จริง ๆ แล้วตอนที่สือหลิงพูดข้อสรุปนั้นออกมาเป็นครั้งแรก หลายคนไม่เชื่อ
เพราะตอนที่เธอพูดออกมา มือยังไม่มีหลักฐานแข็ง ๆ มีเพียงปฏิกิริยาของหม่าฮุ่ยชิน
แต่ตอนนี้ พอเทคนิคไล่ตรวจลงไป ก็ตรวจพบบัญชีจริงเมื่อสามปีก่อนจากทางหลินโจวจริง ๆ
นี่ไม่ใช่เรื่อง "เธอกล้าพูด กล้าเดา" อีกต่อไป
เธอเดาถูกจริง ๆ
และไม่ใช่ครั้งแรกที่เดาถูก
หัวหน้าโจวที่ได้สติ มองไปที่รองผู้บัญชาการหวังก่อน แล้วมองไปที่เฉินจี้ตง สุดท้ายก็อดถามออกมาไม่ได้
"เมื่อคืนเรื่องเมื่อสามปีก่อนนี่...เป็นคุณที่ปรึกษาสือหลิงลองดูออกมาก่อนหรือเปล่า"
ในห้องประชุมเงียบลงครู่หนึ่ง
รองผู้บัญชาการหวังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือแตะบนโต๊ะเบา ๆ มุมปากในที่สุดก็กดเอาไว้ไม่อยู่ เลยเลิกขึ้นเล็กน้อย
"ใช่" เขาพูด "เป็นเธอ"
พูดจบประโยคนี้ ตัวเขาเองก็รู้สึกว่าอากาศในอกโล่งขึ้นมาก
นี่ไม่ใช่การยกยอสือหลิงต่อหน้าคนอื่น
นี่คือความจริง
และเมื่อความจริงมาถึงขั้นนี้ ใครก็ปฏิเสธไม่ได้
หัวหน้าโจวฟังจบ ยอมรับจริง ๆ
เขานั่งอยู่ตรงนั้น นานทีเดียวก็ส่ายหน้า พูดด้วยความซาบซึ้งว่า "นครเจียงเฉิงที่นี่ช่างซ่อนมังกรซุ่มเสือจริง ๆ!"
รองผู้บัญชาการหวังฟังคำนี้ ไม่ได้ตอบ เพียงแต่ดันเอกสารแผ่นนั้นไปทางเจ้ากั่ง: "หน่วยสอง พวกนายรีบจัดการภายในทีม ไปหลินโจวทันที"