บ่ายสามโมงครึ่ง
"ปัง!"
ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง
เจียงหมิง จากฝ่ายเทคนิค เดินตัวตรงเข้ามาพร้อมดวงตาสองข้างที่คล้ำเป็นแพนด้า มือหนึ่งกำถุงเก็บหลักฐานใส ๆ หลายใบ อีกมือถือรายงานผลตรวจหนา ๆ สามชุด
"หัวหน้าฉิน! ผลออกมาครบแล้ว! คดีนี้ เขาเหมาตายแหงม!" เสียงของเจียงหมิงแหบเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น
ต้าจางและหลิวหังหยวนวางงานในมือทันที แล้วพุ่งเข้าไปล้อมทันที
ในที่สุดก็มา!
เฉินจี้ตงผุดลุกขึ้นยืน เขารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงอยู่ภายในอก
ทำงานตำรวจฆาตกรรมมายี่สิบปี เขารู้ดีว่านาทีนี้สำคัญแค่ไหน
เขาหยิบทิชชู่ออกมาเช็ดมือ แล้วถามเสียงเรียบ: "เล่าทีละอย่าง เสียงใน MP3 เก่า ๆ นั่นเอาไปเป็นพยานหลักฐานในชั้นศาลได้ไหม?"
เจียงหมิงดึงเก้าอี้ออกมานั่งลง กลืนน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ดวงตาเป็นประกายของคนสายเทคนิค
"ได้! ได้เต็มที่! MP3 ไร้ยี่ห้อที่ซุนเฉียงซื้อมานั้น แม้จะถูกแต่เสียงรบกวนเยอะ แต่เราเอาโปรแกรมลดเสียงรบกวนรันไปสองรอบแล้ว ลักษณะเสียงชัดเจนมาก"
ต้าจางตบมือด้วยความดีใจ: "เยี่ยม! แล้วขวดอีเทอร์ล่ะ?"
"นี่คือประเด็นที่สองที่ผมจะพูด"
เจียงหมิงวางรูปถ่ายที่มีรอยนิ้วมือสีแดงลงบนโต๊ะ เสียงของเขาคมกริบขึ้นมาทันที "ฝ่ายตรวจรอยนิ้วมือ สกัดเจอรอยนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ที่สมบูรณ์สามรอย ที่ปากขวดอีเทอร์ที่เหลือครึ่งขวด พอเทียบกับฐานข้อมูลแล้ว ยืนยันได้ว่าเป็นของถานหย่ง!"
เสี่ยวหลิวอดสบถไม่ได้: "ไอ้พวกนี้ ปากไม่เคยพูดจริงสักคำ! คราวนี้ดูสิว่ามันจะแก้ตัวยังไงกับประโยคนั้นที่ว่า 'ผมแค่ถูกบังคับให้ส่งกุญแจไป'!"
เฉินจี้ตงรับรายงานมาดู สายตายิ่งลึกลงไปอีก
เขามองเอกสารชุดสุดท้ายที่เหลืออยู่ในมือเจียงหมิง: "ชุดนั้นคืออะไร? ผลการตรวจสอบของห้องแล็บมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงเหรอ?"