คนจากหลินชวนที่มานั้น ไม่ได้มีแค่คนเดียว
ประตูเปิดออก ลมกลางคืนพัดพาความหนาวเย็นเข้ามาพร้อมกัน
หัวหน้าโจวที่เดินนำหน้ามาก็เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่ตา ด้านหลังยังมีตำรวจสืบสวนอีกสองคนและช่างเทคนิคหนึ่งคน
หลายคนบนตัวยังมีกลิ่นอายของการเดินทางมาอย่างเร่งรีบ
เสื้อนอกยับ รองเท้าเต็มไปด้วยฝุ่น เห็นได้ชัดว่ารถเพิ่งจอดก็รีบตรงเข้ามาทันที ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ
ตำรวจเวรเพิ่งลุกขึ้น รองผู้บัญชาการหวังก็ออกมาจากห้องทำงานแล้ว
หัวหน้าโจวเห็นเขา ก้าวเท้าเร็วขึ้นทันทีสองขั้น ยื่นมือไปพร้อมกับน้ำเสียงที่จริงจังเป็นพิเศษ: "รองผู้บัญชาการหวัง ครั้งนี้รบกวนพวกคุณจริงๆ ขอโทษด้วยนะครับ ที่เด็กกลับมาได้ พวกเราหลินชวนรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ!"
เขาพูดเร็วมาก แม้กระทั่งฟังดูรีบๆ นิดหน่อย แต่น้ำเสียงกลับจริงใจมาก
คดีแบบนี้กดดันอยู่บนตัวมานานเกินไป พอมีคนฉีกปากแผลออกมา พลังในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
รองผู้บัญชาการหวังจับมือกับเขา: "อย่าเพิ่งพูดเรื่องขอบคุณเลย เข้ามานั่งก่อน ฉันจะเล่าสถานการณ์ให้พวกคุณฟังพร้อมกัน"
หัวหน้าโจวรีบพยักหน้า ตามเข้าไปข้างใน เดินไปก็หันกลับไปส่งสัญญาณให้คนข้างหลัง: "เอาข้อมูลเข้ามาทั้งหมด"
พอประตูห้องประชุมปิดลง เสียงฝีเท้าและเสียงโทรศัพท์ข้างนอกก็ถูกกั้นออกไปบ้าง
หัวหน้าโจวกับพวกนั่งลงแล้ว แต่ร่างกายยังคงเกร็งอยู่ ไม่มีใครเอนพิงพนักเก้าอี้จริงๆ