สิ่งที่เขากลัวนั้นเรียบง่าย กลัวว่าตัวเองอายุมากแล้วจะจำเวลาผิด กลัวว่าคืนนั้นจะมีจุดไหนที่ดูแลไม่ทั่วถึง กลัวว่าคดีฆาตกรรมครั้งนี้สุดท้ายแล้วความผิดจะตกมาอยู่ที่หัวของตัวเอง
[ฉันอยู่ที่บ้านตระกูลหลิวมาสิบกว่าปีแล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้นได้]
[ถ้าคืนที่คุณชายเกิดเรื่อง ฉันเผลอมองอีกสักนิด จะไม่เป็นแบบนี้หรือเปล่า]
[ตำรวจคงไม่คิดว่าฉันเป็นคนทำใช่ไหม]
[ฉันก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่ง พอผู้จัดการใหญ่หลิวตายไป ไม่รู้ว่าจะยังได้ทำงานที่บ้านพักตากอากาศต่อหรือเปล่า]
[เวลา เวลา ฉันต้องคิดอีกครั้ง ตอนสองทุ่มกว่า ๆ ฉันยังอยู่ที่ครัวหลังใช่ไหม ถ้าพูดผิดไป จะยิ่งยุ่งยากกว่าเดิมหรือเปล่า]
สือหลิงถามรายละเอียดไปสองสามคำ ก็ปล่อยตัวเขาออกไป
ถ้าไม่อยากให้ความสามารถนี้ดูเด่นชัดเกินไป สือหลิงก็อยากจะทำได้เร็วขึ้นอีก
คนที่สองที่เข้ามาคือคนรับใช้ที่ดูแลความสะอาดชั้นสอง
อีกฝ่ายอายุน้อย พอเข้าประตูมาก็ตาแดงก่ำ ยังไม่ทันพูดจบประโยค ก็รีบอธิบายก่อนว่าคืนเกิดเหตุเธอไม่ได้เข้าใกล้ห้องทำงานจริง ๆ
[แย่แล้ว ๆ พวกเขาจะรู้ไหมว่าตอนนั้นฉันแอบหลบเล่นโทรศัพท์ ถ้าคุณนายรู้ งานฉันต้องไม่รอดแน่]
[ฉันไม่เคยเข้าไปจริง ๆ ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ประตู เวลาคุณชายโมโห คนทั้งชั้นล้วนแต่กลัว ใครจะกล้าเข้าไปใกล้]