สือหลิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง ถูกผลักให้ออกมาด้านหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ยังงงๆ อยู่
แต่บรรดาผู้ปกครองกลับไม่รีรอแม้แต่น้อย
คุณแม่สาวที่เพิ่งอุ้มเด็กอยู่ เดินเข้ามาสองก้าวเกือบจะทันที
เธอมองสือหลิงด้วยสายตาแดงก่ำ กุมมือสือหลิงไว้แน่น: “ขอบคุณคุณมาก! คุณช่วยครอบครัวเราไว้ทั้งครอบครัว!”
พูดจบ น้ำตาก็ไหลร่วงลงมาอีกครั้ง
ผู้ปกครองฝ่ายชายอีกคนตอนนี้ก็ตั้งสติได้แล้ว อุ้มเด็กเดินเข้ามา ยิ้มให้สือหลิงก่อน แล้วหันไปมองเฉินจี้ตงและรองผู้บัญชาการหวัง ราวกับกลัวว่าจะลืมใครไป
“ทางบ้านเราไม่มีความสามารถอื่นใด” เขาพูด พร้อมกับหยิบผ้าแดงห่อแน่นหนาม้วนหนึ่งออกมาจากด้านหลัง
“รีบให้คนทำมาอย่างกะทันหัน หยาบๆ หน่อย แต่พวกคุณอย่าได้รังเกียจเลย…”
หัวหน้าโจวที่ยืนอยู่ข้างๆ ตะลึงไปครู่หนึ่ง: “พกธงประกาศเกียรติคุณมาด้วยเลยหรอ?”
ชายคนนั้นพยักหน้า มือยังสั่นเทา: “กลัวว่าจะไม่ทัน เลยทำไว้ก่อน ก็ต้องฝากอะไรไว้ให้พวกคุณบ้าง ไม่งั้นพวกเราจะรู้สึกผิดค้างอยู่ในใจ”
ผ้าแดงถูกคลี่ออก ตัวอักษรสีทองดูพื้นๆ แต่ก็จริงใจที่สุด
“บุญคุณที่ช่วยตามหาลูก จดจำไม่มีวันลืม”
รองผู้บัญชาการหวังมองธงผืนนั้น ใบหน้าที่ปกติเคร่งขรึมก็ปรากฏความยินดีอย่างชัดเจน
พูดตามตรง อาชีพตำรวจสืบสวนเหนื่อยจริงๆ
คืนนอนไม่หลับ เจอคดีหนัก ถูกด่า แบกรับความกดดัน ไม่มีอะไรที่ขาด
ปกติพูดกันว่า ทำงานเพื่อเงินเดือน แต่พอทำนานๆ เข้า จะรู้ว่าสิ่งที่ค้ำจุนให้คนเราอดทนต่อไป ไม่เคยเป็นเพียงแค่เงินเดือน