“ใคร? ใครกำลังเอ่ยอะไร?”
สีหน้าของเจียงเป่ยเปลี่ยนไปในทันที สายตากวาดมองรอบกายอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่พบสิ่งใด
และในขณะนั้นเอง เขาจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าที่บิดเบี้ยวระลอกหนึ่ง แล้วร่างของชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากภายใน!
ชายวัยกลางคนผู้นี้ร่างกายอ่อนล้าอย่างยิ่ง ภายนอกดูไม่เกินสี่ห้าสิบ แต่กลับองอาจโดยไม่ต้องโกรธเกรี้ยว แผ่พลังแห่งความหยิ่งผยองอันเป็นเอกลักษณ์
ยิ่งกว่าราชันมังกรทั้งสี่ที่เจียงเป่ยเคยพบมารวมกันอีกหลายเท่านัก!
“ท่านคือ… มังกรฮ่องรุ่นก่อนหรือ?”
เจียงเป่ยมองดูเขาแล้วอึ้งงัน เอ่ยถาม
“ใช่ แต่สิ่งนี้เป็นเพียงวิญญาณเศษส่วนหนึ่งที่ข้าผู้เป็นฮ่องเต้ฝากไว้รอการสืบทอดเท่านั้น ข้ามองเห็นว่าความเข้ากันได้ของเจ้ากับเมล็ดต้นกำเนิดวิญญาณใกล้ชิดที่สุด มันคงยอมรับเจ้าเป็นนายแล้วสินะ?”
มังกรฮ่องผู้เฒ่าถาม
“ใช่ ถูกต้อง”
เจียงเป่ยพยักหน้า
“เรื่องที่เกิดขึ้นนอกซากโบราณเมื่อครู่ ข้าเห็นผ่านทั้งหมด ไม่คิดว่าหลังเผ่ามังกรโบราณเซิงหวงของเราถูกเผ่าต้องสาปโบราณทำลาย จะตกต่ำได้ถึงเพียงนี้ ความอ่อนแอไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือความไม่สามัคคี คือพวกเดียวกันเองที่ฆ่าฟันกันเอง! เมล็ดต้นกำเนิดวิญญาณกลับถูกพวกมันใช้เป็นเครื่องมือ”
ราชามังกรผู้เฒ่าส่ายหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ข้ารออยู่ที่นี่มานานหลายปี เดิมตั้งใจรอให้เมล็ดต้นกำเนิดวิญญาณนำเผ่ามังกรโบราณเซิงหวงมารับการสืบทอด แล้วฟื้นฟูเผ่าพันธุ์ แต่ตอนนี้ดูเหมือน… เฮ้อ! แม้พวกนั้นจะใช้เมล็ดต้นกำเนิดวิญญาณเปิดสถานที่แห่งนี้ได้ วิญญาณเศษส่วนของข้าก็ไม่อาจมอบการสืบทอดให้พวกมันเป็นอันขาด ข้ายินดีเห็นเผ่ามังกรโบราณเซิงหวงล่มสลาย ยังดีกว่าให้การสืบทอดตกไปอยู่ในมือของพวกเลวทรามเหล่านั้น!”
“เมื่อข้ามาถึงที่นี่ ก็ตกใจไม่ต่างกัน แต่จิตใจมนุษย์ย่อมสู้การทดสอบไม่ได้ เมื่อเผชิญหน้าผลประโยชน์ สิ่งใดก็ทำได้”
เจียงเป่ยกล่าว
“ถูกต้อง จิตใจมนุษย์สู้การทดสอบไม่ได้ จิตใจที่งดงามจึงหายากยิ่งนัก”
มังกรฮ่องผู้เฒ่ามองเจียงเป่ยแล้วเอ่ย “เจ้าชื่อเจียงเป่ยใช่หรือไม่?”
“ใช่”
เจียงเป่ยพยักหน้า