อ่านใจไขคดี ทุกหน่วยแย่งตัวเธอไปยืมใช้

ตอนที่ 11 เธอยังรอได้อีกไหม

7 นาที· 1.5K คำ

“ไม่สนิท?” ต้าจางหัวเราะเย็นชา เริ่มกดดันทันที

“จากบันทึกการเข้าอินเทอร์เน็ตโดยใช้ชื่อจริงของร้านอินเทอร์เน็ตเฟยอวี่ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา คุณสองคนปรากฏตัวในช่วงเวลาเดียวกันหลายครั้ง แถมยังมีภาพถ่ายขณะกำลังคุยกันด้วย ยังจะบอกว่าไม่สนิทอีก?”

ถานหย่งผลักแว่นตากรอบดำที่เลื่อนหลุดขึ้นไป ตาเงยขึ้น น้ำเสียงแฝงความน้อยใจและจนใจเล็กน้อย

“คุณตำรวจ เขาแถวนั้นเป็นแค่เด็กเกเรไร้สาระ เที่ยวเล่นไม่ทำมาหากิน เกมก็เล่นห่วยแตก เขาเห็นผมเล่นเก่ง ก็เลยให้ผมช่วยปีนแร้งให้ บอกว่าพอตีได้ถึงระดับราชา จะให้สองพัน ทั้งหมดผมทุ่มเทไปหลายวันมากเพื่อเงินสองพันนั้น”

“แต่เราสองคนคุยกันแค่ไม่กี่ครั้ง จะเรียกว่าสนิทได้ยังไง”

ต้าจางคำนวณในใจเงียบ ๆ

อันนี้ก็ตรงกับข้อมูลที่เคยสืบมาเรื่อง “บ้านยากจน หารายได้พิเศษด้วยการรับจ้าง” (บ้านยากจน หารายได้พิเศษด้วยการรับจ้าง) พอดี

ต้าจางไม่แสดงท่าที ดึงรูปที่สองออกมาวางบนโต๊ะ

เป็นรูปถ่ายชีวิตประจำวันของหวังหย่า

“แล้วผู้หญิงคนนี้ล่ะ เคยเห็นไหม?”

ถานหย่งจ้องรูปหวังหย่า แววตาแวบหนึ่งของความสับสนและครุ่นคิดที่พอดี จากนั้นค่อย ๆ เอ่ยอย่างลังเล

“เคยเห็นสองสามครั้ง แต่ไม่เคยแม้แต่จะพูดคุย ผมรู้ว่าเธอเป็นแฟนซุนเฉียง บางครั้งตอนที่ผมนั่งปีนแร้งให้ซุนเฉียงที่ร้านอินเทอร์เน็ต เธอจะมาหาซุนเฉียง”

ก็ตรงกับกล้องวงจรปิดเหมือนกัน

“ที่บอกว่าไปรับจ้างปีนแร้งเพื่อหาเงิน?”

ต้าจางหัวเราะเย็นชา ทุบแผนที่นครเจียงเฉิงลงบนโต๊ะต่อหน้าถานหย่ง นิ้วกดรอยแดงสองวงที่ห่างไกลกันมาก สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยว

“มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงอยู่ในเขตมหาวิทยาลัยฝั่งตะวันออก ส่วนร้านอินเทอร์เน็ตเฟยอวี่อยู่ในชุมชนเมืองเก่าฝั่งตะวันตก! ห่างกันตั้งสามสิบกิโลเมตร! นั่งรถเมล์ต้องโยกเยกเกือบสองชั่วโมง!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป