หลินเจี๋ยเอียงหูฟังอยู่สิบกว่าวินาที
ไม่มีแล้ว
มีแค่เสียงหยดน้ำกับเสียงบ่นของเพื่อนร่วมงานด้านหลัง แต่ไม่มีเสียงสวบสาบแผ่วเบานั่นแล้ว
“หูแว่วไปเอง”
หลินเจี๋ยสะบัดหัวไปมา อยู่ในที่บ้า ๆ นี่นานเข้าก็ชักระแวงจนหูแว่วไปหมด
ตอนนี้เรื่องสำคัญคือเก็บชิ้นส่วนให้ครบ
คมมีดกดลงบนท้องของหนูยักษ์ตัวถัดไปอีกครั้ง
ความคืบหน้าขั้นต่ำ 10/10 ฟันลงไปครั้งนี้ต้องได้ของแน่
ชิ้นส่วนต่อไปจะเลือกคุณสมบัติอะไรดีนะ
ข้อมือกำลังจะออกแรง จู่ ๆ ผิวน้ำด้านหลังห่างไปไม่ถึง 5 เมตรก็ระเบิดกระจาย
เงาดำสายหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมาจากน้ำเสีย สาดละอองน้ำสูงเกือบครึ่งตัว แล้วกระโจนใส่คนงานทำความสะอาดที่อยู่ใกล้ที่สุด
ชายคนนั้นหันหลังให้ผิวน้ำ มือยังกำหนังหนูที่ลอกออกมาได้แค่ครึ่งเดียวไว้
บนคอของเขามีปากงอกเพิ่มขึ้นมา
เลือดสาดใส่หน้าหลินเจี๋ย
อุ่น ๆ
ปลายลิ้นของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือด เลือดบนแก้มไหลลงมาตามคาง หยดเข้าไปในปกเสื้อ ร้อนจนเขาหดคอโดยไม่รู้ตัว
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องของคนงานรอบข้างดึงหลินเจี๋ยออกจากอาการตะลึง
“หนูยักษ์เน่าเปื่อยที่ยังเหลืออยู่! รีบหนีเร็ว!”
สายตาของหลินเจี๋ยกลับมาชัดเจนอีกครั้ง
ตอนนั้นเองเขาถึงเห็นเงาดำที่กำลังเกาะคอและดูดเลือดอย่างตะกละตะกลามได้ชัด
【หนูยักษ์เน่าเปื่อย (บาดเจ็บสาหัส)】
【เลเวล: 15】
【พละกำลัง: 13 (-3)】
【ความคล่องแคล่ว: 15 (-5)】
【สติปัญญา: 4】
【จิตใจ: 2】
【เกราะ: 2 (-5)】
【ต้านทานเวท: 0】
【พลังชีวิต: 35/200】
เลเวล 15!!!
หลินเจี๋ยกลืนน้ำลายอย่างประหม่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหนูยักษ์เน่าเปื่อยที่ยังมีชีวิต
ตอนนี้หนูยักษ์ดูน่าขยะแขยงยิ่งกว่าศพทุกตัวที่เขาเคยจัดการ
ท้องของมันถูกฉีกเป็นแผลใหญ่ ไส้ไหลออกมาจากบาดแผล ห้อยอยู่บนตัวเพื่อนร่วมงานราวกับเชือกสีขาวที่มาพรากชีวิต
ตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผลลึกจนมองเห็นกระดูก ขาหลังขวาหายไปทั้งข้าง ตรงรอยขาดมีเนื้อเน่าเปื่อยห้อยอยู่
บริเวณตาซ้ายเหลือเพียงรูเลือดแดงฉาน
มันกัดคอคนงานคนนั้นไว้ เสียงกลืนกินดังอึก ๆ มาจากลำคอ
ชายคนนั้นล้มลงในน้ำเสีย มือเท้ากระตุกดิ้นรน
“ช่วยด้วย ช่วย...”
