งอาคาร และอันตรายที่อาจมีอยู่ได้ อีกทั้งตัวหอนาฬิกายังมีเอกลักษณ์เฉพาะและเป็นที่จดจำได้ง่าย มีโอกาสสูงที่จะตรงตามเงื่อนไขเรื่อง “สถานที่สำคัญประจำพื้นที่” ของภารกิจหลัก
เสบียง ข้อมูล สถานที่สำคัญ
หลังไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เส้นทางปฏิบัติการเบื้องต้นก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นในใจ
ฟางจิ้นขยับความคิด แสงริบหรี่พลันส่องวาบขึ้นกลางฝ่ามือ
ท่ามกลางแสงที่ไหลเวียน เส้นใยสีทองละเอียดนับไม่ถ้วนถูกดึงออกมาจากความว่างเปล่า พันเกี่ยวกันแล้วถักทอขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง
ทุกส่วนของอาวุธค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางแสง ราวกับเจตจำนงบางอย่างที่ถูกผนึกไว้ลึกในวิญญาณกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ข้ามผ่านเส้นแบ่งระหว่างภาพลวงกับความเป็นจริง
ลวดลายสีทองวาบผ่านไป
ชั่วพริบตาถัดมา ทวนด้ามยาวเล่มหนึ่งก็ร่วงลงมาอยู่ในมืออย่างมั่นคง
เมื่อจับแล้วให้สัมผัสเย็นเฉียบ แต่น้ำหนักกลับพอดีมือ
ทวนยาวประมาณ 2.4 เมตร โลหะสีดำวาวเย็นเยียบ เมื่อเพ่งมองจะเห็นลวดลายสีทองหม่นเลือนรางคดเคี้ยวไหลเวียนอยู่บนตัวทวน คล้ายลายเมฆหรือรอยเปลวไฟ
ปลายทวนเรียวยาวดุจใบหลิว เย็นเยียบประหนึ่งน้ำค้างแข็ง ประกายเย็นจุดหนึ่งรวมตัวขึ้นฉับพลันตรงปลาย อากาศถูกกรีดจนเกิดระลอกบางเบา
ตรงปลายด้ามทวน ลวดลายสีทองหม่นทั้งหมดมาบรรจบกันเหนือปุ่มท้ายด้าม ก่อเป็นตราวงแหวนเรียบง่ายเก่าแก่ นั่นคือรอยประทับแห่งเจตจำนง และยังเป็นตราเผ่าแห่งไฟในใจ
สำหรับคนที่ฝึกใช้ทวนมาเนิ่นนาน เพียงจับอาวุธก็รู้ได้ทันทีว่าถนัดมือหรือไม่
ฟางจิ้นพลิกข้อมือเบา ๆ คมทวนกวาดเป็นแนวโค้งตามการเคลื่อนไหว ไม่มีความติดขัดแม้แต่น้อย ทวนเล่มนี้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขามาแต่แรก
ข้อมูลสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตามมา
【ทวนต้นกำเนิด (ตั้งชื่อได้)】
【คุณภาพ: สีขาว】
【ความทนทาน: 60/60】
【พลังโจมตี: 8 - 20】
【คุณสมบัติ: ไม่อาจทำตก ไม่อาจแลกเปลี่ยน ไม่อาจตีขึ้นรูป ไม่อาจชุบแข็ง】
【คำอธิบาย: ทวนต้นกำเนิดเกิดจากเจตจำนงแห่งจิตภาพ คุณภาพ ความทนทาน และพลังโจมตีจะเติบโตขึ้นตามคุณสมบัติและพรสวรรค์ที่เกี่ยวข้องกับผู้โดยสาร】
【คำเตือน: เมื่อความทนทานเหลือศูนย์ ทวนต้นกำเนิดจะสลายไปเอง สามารถใช้ค่าพลังเวทสูงสุด 20% เพื่อสร้างขึ้นใหม่ได้ ไม่มีเวลาคูลดาวน์】
【แนะนำ: ไฟในใจเป็นต้นกำเนิด เจตจำนงเป็นสิ่งหล่อหลอม ทวนเล่มนี้คือส่วนขยายของไฟในใจเจ้าของร่าง และปรากฏขึ้นจากการรวมตัวของเจตจำนงเจ้าของร่าง】
รถไฟไม่ได้ให้วิธีคำนวณคุณสมบัติที่เกี่ยวข้องกับอาวุธไว้อย่างชัดเจน ดูท่าเขาคงต้องทดลองหาคำตอบด้วยตัวเองระหว่างต่อสู้
ในตอนนั้นเอง เสียงเบา ๆ ดังมาจากตรอกทางขวามือ
ฟางจิ้นชะงัก แล้วหันไปมองตามเสียงทันที
เงาร่างหนึ่งโซเซออกมาจากปากตรอกอันมืดสลัว
เสื้อผ้าบนร่างของมันเน่าเปื่อยจนดูสีเดิมไม่ออก ผิวหนังเป็นสีเทาหม่นเหมือนคนตาย บาดแผลเน่าเฟะกระจายทั่วหัวไหล่ ลำคอ และแก้ม บางจุดหลุดลอกออกจนเห็นกระดูกสีเทาขาวที่เปื้อนเลือดสกปรก
ซอมบี้
คำนี้ผุดขึ้นในหัวฟางจิ้นทันที
แทบจะในเวลาเดียวกัน สิ่งนั้นก็สัมผัสได้ว่ามีคนเป็นอยู่ มันค่อย ๆ หมุนหัวเน่าเปื่อย ดวงตาขุ่นมัวกลอกไปมาในเบ้าตา ก่อนจะจับจ้องมาทางฟางจิ้นในที่สุด
“แฮ่...”
