ความตื่นตระหนกและความอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุด ทำให้เขาละทิ้งการเสแสร้งทั้งหมด ส่งเสียงกรีดร้องและสารภาพทุกอย่างออกมาหมด
“เขามันก็แค่คนโง่เง่าไร้สมอง! เขาคือหนูทดลองในกำมือฉัน!”
ตาของถานหย่งแดงก่ำไปด้วยเลือด กล้ามเนื้อใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมดเพราะความฮึกเหิมและความแตกสลาย
“ฉันวางแผนให้เขาติดหนี้ฉันสามหมื่น! เขาไม่ยอมจ่าย ยังชกฉันอีกหนึ่งหมัด ฉันจะให้เขารู้ว่าผลของการลบหลู่ฉันเป็นอย่างไร”
“ฉันก็เลยฉวยโอกาสตอนที่เขาอยู่ในร้านเกม ตอนที่เขาเข้าห้องน้ำ ใส่ยาชักที่ฉันสังเคราะห์เองสองมิลลิกรัมลงในโค้กของเขา!”
หลิวหังหยวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว เพื่อบันทึกคำให้การสำคัญเหล่านี้ พร้อมกับถามเสียงเข้ม “คุณวางยาเขาไปทั้งหมดกี่ครั้ง!”
“แค่ครั้งเดียว! แค่ครั้งนั้นครั้งเดียว!”
ถานหย่งหัวเราะออกมาอย่างประหม่า เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองอย่างผิดปกติ
“ที่จริงยานั้นไม่ได้มีพิษร้ายแรงถึงตาย สองมิลลิกรัม แค่ทำให้เขาเจ็บปวดจนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น ไปโรงพยาบาลก็ตรวจไม่พบว่าอวัยวะภายในได้รับความเสียหาย!”
“เมื่อเวลาผ่านไปนาน ๆ ตัวเขาเองก็จะขับออกจากร่างกายเอง!”
ต้าจางขมวดคิ้ว จับประเด็นสำคัญได้อย่างเฉียบคม
“ในเมื่อวางยาแค่ครั้งเดียว แล้วทำไมซุนเฉียงถึงยังตกอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณตลอดมา ถึงขนาดต้องลักพาตัวหวังหย่าเพื่อแลกกับยาแก้พิษ?”
“เพราะมันโง่ไงล่ะ!”
สายตาของถานหย่งเต็มไปด้วยความดูถูกที่ทำให้ขนลุก ราวกับกำลังอวดอ้าง
“มันไม่ได้อ่านหนังสือ มันไม่เข้าใจวิทยาศาสตร์! มันกลัวความเจ็บปวดแบบนั้นจนขวัญหนีดีฝ่อ!”