พอแล้ว
ก่อนหน้านี้ ซูหลินกลัวตำแหน่งและกระแสสังคม ส่วนหลิวเจ๋อกลัวหนี้สินและตราประทับ
มาถึงหวังเจี้ยน สิ่งที่กลัวกลับกลายเป็นบัญชีและโครงการ
ทั้งสามคนล้วนไม่สะอาด
และทั้งสามคนก็ไม่ใช่คนลงมือจริง
แต่พอฟังผู้ต้องสงสัยทั้งสามพูดจบ สือหลิงก็อดถอนหายใจไม่ได้
ดูเหมือนคนรวยก็ไม่ได้สุขสบายอย่างที่คิด
คุณหลิวผู้ร่ำรวยขนาดนี้ คนใกล้ชิดที่สุดสามคนต่างก็ทำเรื่องไม่ดีกับเขา
นางวางปากกาลงบนโต๊ะเบา ๆ: "ออกไปได้แล้ว"
หวังเจี้ยนชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ชัดเจนว่าเขาเตรียมตัวรับมือกับการถูกซักถามต่อแล้ว แม้กระทั่งเตรียมคำตอบสำหรับขั้นต่อไปไว้ในหัวแล้ว แต่ไม่คิดว่าสือหลิงจะหยุดตรงนี้
หวังเจี้ยนกลืนน้ำลาย อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่รู้สึกว่าพูดอะไรก็ไม่เหมาะ
สุดท้ายก็แค่พยักหน้า ลุกขึ้นเดินออกไป
ประตูปิดลง ห้องก็เงียบลงทันที
เจียงหมิงโน้มตัวไปข้างหน้า: "จบแล้วเหรอ?"
เสียงไม่ดัง แต่แฝงความสงสัยที่กลั้นไว้ไม่อยู่เต็มไปหมด
เวลาสอบสวนเร็วจริง ๆ...เขายังไม่ทันได้คิดทบทวนก็จบแล้ว
เฉินจี้ตงและหลิวหังหยวนไม่ได้รีบพูดอะไร แค่มองไปทางสือหลิง
สือหลิงนั่งอยู่ที่เดิม นิ้วมือแตะแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเบา ๆ