ทรราชมีวิชาอ่านใจ ข้าจึงเลิกเสแสร้งในวังหลัง

ตอนที่ 5 ทรราชผู้อ่านใจคนได้ ข้าไม่เสแสร้งในวังหลังแล้ว

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หน้าตำหนักฉางหนิงเงียบงันราวกับไร้ผู้คน โดยเฉพาะหมิงเฟยที่ขาอ่อนยวบ แทบทรุดลงกับพื้น

ข่าวลือที่ว่าฮ่องเต้กระหายการสังหารจนเป็นสันดาน ประจักษ์เป็นภาพจริงต่อหน้าต่อตาในยามนี้

“ลากตัวลงไป” เซียวเหยียนทอดพระเนตรจ้าวเต๋อไห่

จ้าวเต๋อไห่รับคำทันที แล้วสั่งให้ขันทีลากซูเฟยที่หมดสติออกไป

ใช่แล้ว เมื่อฮ่องเต้รับสั่งให้ลากลงไป ก็หมายถึงลากลงไปจริง ๆ เลือดของซูเฟยครูดเป็นทางยาวบนพื้น

ใบหน้าลู่จิ่นอี๋ซีดเผือด อำนาจแห่งฮ่องเต้เผยโฉมด้านที่โหดร้ายและเป็นจริงที่สุดต่อหน้านาง

เซียวเหยียนไม่ได้ยินเสียงในใจของลู่จิ่นอี๋อย่างที่หาได้ยากนัก จึงเงยหน้ามอง เห็นนางโงนเงนราวกับใกล้จะยืนไม่ไหว

กล่าวว่านางเป็นลูกไก่ตัวน้อยแล้วผิดตรงไหนกัน? เพียงนิ้วเดียวของเขาก็ทำให้นางหกคะเมนได้แล้ว

เซียวเหยียนโน้มกายลง อุ้มลู่จิ่นอี๋ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปในตำหนักฉางหนิง ทิ้งเหล่านางสนมที่ยืนมองหน้ากันไปมาไว้เบื้องหลัง

……

ซูเฟยถูกขังไว้ในตำหนักเย็น ตระกูลเผยถูกลงโทษเพราะซูเฟยลอบทำร้ายนางสนมในวัง ทั้งยังถูกยึดทรัพย์และเนรเทศ

หวังเสวียนซีถูกตำหนิ ฉินกั๋วกงจึงถูกฮ่องเต้ด่าทออย่างหนักกลางท้องพระโรงจนเสียหน้า

เผยซูเฟยกลายเป็นลู่ซูเฟย

เพียงไม่กี่วัน ชีวิตของลู่จิ่นอี๋ก็พลิกผันราวฟ้ากับดิน

ฮ่องเต้พิโรธเพื่อสาวงาม

สาวงามก็คือต้นเหตุแห่งหายนะสินะ

แท้จริงแล้วนางเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว ฮ่องเต้คงคิดจะจัดการตระกูลเผยมานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีเหตุผลอันชอบธรรม

เผยอวี้เจิงผลักนางตกน้ำ ฮ่องเต้จึงฉวยโอกาสลงมือ

เมื่อตระกูลเผยล่มสลาย เผยอวี้เจิงถูกส่งเข้าตำหนักเย็น ส่วนนางก็ได้ชื่อว่าเป็นหญิงงามนำหายนะ ฮ่องเต้ไม่เพียงบรรลุเป้าหมาย ยังไม่ต้องแปดเปื้อนแม้แต่น้อย

เห็นหรือไม่ ครานี้ไม่มีผู้ใดด่าฮ่องเต้ว่าลงมือโหดเหี้ยม กระหายการสังหารจนเป็นสันดาน ชื่อเสียงฉาวโฉ่ทั้งหมดตกเป็นของนาง หญิงงามนำหายนะผู้นี้

ต่อให้ลู่จิ่นอี๋เข้าใจว่าตนถูกฮ่องเต้ใช้ประโยชน์แล้วจะทำอะไรได้ นางจำต้องกลืนความเสียเปรียบนี้ลงท้อง

