นอกเมืองเฉิงหนาน ท้ายหมู่บ้านฉางเฟิง ใต้บ้านชั้นเดียวมือทิ้งร้าง
ที่นี่คือห้องใต้ดินอันหนาวเหน็บลึกสามเมตร
ไม่มีแสงสว่างแม้เสี้ยวเดียว มีแต่กลิ่นอับชวนคลื่นไส้ กลิ่นดินเน่าเปื่อย และเสียงหนูวิ่งวุ่นในกองขยะ
หวังหย่าถูกขดตัวอยู่บนพื้นโคลนที่เย็นเยียบราวกับตุ๊กตาเศษผ้าที่กำลังจะตาย
มือทั้งสองข้างของนางถูกเชือกป่านหยาบมัดไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา
ข้อมือถูกบีบจนเลือดและเนื้อเละเทะ เลือดแห้งกรังเป็นสะเก็ดดำซ้อนกันหลายชั้น
ปากถูกพันด้วยเทปสีเหลืองหนา ๆ แม้แต่เสียงขอความช่วยเหลือที่แผ่วเบาที่สุดก็ถูกอุดตายอยู่ในลำคอ
หนาวเกินไป และก็หิวเกินไป
ในท้องเหมือนมีมีดทื่อนับหมื่นเล่มบิดขย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลำคอแห้งผากราวกับจะฉีกขาด ทุกครั้งที่หายใจ ปอดก็เจ็บแสบร้อนเหมือนไฟลุก
สติของนางเริ่มสลายไปเป็นวงกว้าง สมองเหมือนทีวีเครื่องเก่าที่แบตเตอรี่จะหมด หลงเข้าไปในจอหิมะเป็นพัก ๆ
แต่ในช่วงเสี้ยววินาทีที่ยังรู้สึกตัว ภาพความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้ราวกับภาพลานตา
นางนึกถึงตอนเด็ก ๆ
พ่อกลับจากทำงาน แม้จะเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว ตัวเหม็นกลิ่นน้ำมันเครื่อง แต่ก็ยิ้มแล้วอุ้มนางขึ้นเหนือหัว ใช้หนวดเคราไซ้แก้มนาง ทำให้นางหัวเราะคิกคัก
นางนึกถึงแผ่นหลังของแม่ที่วุ่นวายในครัว หม้อดินที่ตุ๋นซี่โครงอุ่น ๆ ฟองเดือดพล่าน กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่นอันอบอุ่น