“ไม่สนิท?” ต้าจางหัวเราะเย็นชา เริ่มกดดันทันที
“จากบันทึกการเข้าอินเทอร์เน็ตโดยใช้ชื่อจริงของร้านอินเทอร์เน็ตเฟยอวี่ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา คุณสองคนปรากฏตัวในช่วงเวลาเดียวกันหลายครั้ง แถมยังมีภาพถ่ายขณะกำลังคุยกันด้วย ยังจะบอกว่าไม่สนิทอีก?”
ถานหย่งผลักแว่นตากรอบดำที่เลื่อนหลุดขึ้นไป ตาเงยขึ้น น้ำเสียงแฝงความน้อยใจและจนใจเล็กน้อย
“คุณตำรวจ เขาแถวนั้นเป็นแค่เด็กเกเรไร้สาระ เที่ยวเล่นไม่ทำมาหากิน เกมก็เล่นห่วยแตก เขาเห็นผมเล่นเก่ง ก็เลยให้ผมช่วยปีนแร้งให้ บอกว่าพอตีได้ถึงระดับราชา จะให้สองพัน ทั้งหมดผมทุ่มเทไปหลายวันมากเพื่อเงินสองพันนั้น”
“แต่เราสองคนคุยกันแค่ไม่กี่ครั้ง จะเรียกว่าสนิทได้ยังไง”
ต้าจางคำนวณในใจเงียบ ๆ
อันนี้ก็ตรงกับข้อมูลที่เคยสืบมาเรื่อง “บ้านยากจน หารายได้พิเศษด้วยการรับจ้าง” (บ้านยากจน หารายได้พิเศษด้วยการรับจ้าง) พอดี
ต้าจางไม่แสดงท่าที ดึงรูปที่สองออกมาวางบนโต๊ะ
เป็นรูปถ่ายชีวิตประจำวันของหวังหย่า
“แล้วผู้หญิงคนนี้ล่ะ เคยเห็นไหม?”
ถานหย่งจ้องรูปหวังหย่า แววตาแวบหนึ่งของความสับสนและครุ่นคิดที่พอดี จากนั้นค่อย ๆ เอ่ยอย่างลังเล
“เคยเห็นสองสามครั้ง แต่ไม่เคยแม้แต่จะพูดคุย ผมรู้ว่าเธอเป็นแฟนซุนเฉียง บางครั้งตอนที่ผมนั่งปีนแร้งให้ซุนเฉียงที่ร้านอินเทอร์เน็ต เธอจะมาหาซุนเฉียง”
ก็ตรงกับกล้องวงจรปิดเหมือนกัน
“ที่บอกว่าไปรับจ้างปีนแร้งเพื่อหาเงิน?”
ต้าจางหัวเราะเย็นชา ทุบแผนที่นครเจียงเฉิงลงบนโต๊ะต่อหน้าถานหย่ง นิ้วกดรอยแดงสองวงที่ห่างไกลกันมาก สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยว
“มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงอยู่ในเขตมหาวิทยาลัยฝั่งตะวันออก ส่วนร้านอินเทอร์เน็ตเฟยอวี่อยู่ในชุมชนเมืองเก่าฝั่งตะวันตก! ห่างกันตั้งสามสิบกิโลเมตร! นั่งรถเมล์ต้องโยกเยกเกือบสองชั่วโมง!”