ช่วงเช้าตอนสิบกว่า ๆ เหล่าตำรวจหน่วยสามที่ง่วนมาทั้งคืนก็ได้เวลาหายใจหายคอ กินข้าวเช้ากันสักมื้อ
ภายหลังยังมีเรื่องเก็บหลักฐานประกอบอื่น ๆ อีก เช่นไปที่นครเจียงเฉิงเพื่อตรวจสอบที่มาของอีเทอร์ หรือเรื่องที่จะต้องสืบให้กระจ่างว่าถานหย่งวางยาอะไรให้ซุนเฉียง
แต่เรื่องพวกนั้นค่อยจัดการทีหลังก็ได้
หัวหน้าทีมเฉินออกเงินเองสั่งซาลาเปาแถมนมถั่วเหลืองมาส่งที่ห้องทำงานใหญ่
ยุ่งกันแทบทั้งคืน ทุกคนเหนื่อยและหิวมาก
แต่ในตอนนี้ บรรยากาศทั้งห้องทำงานกลับคึกคักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
จริง ๆ แล้วก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยนอนดึกหรือทำงานข้ามคืนเพื่อเฝ้าดูผู้ต้องสงสัย แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ผลอะไร
ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำได้ราบรื่นขนาดนี้มาก่อน
ทุกคนทานกันอย่างเอาเป็นเอาตาย พลางรู้สึกสบายใจในใจ
ใครจะคิดว่าตอนบ่ายวานนี้ พวกเขายังจนปัญญากับคดีคนหายที่ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีเส้นทางการเงิน ไม่มีพยาน
เช้าวันนี้ก็ช่วยตัวประกันออกมาได้ พร้อมกับมีหลักฐานชัดเจนจนใกล้จะปิดคดีแล้ว!
ต้าจางหยิบซาลาเปาชิ้นหนึ่งขึ้นมาก่อน แล้วโผล่หน้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"หัวหน้าทีมเฉิน เมื่อวานผู้หญิงคนนั้นมีพื้นฐานอะไรกันแน่? ความสามารถเธอเก่งเกินมนุษย์ไปแล้วไหม?"
"แค่ทดสอบจับโกหกสองสามรอบ ก็ล้วงความลับของไอ้สองตัวนั้นออกมาหมดเลย!"
ตอนที่สือหลิงมาหาหัวหน้าทีมเฉินเมื่อวาน ต้าจางไม่อยู่ในห้องทำงาน แต่เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า ผู้หญิงคนนั้นไว้ใจหัวหน้าทีมเฉินเป็นพิเศษ
เฉินจี้ตงกัดซาลาเปาคำหนึ่ง แล้วนึกย้อนไปถึงเรื่องราวหลายปีก่อน
"เธอชื่อสือหลิง เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ผมช่วยไว้ในย่านเมืองเก่าตอนที่เพิ่งเริ่มเป็นตำรวจสายตรวจ"
"ตอนนั้นเธออยู่กับยายตามลำพัง ลำบากมาก ตอนนี้…ดูจากอายุแล้วน่าจะเพิ่งจบมหาวิทยาลัย วันวานคดีเร่งด่วน ผมก็ยังไม่ได้ถามรายละเอียด"