"ใช่ ฉันไปทะเลาะกับเขาแล้ว" เขาพูด "คำตอบนี้พอใจหรือยัง?"
[ผู้หญิงคนนี้พูดจาห้วนๆ จัง]
[เฮ้อ หนี้พวกนี้ช่างน่ารำคาญ เจ้าหนี้ตามทวงทุกวัน แกยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ปากก็พูดแต่ว่า "เรื่องที่ตัวเองก่อ ต้องจัดการเอง"]
[ฉันแทบจะถูกบีบจนตายอยู่แล้ว แต่เขายังทำเป็นพ่อวางมาด ถ้าไม่ใช่เพราะเขาคอยขวาง ฉันคงไม่ต้องมาอยู่จุดนี้]
"ทะเลาะกันเรื่องอะไร?"
"เรื่องบริษัท เรื่องเงิน อะไรก็ได้ที่พูดแล้วเจ็บปวด" หลิวเจ๋อหัวเราะเย็น
"พวกคุณสืบกันมาเกือบหมดแล้ว ไม่ใช่หรือ ยังจะถามฉันอีกทำไม?"
"สิ่งที่สืบได้ กับสิ่งที่คุณพูดเอง มันคนละเรื่องกัน" สือหลิงมองเขา
"คุณใช้ตราประทับไป เพื่ออุดช่องโหว่อะไร?"
ไหล่ของหลิวเจ๋อกระตุกอย่างเห็นได้ชัด
"การหมุนเวียนทางธุรกิจตามปกติ" เขาตอบเร็วเกินไป
[หมุนเวียนบ้าอะไร]
[ฉันแอบใช้ตราประทับของแก เอาเงินหมุนเวียนของบริษัทไปใช้หนี้พนัน มิฉะนั้นพวกปล่อยกู้คงมาล้อมหน้าบ้านแล้ว]
สือหลิงแทบไม่ให้เขาหายใจทัน ไล่ถามต่อทันที: "การหมุนเวียนตามปกติ ต้องแอบทำลับหลังหลิวหมิงฮุยด้วยหรือ?"
"การหมุนเวียนตามปกติ ต้องไปก่อหนี้พนันต่างประเทศที่คุณเองก็เกือบจะแบกรับไม่ไหวด้วยหรือ?"
"ฉันไม่ได้พนัน!" หลิวเจ๋อเงยหน้าขึ้นทันที เสียงดังขึ้นจนเก้าอี้สั่น
เฉินจี้ตงที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นมาเป็นคำแรก "นั่งให้เรียบร้อย"
หลิวเจ๋อจ้องเขาแวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็เอาหลังพิงเก้าอี้ลง
"พวกคุณจะเขียนยังไงก็เขียน" เสียงเขาแหบ "ยังไงตอนนี้คนก็อยู่ในมือคุณ คำพูดก็อยู่ในปากคุณ"