เฉินจี้ตงพยักหน้าแล้วก็ส่ายหัว
เขาจำคนคนนี้ได้จริง ๆ แต่เขาไม่ใช่คนชอบเสาะแสวงหาข้อมูล งานก็ยุ่ง เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าที่ปรึกษาคนนี้มีพื้นฐานอะไร
“คนของกองสองที่รับมา เป็นดอกเตอร์จิตวิทยาอาชญากรรมที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในต่างประเทศอย่างแท้จริง!”
รองผู้บัญชาการหวังส่งเสียงเย็นชา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโมโหที่แทบกลั้นไว้ไม่อยู่ “ผลลัพธ์ล่ะ? ตอนนี้ก็ยังไม่มีความคืบหน้าที่เป็นรูปธรรมอะไรเลย!”
รองผู้บัญชาการหวังถอนหายใจ พูดอย่างจริงใจและเตือนสติ “ผู้เชี่ยวชาญที่เรียนจบปริญญาเอก มาถึงหน่วยงานระดับล่างก็ยังปรับตัวไม่ได้”
“ตอนนี้คุณมาบอกผมว่า จะขอตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษของสำนักงานเทศบาลให้เด็กมหา’ลัยอายุแค่ 22 ปีที่ยังไม่เคยผ่านโลก?”
รองผู้บัญชาการหวังยิ่งพูดยิ่งออกรส “การอนุมัติตำแหน่งที่ปรึกษาต้องผ่านที่ประชุมคณะกรรมการพรรค คุณจะให้กองอื่น ๆ คิดยังไง? คุณจะให้ผู้บริหารที่อนุมัติงบประมาณคิดยังไง?”
“การหาคนที่อายุพอ ๆ กับลูกสาวผมเองมาเป็นที่ปรึกษาของเรา มาคอยชี้แนะงานของคนที่อายุมากกว่าเธอ พอถึงที่ประชุม ผมยังอายที่จะเอ่ยปาก คนอื่นคงคิดว่าผมหางานให้ญาติตัวเอง!”
“แต่รองผู้บัญชาการหวัง สือหลิงเธอไม่เหมือนคนอื่น!” เฉินจี้ตงรีบร้อน
“เธอเคยเผชิญหน้ากับผู้ต้องสงสัยมาอย่างโชกโชน! ความสามารถในภาคปฏิบัติของเธอ พวกเรากองสามสัมผัสได้ด้วยตัวเองแล้ว ตอนแรกพวกเราก็ไม่เชื่อ แต่เธอก็...”