“……ไปเข้าห้องน้ำมา” เธอเงยหน้าขึ้น สายตามีแววสับสนเล็กน้อยพอเหมาะพอเจาะ
“ช่วงเวลาสั้นมาก ตอนนั้นฉันสับสนไปหมด ลำดับก่อนหลังชัด ๆ อาจจะจำไม่ค่อยได้”
[ทำไมรู้สึกว่าเธอเหมือนจับพิรุธได้อะไรสักอย่าง?]
[ไม่กี่นาทีนั้นฉันไปเข้าห้องน้ำแล้วโทรหาน้องชาย เพื่อให้เขายืนยันว่าเงินโอนเข้าบัญชีแล้วหรือยัง เรื่องนี้พูดออกมาไม่ได้เด็ดขาด]
[ช่างเถอะ ยอมรับว่ามีช่วงว่าง ๆ คลุมเครือสักช่วงหนึ่ง ปลอดภัยกว่าปฏิเสธแข็งกร้าว คนเราพูดจาเต็มที่เกินไป กลับดูเหมือนโกหก]
สือหลิงมองเธอ “ตอนคุณลงไปชั้นล่าง สิ่งแรกที่เห็นคืออะไร?”
ซูหลินหายใจติดขัดเล็กน้อย เธอพูดเสียงเบา “มีคนยืนล้อมอยู่เต็มไปหมด คนใช้ คนขับรถ แล้วก็ตำรวจที่ตามเข้ามาทีหลัง……ตอนนั้นฉันสมองว่างเปล่า จำได้แค่ว่ามีคนตะโกนให้เปิดประตู”
[ฉันจะไปจำอะไรได้ว่าตอนนั้นเห็นอะไรเป็นอย่างแรก เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคุยด้วยอยู่คน ๆ หนึ่งก็จากไปกระทันหัน แบบนี้ใครจะไม่กลัวกันล่ะ?]
สือหลิง: “ความคิดเรื่องไลฟ์สดสองวันนี้ ใครเป็นคนริเริ่ม?”
ซูหลินชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ทันคาดคิดว่าบทสนทนาจะกระโดดมาที่ตรงนี้
“……เป็นฉันเอง” เธอตอบเสียงเบา
“เรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้น ข้างนอกมีแต่ข่าวลือ ฉันต้องให้ลูกมีคำตอบ ฉันอยากให้เขาจากไปอย่างเข้าใจ และต้องให้คนภายนอกรู้ด้วยว่า หมิงฮุยไม่ใช่คนแบบที่พวกเขาว่ากัน”
[ฉันเป็นคนเริ่มก่อน แต่ก็ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่ผลักดัน ฝ่ายประชาสัมพันธ์ ทนายความ ทีมงาน ใคร ๆ ก็รู้ว่าช่วงเวลาแบบนี้การฉวยสิทธิ์ในการพูดไว้ก่อนสำคัญแค่ไหน]