สือหลิงก้มหน้าลง มือจับปากกากลับมาแน่นอีกครั้ง
เธอไม่ได้ถามเรื่องอื่นขึ้นมาก่อน เอ่ยถามตามขั้นตอนปกติที่สุดว่า “คืนเกิดเหตุ คุณเจอหลิวหมิงฮุยครั้งสุดท้ายตอนไหน?”
“ประมาณสองทุ่มครึ่ง” เหอชิงแทบไม่ต้องคิด
“ตอนนั้นประธานหลิวยังอยู่ในห้องทำงาน ฉันเอาข้อมูลที่ต้องให้เขาพิจารณาเข้าไปให้ เขาอ่านจบแล้วอารมณ์ไม่ค่อยดี สั่งให้ฉันออกมาก่อน”
“ข้อมูลอะไร?”
“เอกสารเสริมเกี่ยวกับโครงการกองทุน กับแบบอนุมัติภายในอีกสองฉบับ” พูดมาถึงตรงนี้ เหอชิงก็เว้นไปครู่หนึ่ง
“รายชื่อไฟล์ที่แน่นอน เดี๋ยวฉันจัดเตรียมให้ทีหลังได้”
[แบบอนุมัติเป็นความจริง เอกสารก็เป็นความจริง ความจริงบางทีใช้ได้ดีกว่าคำโกหก เพราะมันกลบสิ่งที่ควรซ่อนไว้ได้หมด]
[แต่ทำไมถึงถามละเอียดขนาดนี้? ถามเล่น ๆ หรือว่าเริ่มจับเรื่องเอกสารอันนั้นได้แล้ว]
สือหลิงเงยหน้าขึ้น
สีหน้าของเหอชิงไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ยังดูสงบนิ่งเหมือนเดิม
แต่สิ่งที่คิดอยู่ในใจกลับเผยออกมา ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นเลย
“ที่หลิวหมิงฮุยอารมณ์เสียกะทันหันในคืนนั้น เริ่มจากอ่านเอกสารชุดนี้จบใช่ไหม?” เธอถาม
“ไม่ใช่” เหอชิงส่ายหน้า “อย่างน้อยตอนที่ฉันเดินเข้าไป เขาไม่ค่อยพอใจอยู่ก่อนแล้ว”
“คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาไม่พอใจ?”
เหอชิงเงยหน้าขึ้น มองสือหลิงตรง ๆ ครั้งหนึ่ง
“ประธานหลิวทำงานหนัก พูดจาไม่ค่อยนุ่มนวลเท่าไรนัก”