ไม่นานนัก เสียงรถพยาบาลก็ดังขึ้นมาจากด้านล่าง
เจ้าหน้าที่แพทย์และตำรวจพากันวิ่งขึ้นไปข้างบน เด็กๆ ถูกอุ้มลงมาทีละคนอย่างระมัดระวัง ส่วนผู้ต้องหาก็ถูกใส่กุญแจมือและคุมตัวลงมา
ทางเดินแคบๆ แออัดขึ้นมาทันที แต่ทุกคนรู้ดีว่าคืนนี้ คุ้มค่าแล้ว
เมื่อหลิวหังหยวนเดินออกมาจากห้องด้านใน หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ มือข้างหนึ่งกำเอกสารสูติบัตรปลอมที่เพิ่งค้นได้ไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย: "ยังมีสูติบัตรปลอมอยู่อีก... ที่นี่อาจเคยซ่อนเด็กไว้มากกว่านี้"
เสิ่นรุ่ยไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนอยู่ที่ปากทางเดิน ก้มหน้ามองเด็กๆ ที่ถูกอุ้มลงไป
คนนั้นที่ห้างสรรพสินค้า
พวกนี้ในซ่อง
เบื้องหลังแต่ละคนคือครอบครัวหนึ่งครอบครัว
ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดเข้ามาทางหน้าต่างที่ทรุดโทรมของทางเดิน มากระทบแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยเหยื่อของเขา กลับทำให้รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมา
จนถึงตอนนี้เขาถึงได้รู้สึกตัวทีหลังว่าวันนี้สือหลิงเก่งแค่ไหน
เธอดึงจุดซ่อนตัวที่พวกเขาต่อให้ใช้การสืบหาแบบเดิมๆ ทั้งคืนก็อาจไม่เจอ มาอยู่ตรงหน้าได้ล่วงหน้า