อ่านใจไขคดี ทุกหน่วยแย่งตัวเธอไปยืมใช้

ตอนที่ 30 ผู้ต้องสงสัยคนใหม่?

5 นาที· 1.2K คำ

สิ่งที่เขากลัวนั้นเรียบง่าย กลัวว่าตัวเองอายุมากแล้วจะจำเวลาผิด กลัวว่าคืนนั้นจะมีจุดไหนที่ดูแลไม่ทั่วถึง กลัวว่าคดีฆาตกรรมครั้งนี้สุดท้ายแล้วความผิดจะตกมาอยู่ที่หัวของตัวเอง

[ฉันอยู่ที่บ้านตระกูลหลิวมาสิบกว่าปีแล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้นได้]

[ถ้าคืนที่คุณชายเกิดเรื่อง ฉันเผลอมองอีกสักนิด จะไม่เป็นแบบนี้หรือเปล่า]

[ตำรวจคงไม่คิดว่าฉันเป็นคนทำใช่ไหม]

[ฉันก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่ง พอผู้จัดการใหญ่หลิวตายไป ไม่รู้ว่าจะยังได้ทำงานที่บ้านพักตากอากาศต่อหรือเปล่า]

[เวลา เวลา ฉันต้องคิดอีกครั้ง ตอนสองทุ่มกว่า ๆ ฉันยังอยู่ที่ครัวหลังใช่ไหม ถ้าพูดผิดไป จะยิ่งยุ่งยากกว่าเดิมหรือเปล่า]

สือหลิงถามรายละเอียดไปสองสามคำ ก็ปล่อยตัวเขาออกไป

ถ้าไม่อยากให้ความสามารถนี้ดูเด่นชัดเกินไป สือหลิงก็อยากจะทำได้เร็วขึ้นอีก

คนที่สองที่เข้ามาคือคนรับใช้ที่ดูแลความสะอาดชั้นสอง

อีกฝ่ายอายุน้อย พอเข้าประตูมาก็ตาแดงก่ำ ยังไม่ทันพูดจบประโยค ก็รีบอธิบายก่อนว่าคืนเกิดเหตุเธอไม่ได้เข้าใกล้ห้องทำงานจริง ๆ

[แย่แล้ว ๆ พวกเขาจะรู้ไหมว่าตอนนั้นฉันแอบหลบเล่นโทรศัพท์ ถ้าคุณนายรู้ งานฉันต้องไม่รอดแน่]

[ฉันไม่เคยเข้าไปจริง ๆ ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ประตู เวลาคุณชายโมโห คนทั้งชั้นล้วนแต่กลัว ใครจะกล้าเข้าไปใกล้]

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป