เสียงเศษหินกระแทกพื้นยังไม่ทันเงียบลง
เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายระลอกหนึ่งก็ดังถี่กระชั้นมาจากบันไดและรอบค่าย
เทียนฉีพุ่งนำอยู่ข้างหน้า
หม่า จวิ้นกับฉือเสี่ยวเสี่ยวตามมาติด ๆ
ซูชิงเหอพาผู้มีลำดับขั้นหลายคนจากค่ายแสงอรุณ รีบเข้ามาสมทบจากระยะไม่ไกล
กลุ่มคนหยุดกึกตรงช่องโหว่ของกำแพงปูนที่พังทลาย
สายตาของเทียนฉีหยุดอยู่บนชั้นน้ำแข็งหนาเกือบครึ่งฉื่อที่ปกคลุมพื้น
แล้วค่อย ๆ เลื่อนสูงขึ้น
จางเฉินถือทวนศึกยาวกว่าสองเมตรกลับหัวไว้ในมือข้างเดียว
ภายในด้ามทวนสีแดงคล้ำ เลือดข้นคลั่กไหลวนพลุ่งพล่านราวกับมีชีวิต
คมทวนถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งเย็นยะเยือก
ตรงปลายด้ามยาว คลื่นสีฟ้าน้ำวนเป็นวงซ้อนกันอย่างไร้เสียง
พลังสามชนิดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ถึงขั้นผลักไสกันเอง กลับผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบบนอาวุธสังหารชิ้นนี้
“พี่เฉิน นี่มัน...”
เทียนฉีเบิกตากว้าง ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
เขาจ้องด้ามจับสีแดงคล้ำ มือขวายื่นออกไปโดยสัญชาตญาณ อยากลองสัมผัสแรงกระเพื่อมของพลังอันน่าตื่นตะลึง
ปลายนิ้วห่างจากด้ามจับเพียงครึ่งชุ่น
“แคร่ก!”
เสียงประหลาดเสียดแทงแก้วหูดังสนั่นขึ้นฉับพลัน
เทียนฉีครางอู้อี้ ร่างทั้งร่างราวกับถูกฟ้าผ่า ถอยกรูดไม่หยุด
ทุกคนหันไปมองมือของเขาพร้อมกัน
เนื้อหนังพลิกเปิด
ฝ่ามือถูกน้ำแข็งสีเขียวอมฟ้ากัดจนแข็งเย็นเสียดกระดูก
แต่ผิวหลังมือกลับแดงบวมพองจากความร้อนสุดขั้ว
ปลายนิ้วยิ่งแย่กว่า กลายเป็นสีขาวเทาเหมือนถูกพิษร้ายกัดกร่อน