สำนักงานความมั่นคงสาธารณะนครเจียงเฉิง ตีสอง
หลอดไฟสีขาวในทางเดินสว่างจ้าเสียดแทงตา อากาศในห้องสอบสวนสองห้องที่อยู่ติดกันอึดอัดจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้
เพียงสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ปฏิบัติการปิดล้อมของตำรวจแตกออกเป็นสองเส้นทาง
หน่วยคอมมานโดที่สองเตะประตูห้องใต้ดินของบ้านร้างในหมู่บ้านฉางเฟิง เขตเฉิงหนาน แล้วแบกหวังหย่าที่แทบไม่มีแรงขึ้นรถพยาบาล
ส่วนชุดสืบสวนอีกกลุ่มหนึ่ง ก็เตะประตูเหล็กห้องเช่าในเขตตะวันตกของเมืองพร้อมกัน แล้วกดตัวซุนเฉียงที่ยังอยู่ในผ้าห่มลงกับพื้น
*
ในห้องสอบสวน
ถานหย่งถูกใส่กุญแจมือล็อกกับเก้าอี้สอบสวนอย่างแน่นหนา
ความตื่นตระหนกในตอนแรกที่ถูกจับกุม ถูกเขาข่มไว้ได้ในระหว่างหลายชั่วโมงที่ถูกควบคุมตัวกลับมาที่สถานีตำรวจ
เขาไม่เข้าใจว่าตำรวจรู้ได้อย่างไรว่าเขามีปัญหา และไม่เข้าใจว่าตำรวจคาดเดาได้อย่างไรว่าหวังหย่าอยู่ที่ไหน
แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ เขาต้องคิดว่าต่อไปจะทำอย่างไร
ในระหว่างที่ตำรวจไปช่วยหวังหย่า สมองของถานหย่งที่คุ้นเคยกับการแก้โจทย์คณิตศาสตร์ชั้นสูงและการอนุมานตรรกะซับซ้อน กำลังหมุนอย่างรวดเร็ว เพื่อร้อยเรียงคำพูดป้องกันตัวชุดใหม่
[ในเมื่อเรื่องมันเพลี่ยงพล้ำไปแล้ว ก็โยนทุกอย่างให้ซุนเฉียง!]
[คนหนึ่งเป็นพวกสังคมจรจัด มีประวัติอาชญากรรม ปากเต็มไปด้วยคำโกหก อีกคนเป็นนักเรียนจนจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ 985 รับทุนแห่งชาติติดต่อกันทุกปี ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกไก่ ขึ้นศาลแล้วผู้พิพากษาจะเชื่อใคร ไม่ต้องคิดก็รู้]
"ปัง!"
ประตูห้องสอบสวนถูกผลักเปิด
เฉินจี้ตงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตามด้วยต้าจาง ส่วนหลิวหังหยวนนั่งลงที่ตำแหน่งคอมพิวเตอร์สำหรับบันทึก