ทรราชมีวิชาอ่านใจ ข้าจึงเลิกเสแสร้งในวังหลัง

ตอนที่ 6 ทรราชมีวิชาอ่านใจ ข้าจึงเลิกเสแสร้งในวังหลัง

7 นาที· 1.7K คำ

รุ่ยจู๋ไม่ได้รับถุงหอม เพียงยิ้มให้ฮูหยินเว่ยกั๋วกง แล้วหันกลับไปนำทางต่อ

รอยยิ้มบนใบหน้าฮูหยินเว่ยกั๋วกงแข็งค้าง นางไม่คาดคิดเลยว่านางกำนัลตัวเล็ก ๆ จะไม่ไว้หน้านางถึงเพียงนี้

ลู่จิ่นถังมองเหตุการณ์อยู่ด้านข้าง ใจพลันไม่สบอารมณ์ จึงเอ่ยว่า “น้องสามได้เป็นซูเฟย บัดนี้รุ่งโรจน์มีหน้ามีตา คนข้างกายถึงกับไม่เห็นมารดาอยู่ในสายตาแล้วหรือ”

รุ่ยจู๋ได้ยินดังนั้นก็หยุดฝีเท้า มองลู่จิ่นถังอย่างไม่อ่อนน้อมแต่ก็ไม่แข็งกร้าว แล้วกล่าวว่า “คำพูดของคุณหนูใหญ่ลู่ บ่าวมิกล้ารับไว้ วังมีระเบียบของวัง บ่าวยังมิได้สร้างคุณความชอบแม้แต่น้อย จึงไม่กล้ารับรางวัลจากฮูหยินเว่ยกั๋วกง”

แม้ลู่จิ่นถังจะถือตัวมาแต่ไหนแต่ไร แต่นางก็เฉลียวฉลาด จะฟังความหมายแฝงในคำพูดของรุ่ยจู๋ไม่ออกได้อย่างไร

ความหมายก็ไม่ต่างจากบอกว่าเงินนี้ร้อนมือ นางมิใช่คนทรยศนายเพื่อแสวงเกียรติ จึงรับไว้ไม่ได้

ฮูหยินเว่ยกั๋วกงสูดลมหายใจลึก เก็บถุงหอมกลับไป ลูบชายเสื้อสองสามที ครั้นเงยหน้าขึ้น สีหน้าก็กลับคืนเป็นปกติ นางยิ้มกล่าวว่า “ไปกันเถิด”

นางเป็นถึงฮูหยินเว่ยกั๋วกงผู้สูงศักดิ์ จะไปโต้เถียงกับนางกำนัลให้เสียฐานะได้อย่างไร

โถงหลักของตำหนักกวนจวีโอ่โถงกว้างขวาง มีห้าห้อง ลึกสามช่วง พื้นปูพรมขนหิมะที่ส่งมาถวาย เมื่อเหยียบลงไปก็ไร้เสียง ราวกับย่างอยู่บนปุยเมฆ

ฮูหยินเว่ยกั๋วกงดูแลเรือนมาหลายปี เพียงมองก็รู้ที่มาของพรมขนหิมะผืนนี้ หัวใจพลันไหววูบเล็กน้อย พอเงยหน้าก็เห็นโคมดอกบัวแก้ววางอยู่บนโต๊ะหน้าเรือนอย่างไม่ใส่ใจ แสงตะวันสาดลงบนโคม สะท้อนเงาระยิบระยับบนพื้นดุจเศษทอง

จวนเว่ยกั๋วกงย่อมมีเครื่องแก้วอยู่ ทว่าของชั้นเลิศที่ใสกระจ่างเช่นนี้ ต่อให้มีเงินก็ยากจะซื้อหา

ยามอยู่จวนเว่ยกั๋วกง ด้วยฐานะของลู่จิ่นอี๋ ต่อให้เป็นเครื่องแก้วคุณภาพธรรมดา นางก็ยังไม่มีส่วนแบ่ง บัดนี้โคมแก้วชั้นเลิศเช่นนี้กลับถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะตามใจชอบ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป