เฉียวเจียวเจียวผู้เป็นห่วงเป็นใยไปทุกเรื่อง ในที่สุดก็หลับสนิท
เฉียวจงกั๋วนำกั๋วกงเหยี่ยนโจวและจั่วอันหนิงส่งกลับด้วยตนเอง เมื่อกลับถึงเรือนหลักก็พบว่าฮูหยินเฉียวพิงอยู่บนเตียงนั่งเล่น ดวงตาคล้ำแดง
ใจเขาหวั่นเกรงยิ่ง รีบนั่งลงข้างเตียงจับมือนาง กังวลเอ่ยถาม “ฮูหยิน เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
ฮูหยินเฉียวส่ายหน้า ใบหน้าแย้มยิ้ม “มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงดีใจมากเกินไป”
“รอคอยมาหลายปี ในที่สุดก็ได้เห็นพี่ใหญ่มีครอบครัว ข้าจึงรู้สึกซาบซึ้งนัก”
เฉียวจงกั๋วได้ฟังก็ถอนใจยาวอย่างโล่งอก
เขาดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ยามนี้วันเวลาผ่านไปอย่างสงบงาม เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง
“ฮูหยิน ข้ามีข่าวดีมาแจ้ง”
ฮูหยินเฉียวแหงนหน้าขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ข่าวดีอะไรหรือ?”
เฉียวจงกั๋วเลิกคิ้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฮูหยินจูบข้าก่อนจึงจะบอก”
ฮูหยินเฉียวทั้งขำทั้งโมโห ทุบอกเขาเบาๆ “เป็นถึงท่านพ่อผัวแล้ว ไฉนจึงยังไม่รู้จักสำรวม!”
เฉียวจงกั๋วหัวเราะหึหึ จับมือนางขึ้นมาจูบก่อน แล้วจึงกดเสียงต่ำเอ่ยว่า
“วันนี้ถานฮั่นฉือรับต่อหน้าฝ่าบาทด้วยตนเองว่า อันหนิงคือหญิงในดวงใจของเขา!”
ฮูหยินเฉียวเดิมยังเขินอายอยู่บ้าง แต่ได้ยินวาจานี้ ดวงตางามเบิกกว้างทันที “จริงหรือ?”
เฉียวจงกั๋วพยักหน้ายิ้มๆ “จริงแน่แท้ เขายังกล่าวด้วยว่า วันที่สอบได้เป็นจอหงวนขี่ม้าเที่ยวชมเมืองนั้น หลงรักอันหนิงตั้งแต่แรกพบ!”
ฮูหยินเฉียวรู้สึกทั้งประหลาดทั้งซาบซึ้ง “ถานฮั่นฉือองอาจถึงเพียงนี้ ข้าคงต้องประเมินเขาให้สูงขึ้นอีกหน่อย”