"คุณ..." ต้าจางเพิ่งจะเอ่ยปาก
สือหลิงยกมือขึ้นห้ามเขาไว้
นางมองลงมายังถานหย่งที่ยังแสร้งทำเป็นน่าสงสาร มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
วินาทีถัดมา นางก้มลงอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งแข็งราวกับคีมเหล็ก กระชากข้อมือของถานหย่งที่วางอยู่บนเข่าไว้แน่น
"คุณตำรวจ พวกคุณทำอะไรกัน? ตำรวจทำแบบนี้กับนักศึกษาได้หรือ?"
ถานหย่งขมวดคิ้ว ร่างกายก็แค่หดเล็กน้อยเป็นเชิงสัญลักษณ์ ไม่ได้ดิ้นรนอะไรเกินเหตุ รักษาภาพของนักเรียนที่ขี้ขลาดแต่รู้กฎหมายได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ในจังหวะที่สัมผัสถูกตัว
ภายนอกถานหย่งไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่ภายใต้เปลือกที่สงบนิ่งนั้น ความคิดที่ต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกโดยสิ้นเชิงก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของสือหลิงในทันที
[ผู้หญิงคนนี้จะทำอะไร? หรือจะทดสอบจับโกหก? กลลวงในละครทีวีเท่านั้นแหละ]
[โชคดีที่ฉันเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ข้อความจ้างเล่นเกมก็เตรียมไว้แล้ว สามหมื่นที่ซุนเฉียงติดฉันไว้ก็ไม่มีหลักฐาน พวกตำรวจจะตรวจยังไงก็ไม่เจอปัญหา]
ได้ยินความคิดของถานหย่ง สายตาสือหลิงเย็นลง
"อย่าขยับ ตอนนี้ฉันจะทำการทดสอบปฏิกิริยาพื้นฐานกับคุณ"
สือหลิงจ้องตาถานหย่ง "ที่คุณพูดเมื่อกี้เรื่องประหยัดค่าข้าว ทำพิเศษ เป็นติวเตอร์ ค้างคืนสิบห้าบาทแถมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ฟังดูน่าสงสารจริง ๆ นะ ขนาดฉันยังเกือบจะเชื่อเลย"
สือหลิงพูดช้า ๆ ราวกับคุยเล่น ๆ แต่นิ้วที่กดบนชีพจรถานหย่งกลับเพิ่มแรงกดขึ้นเรื่อย ๆ
"เมื่อคนเราจงใจแต่งเรื่องโกหกที่สมบูรณ์แบบ สมองจะต้องดึงทรัพยากรทางความคิดมาใช้มหาศาล"
"เมื่อได้ยินตัวเลือกที่ถูกต้องและเป็นจริง เส้นประสาทซิมพาเทติกของคุณจะเกิดอาการไวเกินจนควบคุมไม่ได้ ชีพจรที่ข้อมือจะเกิดการผิดจังหวะชั่วขณะ"