เสียงคำรามแหบต่ำดังจากลำคอของมัน อัดแน่นด้วยความหิวโหย
วินาทีถัดมา ร่างค่อมของซอมบี้ก็เกร็งตึงขึ้นทันที
มันถีบพื้นอย่างแรง พุ่งตรงเข้าหาฟางจิ้น!
เร็วเกินคาดอย่างมาก
ทั้งคู่ห่างกันไม่ไกล แค่ไม่กี่ก้าว ใบหน้าเน่าเฟะก็พุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
เร็วมาก!
รูม่านตาฟางจิ้นหดแคบ เท้าขยับเฉียงหลบไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
“ฟึ่บ!”
กรงเล็บคมกริบเฉียดแก้มไป พร้อมลมเหม็นคาววูบหนึ่ง
เมื่อโจมตีพลาด ร่างซอมบี้ไม่ได้เสียสมดุลเพราะแรงเฉื่อย กลับบิดตัวกลางอากาศอย่างฝืนธรรมชาติ แขนอีกข้างกวาดตามมาทันที หมายฟาดใส่ลำคอฟางจิ้น
ท่วงท่าดุดันและรวดเร็ว ไม่เหมือนซากศพแข็งทื่อเน่าเปื่อยแม้แต่น้อย
ถอยไม่ทันแล้ว ฟางจิ้นสลับมือทั้งสอง ยกทวนขึ้นขวาง
เคร้ง!
แขนเน่าเปื่อยกระแทกกับด้ามทวน กลับเกิดเสียงทึบคล้ายโลหะปะทะกัน
แรงมหาศาลแล่นมาตามตัวทวน จนแขนทั้งสองข้างของฟางจิ้นชาไปเล็กน้อย พละกำลังนี้เหนือกว่าคนทั่วไปมาก
ฟางจิ้นไม่ปะทะกับมันตรง ๆ เขาผ่อนหัวไหล่ กดข้อศอกลงตามแรงปะทะ ปล่อยให้ด้ามทวนไถลไปตามแขนซอมบี้ออกด้านข้าง พร้อมก้าวเท้าครึ่งก้าวเข้าไป
ระยะห่างถูกย่นลงในพริบตา
ฉึก!
คมทวนเฉือนลำคอซอมบี้ เลือดสีดำสาดกระเซ็น
ถ้าเป็นคนมีชีวิต บาดแผลระดับนี้คงถึงตายแล้ว แต่ซอมบี้ไร้ความเจ็บปวด ท่วงท่าไม่ชะงักแม้แต่น้อย มันอ้าปากเน่าเปื่อยแล้วงับใส่หน้าฟางจิ้น
ฟางจิ้นคาดการณ์ไว้แล้ว จึงเอียงหัวหลบ มือขวาดันทวนไปข้างหน้า มือซ้ายกดลง
ด้ามทวนกวาดออกในแนวขวาง โดยมีเอวเป็นแกน
ประกายเย็นวาบผ่าน!
ศีรษะลอยกระเด็น!
ร่างไร้หัวเซถลาไปข้างหน้าอีกสองก้าว ก่อนล้มตึงลงกับพื้น
【คำเตือน: คุณสังหารซอมบี้ธรรมดา × 1】
【ตรวจพบการสังหารครั้งแรกในโลกของผู้โดยสาร มอบหีบรางวัลสังหารครั้งแรก (พิเศษ) × 1 เปิดใช้งานพื้นที่ส่วนตัวแล้ว】
【คำเตือน: รางวัลสังหารครั้งแรกใช้ได้เฉพาะในโลกทดสอบ】
ข้อความแจ้งเตือนจากรถไฟปรากฏขึ้นในระยะสายตาติดต่อกัน
ฟางจิ้นกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง เมื่อแน่ใจว่าตอนนี้ไม่มีเป้าหมายอื่นอยู่ใกล้ ๆ จึงค่อยผ่อนคลายลงช้า ๆ
จากนั้นเขาสะบัดมือทั้งสองข้างที่ยังชาอยู่ แล้วก้มมองศพ
ของเหลวสีดำไหลออกจากลำคอที่ขาด ส่งกลิ่นเหม็นฉุนชวนคลื่นไส้
นี่คือซอมบี้งั้นหรือ? แถมยังเป็นแค่ระดับธรรมดา?