ฟองเลือดผุดออกจากมุมปาก
ขากรรไกรของหนูยักษ์ขบเข้าหากัน
กร๊อบ
ร่างที่กำลังกระตุกพลันแน่นิ่ง
มันเคี้ยวไปพลาง ยกตาข้างที่เหลืออยู่ขึ้นมามองฝูงคนที่กำลังหนี เลือกเหยื่อรายต่อไป
แสงไฟสลัวในท่อระบายน้ำยิ่งทำให้มันดูน่าสยดสยอง
“คน...ตายจริง ๆ ด้วย”
แผ่นหลังของหลินเจี๋ยชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นในพริบตา
ก่อนหน้านี้เขาก็เคยเห็นคนตายต่อหน้ามาแล้ว แต่คนเหล่านั้นตายเพราะถูกแก๊สพิษกัดกร่อน และเขามีชิ้นส่วนหลอมกายที่ช่วยให้ตัวเองรอดชีวิตได้
แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนกัน
คนงานทำความสะอาดคนนั้นอยู่ห่างจากเขาไม่ถึง 5 เมตร
ถ้าเมื่อกี้เขาขยับไปข้างหน้าอีกก้าวเพื่อคว้าศพที่ยังแยกชิ้นส่วนไม่เสร็จ ตอนนี้คนที่นอนหัวขาดอยู่บนพื้นอาจเป็นเขาเอง
“หลินเจี๋ย! ยังยืนเอ๋ออะไรอยู่ รีบหนีสิ!”
ลุงหูคว้าตัวหลินเจี๋ยที่ยังยืนตะลึงอยู่ แล้วลากวิ่งไปทางทางออกท่อระบายน้ำ
เมื่อได้สติ หลินเจี๋ยก็ใช้ความได้เปรียบจากค่าสถานะความคล่องแคล่วสูงถึง 5 แต้ม
ถึงจะวิ่งสู้เจ้าสัตว์ร้ายที่ขาขาดแต่ยังมีความคล่องแคล่ว 10 แต้มไม่ได้ แต่ก็วิ่งเร็วกว่าคนงานรอบข้างนี่นา~
พูดกันว่าเพื่อนตายดีกว่าตัวเองตาย
หลินเจี๋ยวิ่งฉิว แซงคนงานที่อยู่ข้างหน้าไปในพริบตา รวมถึงลุงหูด้วย
“ลุงหู วิ่งให้เร็วหน่อย! ไอ้นั่นกินคนตาไม่กะพริบเลยนะ!”
“ฉัน...ฮึ่ก ฮึ่ก...”
ลุงหูหอบเหมือนสูบลม แต่ขาแก่ ๆ ทั้งสองข้างกลับเร่งฝีเท้าได้สุดแรงในตอนนี้
ภาพสยองเมื่อครู่ยังฉายซ้ำอยู่ในหัว เขาไม่อยากให้ชีวิตวัยกลางคนของตัวเองจบลงด้วยการคอสเพลย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 หรอก
“อ๊าก!”
เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น
หนูยักษ์เน่าเปื่อยกำลังเพลิดเพลินกับอาหารมื้อที่สองของคืนนี้
ค่าสถานะเฉลี่ยของคนงานทำความสะอาดพวกนี้ยังไม่ถึง 5 แต้มด้วยซ้ำ เมื่ออยู่ต่อหน้าหนูยักษ์ พวกเขาก็เหมือนบุฟเฟต์เดินได้
พวกสารเลวหน่วยบังคับใช้กฎหมายเกือบเอาชีวิตมันไป ตอนนี้ถึงตาของมันคิดบัญชีแล้ว
【พลังชีวิตหนูยักษ์เน่าเปื่อย: 50/200】
“เสี่ยวหลิน...เสี่ยวหลิน รีบหนีไป ลุงหูแก่แล้ว วิ่งไม่ไหว”
เสียงถูกทิ้งห่างไปเรื่อย ๆ
หลินเจี๋ยหันกลับไปมอง
ลุงหูก้มตัว มือข้างหนึ่งยันเข่า ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด แต่ละก้าวก็เซจนแทบล้ม
ด้านหลัง ตาข้างเดียวของหนูยักษ์เงยขึ้นจากศพแล้วมองมาทางพวกเขา
หลินเจี๋ยกัดฟัน หมุนตัวกลับ ก้มลงแบกลุงหูทั้งร่างขึ้นบ่า
“ลุงหูพูดอะไรบ้า ๆ ลุงไม่ทิ้งผมเมื่อกี้ แล้วตอนนี้ผมจะทิ้งลุงได้ยังไง?”
