ในพื้นที่ทำงานของหน่วยสอง ไฟสว่างจ้าจนขาวโพลน
เจ้ากั่งเพิ่งจะกางรูปถ่ายที่ถ่ายจากที่เกิดเหตุออกมา ยังไม่ทันได้ดูละเอียด
ก็มีคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วจากด้านนอก สีหน้าดูแปลกๆ
“หัวหน้าเจ้า” นักสืบหนุ่มคนนั้นปิดประตูแล้ว ลดเสียงลงเล็กน้อย “ทางหน่วยสามเพิ่งจะเอา คนในบ้านพักตากอากาศมาตรวจสอบใหม่อีกรอบ”
เจ้ากั่งไม่ได้เงยหน้าขึ้น ตอนประชุมได้ตกลงกันไว้แล้วว่าหน่วยสามจะสืบตามความเห็นของตนเอง
คนๆ นั้นเห็นเจ้ากั่งไม่ตอบสนอง ก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดไม่ชัดเจน รีบเสริมทันที
“ตอนบ่ายพวกเขาได้สอบปากคำผู้ต้องสงสัยทั้งสามคนแล้ว”
“สอบเสร็จ ก็เรียกคนในบ้านพักตากอากาศทั้งหมดเข้ามาสอบเป็นรายบุคคล รอบละสิบนาทีประมาณ”
คนข้างๆ ขมวดคิ้วถาม “พวกเขาจะทำอะไรกันแน่?”
คนที่มารายงานกลืนน้ำลาย แล้วพูดต่อ “ได้ยินว่า... ตอนนี้ทางนั้นดูเหมือนจะคิดว่า ความสงสัยของซูหลิน หลิวเจ๋อ หวังเจี้ยน ทั้งสามคนถูกขจัดออกไปแล้วเกือบหมด กำลังจะหาผู้ต้องสงสัยคนใหม่”
ประโยคนี้จบลง ในพื้นที่ทำงานเงียบลงชั่วขณะ
ทันใดนั้น มีหลายคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกันเกือบจะพร้อมกัน
“ขจัดออกไปแล้ว?”
นักสืบที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์หัวเราะเยาะ “ขจัดยังไง? ใช้วิธีสิบนาทีต่อคนเนี่ยนะ?”
“นี่มันช่างป่าเถื่อนสิ้นดี!” อีกคนหนึ่งวางปากกาลงบนโต๊ะ
“ตอนเราประชุมยังพูดกันเลยว่าสามเส้นนี้มีน้ำหนักมาก เส้นมันกระจาย เวลาก็กระชั้นชิด สุดท้ายพวกเขาใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวัน ขจัดทั้งสามคนออกไปหมดเลย?”
“ไม่นะ หน่วยสามนี่มาสนับสนุนเรา หรือจะมาเริ่มเกมใหม่?”
อีกคนพึมพำเบาๆ “สไตล์นี่มันโดดเกินไป สิบนาทีจะถามอะไรได้ คนเพิ่งจะนั่งลงก็ต้องให้ลุกขึ้นแล้ว มัวแต่ทำเป็นพิธีการยังไม่เร็วนัก”