ฟางจิ้นขมวดคิ้ว
เดิมทีเขาคิดว่าจะเจอผีดิบที่เชื่องช้าเหมือนในหนัง แต่คาดไม่ถึงว่าสิ่งนี้จะทั้งรวดเร็วและแข็งแรง อีกทั้งแขนขายังบิดตัวได้ในแบบที่ฝืนธรรมชาติ สมรรถภาพร่างกายเหนือกว่าผู้ใหญ่สุขภาพดีแทบทุกด้าน
ถ้าซอมบี้ระดับต่ำสุดยังเก่งถึงขนาดนี้ คำว่า “ยากยิ่ง” ที่ตามหลังระดับความยากของโลกก็คงไม่ใช่คำกล่าวเกินจริง
ตัวเดียวก็ยังพอว่า ถ้ามากันเป็นฝูง...
เขาส่ายหน้า เลิกคิดต่อ
เขาหันไปสนใจขอบสายตา พื้นที่ส่วนตัวที่เดิมเป็นสีเทาสว่างขึ้นแล้ว เมื่อแตะด้วยความคิด พื้นที่แยกเป็นเอกเทศแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในการรับรู้ทันที
พื้นที่กว้างประมาณ 2 ลูกบาศก์เมตร ภายในมีหมอกสีเทาปกคลุม มองไม่เห็นทิศบนหรือล่างชัดเจน หีบสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือใบหนึ่งลอยนิ่งอยู่ข้างใน
【หีบรางวัลสังหารครั้งแรก (พิเศษ): ต้องการเปิดหรือไม่?】
ฟางจิ้นข่มใจที่อยากเปิดหีบทันที แล้วหันไปสนใจศพบนพื้น
ภารกิจรอบที่สองกำหนดให้รวบรวมแก่นคริสตัล แต่ไม่ได้อธิบายวิธีหามา
ตามเรื่องในหนังและนิยายบางเรื่อง แก่นคริสตัลมักอยู่ในสมอง
ฟางจิ้นเดินไปหยุดตรงศีรษะที่กลิ้งไปตกบนพื้น แล้วใช้คมทวนผ่าเปิดกะโหลกที่เน่าเปื่อย
“อุแหวะ~”
กลิ่นเน่าเหม็นรุนแรงปะทะใบหน้า
เนื้อสมองสีแดงดำปนเศษกระดูกและเนื้อเยื่อที่ไม่รู้จัก ค่อย ๆ ไหลออกจากรอยแยก แม้ฟางจิ้นจะกลั้นหายใจไว้ก่อนแล้ว แต่กลิ่นนั้นกลับราวกับยังเล็ดลอดเข้าสู่จมูก ทำให้ท้องไส้บิดเกร็งโดยไม่รู้ตัว
เขาฝืนความรู้สึกคลื่นไส้ ใช้ปลายทวนคุ้ยหาอย่างละเอียด
ไม่นานนัก เสียงกระทบเบาแสนเบาก็ดังขึ้นจากกองเนื้อเยื่อสกปรก
กริ๊ง
ผลึกสีเทาขนาดเท่าเล็บมือกลิ้งตกลงบนพื้น
ฟางจิ้นใช้ปลายทวนเขี่ยผลึกขึ้นมา เช็ดคราบสกปรกกับเสื้อผ้าขาดวิ่นของศพ จากนั้นจึงเอื้อมมือหยิบมันขึ้น
【คำเตือน: คุณได้รับแก่นคริสตัล (ธรรมดา) × 1 ความคืบหน้าปัจจุบัน: 1/100】
เป็นอย่างที่คิด
ในเวลานั้นเอง เสียงคำรามเป็นระลอกดังมาจากถนนไม่ไกลและส่วนลึกของตรอก พวกมันได้กลิ่นคาวเลือดแล้ว
ฟางจิ้นเก็บแก่นคริสตัลไว้ในพื้นที่ส่วนตัว กำทวนแน่น ย่างเท้าให้เบาที่สุด แล้วมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็กซึ่งอยู่ไม่ไกลทันที
หากอยากเอาชีวิตรอดในซากปรักหักพังแห่งนี้ให้ครบสามวัน น้ำดื่ม อาหาร และที่พักปลอดภัยล้วนขาดไม่ได้ หากหลักประกันเรื่องเสบียงขั้นพื้นฐานยังไม่มี การพูดว่าทำภารกิจสำเร็จก็เป็นเพียงคำเพ้อฝัน
เขาอาศัยรถที่ถูกทิ้งร้างบังร่าง เคลื่อนผ่านถนนอย่างรวดเร็ว
สามสิบเมตร ยี่สิบเมตร สิบเมตร...
ประตูกระจกของซูเปอร์มาร์เก็ตแตกไปนานแล้ว บนกรอบประตูยังมีประตูม้วนที่หักขาดห้อยค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง ฟางจิ้นแนบตัวกับกำแพง ตั้งใจฟังอย่างระมัดระวัง เมื่อไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวใด ๆ จึงเบี่ยงตัวลอดเข้าไป แล้วกวาดตามองภายในร้านอย่างรวดเร็ว
ชั้นวางล้มระเนระนาด สินค้ากระจัดกระจายเต็มพื้น
...