ในฐานะหญิงงามนำหายนะคนใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวอย่างเอิกเกริก เมื่อนางเป็นต้นเหตุแห่งหายนะ ก็ย่อมต้องเอาแต่ใจ ซูเฟยคนใหม่ไม่อยากอยู่ตำหนักเฉิงฮุยที่เผยอวี้เจิงเคยอาศัย

ชวนให้หวาดผวาเกินไป

ฮ่องเต้ตอบตกลงอย่างง่ายดาย ลู่จิ่นอี๋กลับรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่บ้าง

เป็นดังคาด ฮ่องเต้รับสั่งให้คนจัดเตรียมตำหนักแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ตำหนักฉางหนิงที่สุด แล้วทรงตวัดพู่กันตั้งชื่อให้ว่า ตำหนักกวนจวี

นี่ไม่ใช่แค่จับนางขึ้นย่างบนกองไฟแล้ว ย่างจนควันโขมงไปหมดแล้ว

“เหนียงเหนียง จดหมายจากทางบ้านเจ้าค่ะ” ฮุ่ยเซียงก้าวเร็ว ๆ เข้ามาในตำหนัก แล้วยื่นจดหมายให้ผู้เป็นนาย

ลู่จิ่นอี๋รับจดหมายมาเปิดอ่าน พอเห็นเนื้อความก็โกรธจนหัวเราะออกมา ฮูหยินเว่ยกั๋วกงจะพาลู่จิ่นถังผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องเข้าวังมาเยี่ยมนาง

มาเยี่ยมเป็นเรื่องจอมปลอม ที่แท้คงอยากสืบข่าวมากกว่า

“กำลังดูอะไรอยู่?”

ลู่จิ่นอี๋กำลังเหม่อลอยอยู่ พลันเห็นเซียวเหยียนก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ทรงเอื้อมพระกรยาวมาหยิบจดหมายจากซอกนิ้วของนางไป

“ถวายคำนับฝ่าบาท” ฮุ่ยเซียงกับคนอื่น ๆ รีบยอบกายคำนับ

【เป็นสุนัขหรือไร ได้กลิ่นแล้วก็โผล่มาทันที】

เซียวเหยียนได้ยินคำนี้ เปลือกพระเนตรยังไม่ไหวติงด้วยซ้ำ ปากคอเราะร้ายของลู่จิ่นอี๋ ฟังไปฟังมาก็ชินเสียแล้ว เขาทรุดนั่งลงข้างนางตามสบาย

“ทูลฝ่าบาท เป็นจดหมายจากทางบ้านของหม่อมฉัน ท่านป้าสะใภ้ใหญ่บอกว่าจะพาลูกพี่ลูกน้องเข้าวังมาเยี่ยมหม่อมฉันเพคะ”

“โอ้?” เซียวเหยียนทอดพระเนตรลู่จิ่นอี๋ รอยแย้มพระสรวลจริงใจเป็นพิเศษ “เมื่อครอบครัวมาเยี่ยม เจิ้นก็อนุญาต”

คำพูดที่ลู่จิ่นอี๋คิดจะปฏิเสธไม่พบฮูหยินเว่ยกั๋วกงกับบุตรสาว พลันถูกกลืนกลับลงคอ นางเงยหน้ามองฮ่องเต้ เขาต้องจงใจแน่

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระกรุณา” ลู่จิ่นอี๋กัดฟันกล่าว

เซียวเหยียนวางจดหมายลงบนโต๊ะตามพระทัย ครั้นประทับนั่งแล้วจึงพบว่ากลับไม่ได้ยินเสียงในใจที่ด่าทอของลู่จิ่นอี๋ จึงเงยพระพักตร์มองนาง

“เหตุใดฝ่าบาทจึงทอดพระเนตรหม่อมฉันเช่นนี้ หรือมีสิ่งใดติดอยู่บนใบหน้าหม่อมฉันเพคะ?” ลู่จิ่นอี๋สบสายพระเนตรเซียวเหยียน แล้วเอื้อมมือคลำใบหน้าด้วยความสงสัย