“วางฉันลง! แกแบกฉันอยู่ เราสองคนตายแน่!”
“หุบปาก เก็บแรงไว้เถอะ”
ลุงหูโคลงไปมาตามจังหวะบนบ่าของเขา หอบจนพูดไม่ออก
“เลือด...ฉันต้องการเลือดอีก!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสายด้านหลังหลินเจี๋ย ราวกับเสียงระฆังมรณะที่เร่งเร้าพวกเขาสองคน
“เร็วเข้า ขาบ้า รีบกว่านี้!”
หลินเจี๋ยแบกคนวิ่งไปด้วย รับรู้ถึงความปวดเมื่อยจากกรดแลกติกที่สะสมในขา ฝีเท้าของเขาหนักอึ้งขึ้นทุกที
ในสายตาของหลินเจี๋ยเหลือเพียงทางออกข้างหน้าที่สว่างขึ้นเรื่อย ๆ
แต่เขาไม่ทันสังเกตเห็น
ก้อนหินก้อนหนึ่ง
“ปัง!”
ร่างของเขาเสียหลักล้มลงไปในน้ำเสีย ลุงหูที่อยู่บนบ่าก็ถูกแรงเหวี่ยงจนกระเด็นออกไป กลิ้งไปหยุดอยู่ด้านข้าง
【น่องบาดเจ็บสาหัส】
【ค่าสถานะความคล่องแคล่วลดลงชั่วคราว 1】
【ความคล่องแคล่ว: 5 (-1)】
【พลังชีวิต -3】
【พลังชีวิตปัจจุบัน: 20/50】
“ซี๊ด!”
ขาขวาปวดแปลบเหมือนถูกแทง ก้อนหินฝังลึกเข้าไปในน่อง เลือดไหลลงมาตามบาดแผล
ตอนนี้หลินเจี๋ยไม่มีเวลาหยุดทำแผลแล้ว
ไม่ทันแล้ว
เจ้าสัตว์ร้ายกินเสร็จแล้ว
ตอนนี้มันกำลังยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาสองคน
อ้าปากกว้าง เศษเนื้อยังติดอยู่ตามซอกฟัน เลือดหยดลงมาตามปลายเขี้ยว
หยด
หยด
ท่อระบายน้ำกว้างใหญ่เงียบงัน เหลือเพียงเสียงนี้ที่ดังก้อง
ตาข้างเดียวที่เหลืออยู่จ้องพวกเขาเขม็ง
หลินเจี๋ยรู้สึกว่าในสายตาของมัน พวกเขาก็เป็นแค่เนื้อบนเขียง ไม่อาจคุกคามหนูยักษ์เน่าเปื่อยได้เลย
“เสี่ยวหลิน รีบหนีไป!”
ลุงหูค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น มือทั้งสองกำมีดเล็กสำหรับแยกชิ้นส่วนแน่น ปลายมีดสั่นไม่หยุด
“ลุงหู...”
หลินเจี๋ยชะงักงัน
ไม่มีใครในทีมทำความสะอาดชอบเขาสักคน หลังจากเสิ่นล่างพูดประโยคนั้น ทุกคนก็มองเขาราวกับเป็นศัตรู
แต่ตาแก่คนนี้ ตอนที่ฝูงชนพากันเบียดไปทางทางออกเมื่อครู่ กลับฝ่าฝูงคนมาลากเขาออกไป ตอนนี้ตัวเองก็กลัวจนถือมีดไม่มั่น ยังบอกให้เขารีบหนีอีก
“รีบไปสิ! กระดูกแก่ ๆ ของฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว แกวิ่งเร็วกว่า ฉันจะถ่วงมันไว้ แกต้องรอด!”
เสียงของลุงหูค่อย ๆ ดังขึ้น ราวกับกำลังปลุกใจตัวเอง
“ใต้หมอนฉันมีเงินที่เก็บมาหลายปี หนีออกไปได้แล้วเอาไปนะ วันไหนเก็บเงินได้พอ ก็ช่วยไปสูดอากาศในเขตวงแหวนชั้นในแทนฉันที ว่ามันหอมหวานจริงหรือเปล่า!”
