เมื่อได้ยินว่าองค์หญิงใหญ่ถูกคุมขังตลอดชีพในตำหนักหลวง เฉียวเจียวเจียวก็สะดุ้งโหยง ง่วงงุนหายวับไปในบัดดล กลับกลายเป็นกระปรี้กระเปร่าราวกับได้กินยาชูกำลัง!
[จริงรึ! จริงรึ!]
[หากพรุ่งนี้พระราชโองการประกาศออกไป จุดจบขององค์หญิงใหญ่ก็ถูกตอกตะปูแน่นหนา! เพราะฮ่องเต้หยงไม่มีทางตบหน้าตัวเองต่อหน้าผู้คนใต้หล้า!]
[หนทางเดียวที่นางจะพลิกฟื้นได้ ก็คือองค์ชายรองได้สืบทอดราชบัลลังก์......ถุย! ข้าถุยถุยถุย! คำเด็กน้อยอย่าถือสา! องค์ชายรองไม่มีทางได้โอกาสนั้นในชาตินี้แล้ว!]
[ดูเถิด ผลแห่งความดีและชั่ว ย่อมติดตามไปดุจเงา คนเรานี่ ก็แค่คิดร้ายไม่ได้เลย!]
คำนี้หลุดออกมา เฉียวจงกั๋วเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง
เฉียวเจียวเจียวยังคงมีเรื่องหนักใจอยู่หลายประการ
[เมื่อพิจารณาดูเรื่องราวทั้งหมดในคืนนี้ ตระกูลเฉียวมิได้รับอันตรายใด ๆ อย่างแท้จริง ผู้บริสุทธิ์ที่สุดคือพี่สาวอันหนิง ส่วนองค์หญิงใหญ่ถูกขัดขวางทุกย่างก้าว จนสุดท้ายพ่ายแพ้ยับเยิน]
[แม้ฮ่องเต้หยงจะเป็นพวกคลั่งรัก แต่ตราบใดที่ไม่เกี่ยวกับองค์หญิงอวี้หลิว พระองค์ก็ยังทรงพระปรีชามาก ไม่รู้ว่าจะทรงสังเกตเห็นความผิดปกติหรือไม่]
[ถึงกระนั้น ตระกูลเฉียวของเราต้องเจอแผนร้าย ก็ย่อมไม่อาจนั่งรอความตาย]
[ด่านของฮ่องเต้หยงนี้ ตระกูลเฉียวเราจะต้องก้าวข้ามไปไม่ช้าก็เร็ว ก่อนหน้านั้น สิ่งที่เราทำได้คือการสะสมเบี้ยต่อรองให้มากขึ้น สั่งสมความมั่นใจให้มากขึ้น!]
เฉียวจงกั๋วได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
หวาดระแวงจนหัวหดก็คือการยื่นด้ามให้คนใช้ ไม่ทำอะไรเลยก็คือการหาทางตายด้วยน้ำมือตนเอง!