“หัวหน้าจาง หัวหน้าเชิญพวกคุณไปดื่มด้วยกัน!” ชายหน้าบากหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว มือทั้งสองประสานกันไว้ตรงหน้าท้อง โน้มตัวต่ำจนหลังแทบขนานพื้น
จางเฉินมองท่าทางของเขา แต่ไม่ได้ตอบ
พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าไปในป่าภูเขาดำแล้ว เส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ในเวลาแบบนี้ การตึงเครียดเกินไปอาจทำให้ขาดผึง ผ่อนคลายสักครั้งก็สมเหตุสมผล
“ไปกันเถอะ” จางเฉินก้าวออกเดิน
พอเทียนฉีได้ยินว่าจะมีเหล้าให้ดื่ม ดวงตาก็สว่างวาบ ฟันเหยินสองซี่โผล่พ้นริมฝีปาก เขาเดินตามหลังคนอื่นไป พลางใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว
เขานึกถึงงานเลี้ยงที่ศูนย์พักพิงหลิงเซียวในเมืองหยุน ตอนนั้นมีผู้หญิงมากมายเข้ามาออดอ้อนถึงที่ จางเฉินมีทั้งเจียงยาและฉือเสี่ยวเสี่ยวอยู่ข้างกาย ซึ่งต่างก็เป็นสาวงามชั้นยอด แน่นอนว่าเขาย่อมไม่สนใจผู้หญิงแต่งหน้าจัดธรรมดาพวกนั้น แต่เทียนฉีไม่เลือกมาก!
พอไปถึงที่นั่น คงมีผู้หญิงยืนเรียงแถวให้เลือกแน่ เขาต้องรีบหาคนที่ถูกตาไว้ก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ฝีเท้าพลอยเร็วขึ้นไปอีก
หลายคนเดินตามชายหน้าบากขึ้นไปชั้นบน กลิ่นควันจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นเหล้าคุณภาพต่ำอบอวลอยู่ในโถงทางเดิน
ชั้นที่ซูชิงเหออยู่ได้รับการทำความสะอาดอย่างหมดจด พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นโซฟาหลายตัวนำมาต่อกันอยู่ในห้องรับแขกกว้างขวาง
มีผู้ชายหญิงนั่งอยู่เจ็ดแปดคน ทุกคนแผ่คลื่นพลังลำดับขั้นให้เห็นชัด คนเหล่านี้ล้วนเป็นสมาชิกแกนหลักของค่ายแสงอรุณ
เทียนฉีวิ่งพรวดเข้าไปเป็นคนแรก สายตากวาดไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว
หนึ่งวินาที สองวินาที สีหน้าคาดหวังของเขาพังครืนลงทันที