รองผู้บัญชาการหวังยืนอยู่หน้าหน้าต่างห้องทำงาน วันนี้เขาไม่ได้รีบหยิบเอกสารชิ้นต่อไปบนโต๊ะขึ้นมาดูเหมือนเช่นเคย
ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แต่อาคารของสำนักงานยังคงสว่างไสวไปทั่ว
ตั้งแต่ช่วงบ่ายที่มีสายจากหลินชวนโผล่เข้ามา ทั่วทั้งสำนักงานตำรวจนครเจียงเฉิงก็ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นมาขันลานไว้แน่น จนถึงตอนนี้ถึงได้ผ่อนหายใจลงบ้างเล็กน้อย
เขาก้มลงมองรายงานบนโต๊ะ แต่ในสมองกลับไม่ได้คิดถึงสิ่งที่ต้องขุดหาต่อไปเป็นอย่างแรก กลับนึกถึงคนอีกคนหนึ่งก่อน
สือหลิง
รองผู้บัญชาการหวังตอนแรกก็ยังไม่มั่นใจในตัวสือหลิง
เธอยังเด็กมาก ประวัติก็ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นคนที่ผลงานโดดเด่นในบางคดีอยู่บ้าง แต่คนที่เป็นอัจฉริยะจริง ๆ นั้นมีน้อย
ส่วนใหญ่แล้วมักเป็นเพราะโชคช่วยมาก่อน
ดังนั้นตอนที่เฉินจี้ตงผลักดันสือหลิงมาอยู่ตรงหน้าเขาเป็นครั้งแรก สิ่งที่อยู่ในใจเขามากกว่าคือความสงสัย
อายุน้อย ไม่ได้จบจากสถาบันที่ตรงสาย ยังจบแค่ปริญญาตรีอีก มองยังไงก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรพิเศษ
แต่พอหวนกลับมามองตอนนี้ ผ่านไปแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น
คดีนักเรียนหญิงหายตัวไป เธอเป็นคนแรกที่พบผู้ต้องสงสัยคนใหม่
คดีห้องปิดตายกลางพายุฝน เธอก็เป็นคนแรกที่ล้มข้อสรุปที่ตำรวจกำหนดไว้ แล้วค้นพบเบาะแสใหม่
คดีลักพาตัววันนี้ ตำรวจออกไล่ล่าทั่วทั้งเมืองยังไม่เห็นวี่แววอะไร เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสำนักงานกำลังวุ่นวายกับอะไร แต่กลับไปเจอผู้ต้องสงสัยเข้าในห้างสรรพสินค้า