"รองผู้บัญชาการหวัง!"
เฉินจี้ตงหุบขาเข้าหากันอย่างกะทันหัน เสียงดังหนักแน่น "รับรองว่าปฏิบัติภารกิจสำเร็จ! แต่ผมมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ!"
รองผู้บัญชาการหวังขมวดคิ้ว ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงจ้องเขาเขม็ง "เรื่องมันค่อมจ่อมอยู่แค่คอแล้ว นายยังจะมาเล่นเงื่อนไขอีกเรอะ? พูดมา!"
"ผมขอให้สือหลิงร่วมสืบสวนคดีนี้ด้วย"
เฉินจี้ตงจ้องหน้ารองผู้บัญชาการหวังโดยไม่ยอมถอย
"นายบ้าหรือไง?" รองผู้บัญชาการหวังโกรธจนแทบจะเอาถ้วยน้ำร้อนปาข้ามหัวเขา
"ฉันเพิ่งบอกนายไปว่าเรื่องนี้คณะกรรมการพรรคไม่อนุมัติแน่ ๆ แล้วคดีนี้คนทั้งเน็ตจับตามองอยู่ นายจะลากเด็กจบใหม่เพิ่งออกจากมหาวิทยาลัยเข้ามาในชุดสืบสวนคดีสำคัญ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นใครจะรับผิดชอบ?"
"ผมรับเอง!" เฉินจี้ตงพูดทีละคำหนักแน่น สายตาเหมือนตะปูที่ตอกติดกับโต๊ะ
"ผมรับประกันให้เธอเอง! รองผู้บัญชาการหวัง ท่านพูดเองเมื่อกี้ ไม่ว่าแมวดำแมวขาว ถ้าหนีออกจากบ่วงมรณะนี้ได้ก็เป็นแมวดีทั้งนั้น!"
"ในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรใหญ่โต ทำไมไม่ให้คนที่มีความสามารถจริง ๆ ได้ลองสักตั้ง?"
"ตอนนี้ยังไม่ต้องให้ตำแหน่งทางการก็ได้ แค่ให้โอกาสเธอได้โชว์ฝีมือ รองผู้บัญชาการหวัง ความสามารถของสหายสือหลิงมีประโยชน์ต่อหน่วยเรามาก พลาดเธอไปไม่ได้เด็ดขาด!"
รองผู้บัญชาการหวังตะลึงกับคำพูดที่แทบจะเหมือนนักพนันของเขา
เขาจ้องเฉินจี้ตงเขม็ง แล้วหันไปมองตัวเลขยอดคอมเมนต์และแชร์ที่วิ่งขึ้นบนจอคอมพิวเตอร์ไม่หยุด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