เฉินจี้ตงสายตาฉายแวววูบไหว รุกไล่ไม่ลดละทันที “ผลิตยาเสพติด?”
หากถานหย่งสามารถปรุงยาพิษได้เองจริง ระดับอันตรายของคดีนี้ก็ต่างไปโดยสิ้นเชิง
เฉินจี้ตงตกใจอยู่ในใจ
“ใช่ครับ! เขาเป็นนักศึกษาโรงเรียน 985 สาขาเคมี ประมาณนั้นแหละ ปรุงยาพิษเองได้ ทั้งหมดนี้เป็นแผนของเขาครับ!”
ซุนเฉียงสติแตกสิ้นเชิง ระบายความจริงออกมาหมดเหมือนเทถั่วจากกระบอกไม้ไผ่ น้ำตาและน้ำมูกเลอะเต็มหน้า
ซุนเฉียงหายใจหอบหนัก แล้วร้องไห้พร่ำต่อ
“เขาบังคับให้ผมยอมรับ โดยเอายาพิษที่เขาปรุงเองใส่ลงในแก้วน้ำที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่! ผมเพียงแค่อยากจะมีชีวิตรอด เลยจำใจยอมตามคำขอของเขา!”
“ตอนนั้นเขาข่มขู่ว่า ถ้าผมหลอกเสี่ยวหย่าออกมาแล้วส่งให้เขา หนี้สามหมื่นก็จบกัน และจะให้ยาแก้พิษที่รักษาหายขาดด้วย!”
“ไม่งั้นผมมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน อวัยวะภายในจะเน่าเปื่อยไปหมด!”
“ตอนแรกผมไม่เชื่อ ไปตรวจที่โรงพยาบาลประจำเมืองก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ แต่ผมรู้สึกว่าทั่วร่างกายไม่สบาย เลยต้องเชื่อฟังเขา!”
หนุ่มตำรวจหลิวหังหยวนที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉินจี้ตง ฟังแล้วรู้สึกขนหัวลุกไปทั้งหัว
วุฒิการศึกษาไม่เท่ากับคุณธรรมจริง ๆ
ถ้าที่ซุนเฉียงพูดเป็นความจริง ถานหย่งคนนี้เป็นสัตว์ประหลาดสังคมต่อต้านโดยแท้
ใช้ความรู้ความสามารถของตัวเองฝึกนักเลงหัวไม้ให้เชื่องเหมือนสุนัข ใจคอช่างโหดร้ายเหลือเกิน
“พูดเปล่า ๆ ไม่มีหลักฐาน” เฉินจี้ตงพูดขัดขึ้นเสียงเย็น สีหน้าไม่แสดงความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
เฉินจี้ตงคิดคำนวณในใจ แล้วกดดันต่อไป
“ถานหย่งเป็นนักศึกษาเก่งจากโรงเรียน 985 ส่วนนายเป็นคนว่างงาน นายบอกว่าเขาวางยาให้นาย บอกว่าเขาเป็นหัวโจก แต่ซุนเฉียง ถ้านายเอาหลักฐานที่เป็นรูปธรรมออกมาไม่ได้ ผู้พิพากษาจะเชื่อนายได้อย่างไร? เชื่อคำพูดข้างเดียวของนายหรือ?”