“เลี้ยงดูอย่างดีทั้งอาหารและเครื่องดื่มมาตั้งหลายวัน เหตุใดยังดูผอมแห้งเช่นนี้? ต่อให้เลี้ยงหมูสักตัว ก็ควรมีเนื้อมีหนังขึ้นบ้างแล้ว”

【เลี้ยงให้อ้วนแล้วจะได้เชือดหรือ? เอ๊ะ ไม่สิ ฝ่าบาทต่างหากที่เป็นหมู!】

เซียวเหยียนได้ยินเสียงในใจของลู่จิ่นอี๋สมพระทัยแล้ว จึงพอพระทัย

ช่วงนี้พระองค์ทรงหาคนมาทดลองอยู่ทุกหนแห่ง ทั้งขุนนาง นางสนม คนในวัง และองครักษ์ ทว่าใครอื่นนอกจากลู่จิ่นอี๋ พระองค์กลับไม่ได้ยินเสียงในใจเลย

ดังนั้นพระองค์จึงให้ลู่จิ่นอี๋อยู่ใต้สายพระเนตร เพื่อสืบให้รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

“อ้ายเฟยกำลังจะได้พบครอบครัวแล้ว เหตุใดจึงดูไม่ยินดีเล่า?”

【ยังมีหน้ามาถามอีก ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทเพิ่งด่าเว่ยกั๋วกงกลางท้องพระโรง พอลับหลังไม่ทันไร ฮูหยินเว่ยกั๋วกงก็มาพบนาง จะมีเรื่องดีอะไรได้? คงมาหาเรื่องเอาผิดเป็นแน่】

“หม่อมฉันเพียงประหลาดใจอยู่บ้างเพคะ”

“โอ้? น่าแปลกนัก ลองว่ามาสิ”

【ทำอะไรลงไปแล้วยังไม่รู้อีกหรือ?】

เซียวเหยียนย่อมรู้ว่าพระองค์ทำอะไรลงไป และยังจงใจเสียด้วย

“บิดาของหม่อมฉันจากไปตั้งแต่ยังเยาว์ มารดาสุขภาพทรุดโทรมเพราะคลอดน้องชาย ต้องกินยาและพักฟื้นอยู่เนืองนิตย์ ยามอยู่ในจวน หม่อมฉันต้องดูแลมารดากับน้องชาย ปกติแทบไม่มีโอกาสพบท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ครั้นได้ยินกะทันหันว่านางจะพาลูกพี่ลูกน้องเข้าวังมาเยี่ยมหม่อมฉัน จึงอดประหลาดใจมิได้เพคะ”

เซียวเหยียนฟังลู่จิ่นอี๋พูดจาเสียดสีคู่สามีภรรยาเว่ยกั๋วกงอย่างแยบยล ทั้งที่นางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ ราวกับไม่เข้าใจอะไรเลยจริง ๆ

“เมื่อผู้หนึ่งได้ดี คนรอบข้างก็พลอยได้อานิสงส์ บัดนี้เจ้าเป็นสตรีของเจิ้น พวกนางมาเยี่ยมเจ้าแล้วมีอะไรน่าแปลก”

ได้ยินเซียวเหยียนเปรียบฮูหยินเว่ยกั๋วกงกับบุตรสาวเป็นหมากับไก่ ลู่จิ่นอี๋แทบกลั้นสีหน้าไว้ไม่อยู่ อีกทั้งยังจับความจากน้ำเสียงได้ว่าฮ่องเต้ต้องการให้นางพบพวกนั้น

ลู่จิ่นอี๋นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เมื่ออยู่ใต้ชายคาผู้อื่นก็จำต้องก้มศีรษะ นางจึงกล่าวว่า “ฝ่าบาทตรัสถูกแล้วเพคะ”

【พบก็พบสิ จะได้ให้ลู่จิ่นถังกับมารดารู้เสียที ว่าวันนี้ไม่เหมือนวันวานแล้ว นางไม่ใช่ลูกไก่ผู้น่าสงสารที่ปล่อยให้พวกนั้นรังแกในจวนกั๋วกงอีกต่อไป นางมีผู้หนุนหลังแล้ว】

เซียวเหยียนได้ยินเช่นนั้นก็แย้มพระสรวลเบา ๆ

ลู่จิ่นอี๋ได้ยินเสียงหัวเราะ จึงหันมองฮ่องเต้อย่างสงสัย ทรงหัวเราะอะไร?

