เสิ่นรุ่ยกำลังจ้องจอภาพวงจรปิดอยู่แต่แรก
บนหน้าจอเป็นภาพทางเข้าออกของลานจอดรถใต้ดินของห้างอีกแห่งทางฝั่งตะวันออกของเมือง รถวิ่งเข้าทีละคันแล้ววิ่งออกทีละคัน แสงไฟสาดกระทบกระจกหน้ารถสะท้อนเป็นแสงพร่าเลือน
การสอบสวนแบบนี้ช่างน่าปวดหัวที่สุด ยิ่งนั่งดูนานตาก็ยิ่งเมื่อยล้า
แต่นี่คืองานที่ตำรวจสายสืบสวนต้องทำบ่อยที่สุด
ดูภาพวงจรปิด ตรวจสอบรถยนต์ ผู้คน และระยะเวลาที่อยู่ในที่เกิดเหตุ จนกว่าจะพบภาพที่ผิดปกติจริง ๆ
หลังจากได้คุยกับเจ้ากั่งสักพัก ความรู้สึกในใจของเสิ่นรุ่ยก็ดีขึ้นมากแล้ว
จะไม่ยอมแพ้ก็ไม่ยอมแพ้ จะตกใจก็ตกใจ แต่คดียังไงก็ต้องดำเนินต่อไป
โดยเฉพาะคดีลักพาเด็กข้ามจังหวัดแบบนี้ มันเกี่ยวข้องกับหลายครัวเรือน
เขาจ้องจอภาพ ในใจกำลังคิดว่า ถ้าคืนนี้ยังไม่มีเบาะแส พรุ่งนี้ก็ต้องขยายพื้นที่การสอบสวนออกไป
ทันใดนั้น ในหูฟังก็มีเสียงแจ้งเตือนของเจ้ากั่งดังขึ้น “หน่วยสองรีบไปทางซินเมา หน่วยสามมีเบาะแสแล้ว”
เสิ่นรุ่ยชะงักไปชั่วขณะ ก้มหน้าร้องถามโดยไม่รู้ตัว “อะไรนะ?”
เจ้ากั่งพูดด้วยความรวดเร็ว “สือหลิงจากหน่วยสามพบผู้ต้องสงสัยที่เป็นคนพาเด็กที่ห้างซินเมา คนขับรถที่มารับก็ปรากฏตัวแล้ว หัวหน้าฉินกำลังจับกุมคนกลุ่มนี้ พวกคุณที่อยู่ใกล้รีบไปสนับสนุนเดี๋ยวนี้”
ชั่วขณะนั้น เสิ่นรุ่ยถึงกับตะลึง
ทางนี้เขายังต้องไล่ตรวจสอบภาพวงจรปิด รถยนต์ทีละอย่าง แต่อีกฝ่ายกลับมีเบาะแสที่ชัดเจนแล้วงั้นหรือ?