น้ำเสียงนี้ไม่เหมือนเสียงของตาแก่ที่ไอค่อกแค่กอยู่เป็นประจำ กลับเหมือนทหารตีกลองปลุกใจตัวเองก่อนออกรบ
ลุงหูชูมีดแล้วพุ่งเข้าไป
หนูยักษ์เน่าเปื่อยมองตาแก่ที่วิ่งเข้ามา สีหน้าฉายแววเย้ยหยัน
มันไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาเลยสักนิด
เดิมทีมันคิดจะจัดการเจ้าหนุ่มนั่นก่อน เพื่อเติมพลังเสียหน่อย ในเมื่อไอ้แก่คนนี้เสนอหน้ามาเอง งั้นก็เอามาเรียกน้ำย่อยก่อนแล้วกัน
หนูยักษ์แปลงเป็นเงาดำพุ่งเข้าใส่ลุงหู
ก่อนที่ปากนั่นจะงับคอลุงหู เท้าใหญ่ข้างหนึ่งก็เตะเข้าที่สีข้างของเขาอย่างแรง ส่งให้เขาหลบการโจมตีที่ถึงตายได้อย่างหวุดหวิด
หนูยักษ์พุ่งพลาด กรงเล็บทั้งสี่ยังไม่ทันยืนมั่นคง
มีดเล่มเล็กก็แทงเข้าไปในบาดแผลที่ขาขวาของมันอย่างแม่นยำ
【-12! (โจมตีติดคริติคอล)】
【พลังชีวิตหนูยักษ์เน่าเปื่อย: 38/200】
ลุงหูลอยไปทางทางออกไกลกว่าสิบเมตร กลิ้งกระแทกพื้นอย่างทุลักทุเลสี่ห้าตลบกว่าจะหยุด
เมื่อเขาลุกขึ้นจากพื้นและเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ภาพนั้นทำให้เขาอ้าปากค้างจนพูดไม่ออก
หลินเจี๋ยยืนอยู่กับที่ มือแกว่งมีดเล็กที่เปื้อนเลือดหนูยักษ์
เขากระดิกนิ้วเรียกหนูยักษ์ แล้วท้าทายอย่างไม่กลัวตายว่า
“เฮ้ย! ไอ้หนูตาเดียว! เนื้อตาแก่นั่นเหนียวจะตาย เคี้ยวไม่เข้า อยากกินของดี ๆ ก็มาหาฉันสิ!”
หลินเจี๋ยมองลุงหูแวบหนึ่ง ก่อนหันหลังวิ่งลึกเข้าไปในท่อระบายน้ำอีกทาง
ลุงหูยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับได้ยินเสียงกำชับของหลินเจี๋ยที่ดังก้องมาจากด้านในว่า “ลุงหู รีบหนีออกไปเรียกคนมาช่วยผมเร็ว!”
เมื่อมองหลินเจี๋ยที่วิ่งห่างออกไป ลุงหูก็พูดไม่ออก
หนูยักษ์เน่าเปื่อยเหลือบมองลุงหูที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนหันกลับไปไล่ตามหลินเจี๋ยเข้าไปในความมืด
ไอ้มดปลวกนั่นกล้าทำให้มันบาดเจ็บ
มันจะฉีกเนื้อไอ้มดปลวกนั่นออกมาทีละชิ้น!
หลินเจี๋ยวิ่งสุดชีวิตในความมืด น้ำเสียสูงถึงข้อเท้า ทุกครั้งที่ก้าว ก้อนหินในน่องก็ครูดบาดแผลจนเจ็บแปลบ
ตอนนี้หลินเจี๋ยรู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีที่บาดเจ็บเมื่อครู่
ด้วยค่าสถานะความคล่องแคล่วที่เหลือเพียง 4 แต้ม ต่อให้ลุงหูช่วยถ่วงเวลา เขาก็ไม่มีทางหนีจากการไล่ล่าของหนูยักษ์เน่าเปื่อยได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาทิ้งลุงหูแล้วหนีไปคนเดียวไม่ได้
ในท่อระบายน้ำที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ มีแค่เขาที่มีทางเลือกที่สอง
ในเมื่อหนีไม่พ้น งั้นก็...
สู้!