เมื่อคนถูกบีบจนมุมจนต้องปฏิเสธอย่างสุดชีวิต พวกเขาจะโยนไพ่ตายที่คิดว่าแน่นหนาที่สุดออกมาโดยสัญชาตญาณ
ไพ่ตายของถานหย่ง คือสถานที่ที่เขาคิดว่าตำรวจไม่มีทางตรวจพบ
เสียงในใจที่สือหลิงได้ยินคือ——
[ตำรวจพวกนี้ช่างมีอะไรแปลก ๆ จริง ๆ ฉันไม่เชื่อหรอกนะ]
[พวกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าฉันขังหวังหย่าไว้ในบ้านของคนบ้านเดียวกัน? คนบ้านเดียวกันคนนั้นเข้าบ้านพักคนชราไปแล้ว บ้านก็ปล่อยว่างไว้ตรงนั้น ความสัมพันธ์ภายนอกกับฉันก็ไม่มีอะไร ตำรวจไม่มีทางตรวจมาถึงที่นี้ได้เด็ดขาด]
"ในเมื่อคุณพูดถึงเรื่องซ่อนตัว เรามาวิเคราะห์กันดีกว่า"
สือหลิงมองถานหย่งด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม เริ่มการล่อหลอรอบสุดท้าย
"อย่างแรก เรามาแยกประเภทคร่าว ๆ กันก่อน"
"ประเภทแรก พื้นที่รกร้างสาธารณะ? ตึกที่สร้างค้างไว้ สวนสาธารณะเก่า? โรงงานร้าง? ...สายตาคุณไม่หลบเลี่ยง แสดงว่าไม่ใช่"
"ประเภทที่สอง พื้นที่เช่าเชิงพาณิชย์? โรงแรมเถื่อน ห้องเช่ารายวัน? ...ม่านตาคุณยังไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย"
ถานหย่งโต้กลับ "ฉันฟังไม่รู้เรื่องที่พวกคุณพูดเลยสักนิด"
สือหลิงหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบราวมีด "ถ้าอย่างนั้น ทิศทางหลักถูกกำหนดแล้ว บ้านพักส่วนตัว"
ถานหย่งเถียง "ถ้าพวกคุณรู้จักฉันดี ก็ควรรู้ว่าบ้านฉันฐานะเป็นยังไง จะมีบ้านพักส่วนตัวได้ยังไง?"
[ตำรวจคนนี้เป็นอะไรกันแน่ ยิ่งดูยิ่งมีอะไรแปลก ๆ!]
[ตอนนี้ตำรวจมีฝีมือระดับนี้เลยเหรอ? แล้วเมื่อสองสามวันก่อนทำไมไม่รู้เรื่องพวกนี้?]