“พรุ่งนี้ต้องพบครอบครัว วันนี้อ้ายเฟยพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถิด” เซียวเหยียนบรรลุจุดประสงค์แล้วก็ลุกขึ้นเสด็จออกไป ลู่จิ่นอี๋ฉลาดอยู่บ้าง จะให้นางรู้ความลับที่พระองค์ได้ยินเสียงในใจของนางไม่ได้

หาไม่แล้วคงหมดเรื่องสนุกไปมาก

รุ่งเช้าวันถัดมา ลู่จิ่นอี๋ตื่นแต่เช้าตรู่ ตั้งใจแต่งกายให้งามจับตาด้วยเครื่องประดับแพรวพราว ความทุกข์ยากและความคับแค้นที่เจ้าของร่างเดิมได้รับในจวนกั๋วกงมาหลายปี วันนี้นางจะทวงดอกเบี้ยคืนแทนเสียหน่อย

เมื่อฮูหยินเว่ยกั๋วกงกับบุตรสาวมาถึงตำหนักกวนจวี สิ่งแรกที่เห็นคือป้ายพระนามที่ฮ่องเต้ทรงพระอักษร ลายพู่กันนั้นเฉียบคมยิ่งนัก ราวกับมีปราณกระบี่พุ่งฝ่าอากาศมา

สีหน้าฮูหยินเว่ยกั๋วกงเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ฮ่องเต้ผู้มีชาติกำเนิดจากชาวบ้านธรรมดาจะทรงอักษรได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ลู่จิ่นถังที่ยืนอยู่ข้างกายมองตำหนักอันวิจิตรโอ่อ่าตรงหน้าแล้วชะงักไปเล็กน้อย กระเบื้องเคลือบหลากสีเปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงตะวัน จนดวงตานางเจ็บแปลบ

คนภายนอกล้วนกล่าวว่าฮ่องเต้ทรงโปรดปรานลู่ซูเฟยเพียงใด ส่วนลู่จิ่นอี๋ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้ คนอื่นอาจไม่รู้ แต่นางจะไม่รู้ได้อย่างไร?

คนทึ่มทื่อราวท่อนไม้เช่นนั้น จะทำให้ฮ่องเต้โปรดปรานได้อย่างไร?

นางเชื่อมาตลอดว่าฮ่องเต้เพียงใช้ลู่จิ่นอี๋เป็นโล่กำบัง เพื่อจัดการตระกูลขุนนางผู้ทรงอิทธิพล ทว่ายามนี้เมื่อเห็นตำหนักตรงหน้า นางกลับเริ่มสงสัยในความคิดของตน

“บ่าวรุ่ยจู๋คำนับฮูหยินกั๋วกง คุณหนูใหญ่ลู่ ถึงเวลาแล้ว อย่าให้เหนียงเหนียงต้องรอนาน เชิญทั้งสองท่านเจ้าค่ะ!” รุ่ยจู๋เห็นทั้งสองยืนเหม่อ จึงก้าวเข้ามาเตือนมิให้เสียมารยาท

ลู่จิ่นถังสีหน้าไม่สู้ดี กำลังจะเอ่ยปาก ฮูหยินเว่ยกั๋วกงก็ยกมือกดหลังมือลูกสาวไว้ แล้วกล่าวกับรุ่ยจู๋พร้อมรอยยิ้มว่า “รบกวนเจ้านำทางด้วย”

ระหว่างกล่าว ฮูหยินเว่ยกั๋วกงก็ยัดถุงเงินใบหนาให้รุ่ยจู๋ บนโลกนี้ไม่มีคำพูดใดที่เงินทองซื้อไม่ได้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป