เกมรุกรานโลก ฉันหลอมศพนับร้อยจนกลายเป็นเทพ

ตอนที่ 4 สยองขวัญในท่อระบายน้ำ

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลินเจี๋ยเอียงหูฟังอยู่สิบกว่าวินาที

ไม่มีแล้ว

มีแค่เสียงหยดน้ำกับเสียงบ่นของเพื่อนร่วมงานด้านหลัง แต่ไม่มีเสียงสวบสาบแผ่วเบานั่นแล้ว

“หูแว่วไปเอง”

หลินเจี๋ยสะบัดหัวไปมา อยู่ในที่บ้า ๆ นี่นานเข้าก็ชักระแวงจนหูแว่วไปหมด

ตอนนี้เรื่องสำคัญคือเก็บชิ้นส่วนให้ครบ

คมมีดกดลงบนท้องของหนูยักษ์ตัวถัดไปอีกครั้ง

ความคืบหน้าขั้นต่ำ 10/10 ฟันลงไปครั้งนี้ต้องได้ของแน่

ชิ้นส่วนต่อไปจะเลือกคุณสมบัติอะไรดีนะ

ข้อมือกำลังจะออกแรง จู่ ๆ ผิวน้ำด้านหลังห่างไปไม่ถึง 5 เมตรก็ระเบิดกระจาย

เงาดำสายหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมาจากน้ำเสีย สาดละอองน้ำสูงเกือบครึ่งตัว แล้วกระโจนใส่คนงานทำความสะอาดที่อยู่ใกล้ที่สุด

ชายคนนั้นหันหลังให้ผิวน้ำ มือยังกำหนังหนูที่ลอกออกมาได้แค่ครึ่งเดียวไว้

บนคอของเขามีปากงอกเพิ่มขึ้นมา

เลือดสาดใส่หน้าหลินเจี๋ย

อุ่น ๆ

ปลายลิ้นของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือด เลือดบนแก้มไหลลงมาตามคาง หยดเข้าไปในปกเสื้อ ร้อนจนเขาหดคอโดยไม่รู้ตัว

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องของคนงานรอบข้างดึงหลินเจี๋ยออกจากอาการตะลึง

“หนูยักษ์เน่าเปื่อยที่ยังเหลืออยู่! รีบหนีเร็ว!”

สายตาของหลินเจี๋ยกลับมาชัดเจนอีกครั้ง

ตอนนั้นเองเขาถึงเห็นเงาดำที่กำลังเกาะคอและดูดเลือดอย่างตะกละตะกลามได้ชัด

【หนูยักษ์เน่าเปื่อย (บาดเจ็บสาหัส)】

【เลเวล: 15】

【พละกำลัง: 13 (-3)】

【ความคล่องแคล่ว: 15 (-5)】

【สติปัญญา: 4】

【จิตใจ: 2】

【เกราะ: 2 (-5)】

【ต้านทานเวท: 0】

【พลังชีวิต: 35/200】

เลเวล 15!!!

หลินเจี๋ยกลืนน้ำลายอย่างประหม่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหนูยักษ์เน่าเปื่อยที่ยังมีชีวิต

ตอนนี้หนูยักษ์ดูน่าขยะแขยงยิ่งกว่าศพทุกตัวที่เขาเคยจัดการ

ท้องของมันถูกฉีกเป็นแผลใหญ่ ไส้ไหลออกมาจากบาดแผล ห้อยอยู่บนตัวเพื่อนร่วมงานราวกับเชือกสีขาวที่มาพรากชีวิต

ตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผลลึกจนมองเห็นกระดูก ขาหลังขวาหายไปทั้งข้าง ตรงรอยขาดมีเนื้อเน่าเปื่อยห้อยอยู่

บริเวณตาซ้ายเหลือเพียงรูเลือดแดงฉาน

มันกัดคอคนงานคนนั้นไว้ เสียงกลืนกินดังอึก ๆ มาจากลำคอ

ชายคนนั้นล้มลงในน้ำเสีย มือเท้ากระตุกดิ้นรน

“ช่วยด้วย ช่วย...”

ฟองเลือดผุดออกจากมุมปาก

ขากรรไกรของหนูยักษ์ขบเข้าหากัน

กร๊อบ

ร่างที่กำลังกระตุกพลันแน่นิ่ง

มันเคี้ยวไปพลาง ยกตาข้างที่เหลืออยู่ขึ้นมามองฝูงคนที่กำลังหนี เลือกเหยื่อรายต่อไป

แสงไฟสลัวในท่อระบายน้ำยิ่งทำให้มันดูน่าสยดสยอง

“คน...ตายจริง ๆ ด้วย”

แผ่นหลังของหลินเจี๋ยชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นในพริบตา

ก่อนหน้านี้เขาก็เคยเห็นคนตายต่อหน้ามาแล้ว แต่คนเหล่านั้นตายเพราะถูกแก๊สพิษกัดกร่อน และเขามีชิ้นส่วนหลอมกายที่ช่วยให้ตัวเองรอดชีวิตได้

แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนกัน

คนงานทำความสะอาดคนนั้นอยู่ห่างจากเขาไม่ถึง 5 เมตร

ถ้าเมื่อกี้เขาขยับไปข้างหน้าอีกก้าวเพื่อคว้าศพที่ยังแยกชิ้นส่วนไม่เสร็จ ตอนนี้คนที่นอนหัวขาดอยู่บนพื้นอาจเป็นเขาเอง

“หลินเจี๋ย! ยังยืนเอ๋ออะไรอยู่ รีบหนีสิ!”

ลุงหูคว้าตัวหลินเจี๋ยที่ยังยืนตะลึงอยู่ แล้วลากวิ่งไปทางทางออกท่อระบายน้ำ

เมื่อได้สติ หลินเจี๋ยก็ใช้ความได้เปรียบจากค่าสถานะความคล่องแคล่วสูงถึง 5 แต้ม

ถึงจะวิ่งสู้เจ้าสัตว์ร้ายที่ขาขาดแต่ยังมีความคล่องแคล่ว 10 แต้มไม่ได้ แต่ก็วิ่งเร็วกว่าคนงานรอบข้างนี่นา~

พูดกันว่าเพื่อนตายดีกว่าตัวเองตาย

หลินเจี๋ยวิ่งฉิว แซงคนงานที่อยู่ข้างหน้าไปในพริบตา รวมถึงลุงหูด้วย

“ลุงหู วิ่งให้เร็วหน่อย! ไอ้นั่นกินคนตาไม่กะพริบเลยนะ!”

“ฉัน...ฮึ่ก ฮึ่ก...”

ลุงหูหอบเหมือนสูบลม แต่ขาแก่ ๆ ทั้งสองข้างกลับเร่งฝีเท้าได้สุดแรงในตอนนี้

ภาพสยองเมื่อครู่ยังฉายซ้ำอยู่ในหัว เขาไม่อยากให้ชีวิตวัยกลางคนของตัวเองจบลงด้วยการคอสเพลย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 หรอก

“อ๊าก!”

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น

หนูยักษ์เน่าเปื่อยกำลังเพลิดเพลินกับอาหารมื้อที่สองของคืนนี้

ค่าสถานะเฉลี่ยของคนงานทำความสะอาดพวกนี้ยังไม่ถึง 5 แต้มด้วยซ้ำ เมื่ออยู่ต่อหน้าหนูยักษ์ พวกเขาก็เหมือนบุฟเฟต์เดินได้

พวกสารเลวหน่วยบังคับใช้กฎหมายเกือบเอาชีวิตมันไป ตอนนี้ถึงตาของมันคิดบัญชีแล้ว

【พลังชีวิตหนูยักษ์เน่าเปื่อย: 50/200】

“เสี่ยวหลิน...เสี่ยวหลิน รีบหนีไป ลุงหูแก่แล้ว วิ่งไม่ไหว”

เสียงถูกทิ้งห่างไปเรื่อย ๆ

หลินเจี๋ยหันกลับไปมอง

ลุงหูก้มตัว มือข้างหนึ่งยันเข่า ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด แต่ละก้าวก็เซจนแทบล้ม

ด้านหลัง ตาข้างเดียวของหนูยักษ์เงยขึ้นจากศพแล้วมองมาทางพวกเขา

หลินเจี๋ยกัดฟัน หมุนตัวกลับ ก้มลงแบกลุงหูทั้งร่างขึ้นบ่า

“ลุงหูพูดอะไรบ้า ๆ ลุงไม่ทิ้งผมเมื่อกี้ แล้วตอนนี้ผมจะทิ้งลุงได้ยังไง?”

“วางฉันลง! แกแบกฉันอยู่ เราสองคนตายแน่!”

“หุบปาก เก็บแรงไว้เถอะ”

ลุงหูโคลงไปมาตามจังหวะบนบ่าของเขา หอบจนพูดไม่ออก

“เลือด...ฉันต้องการเลือดอีก!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสายด้านหลังหลินเจี๋ย ราวกับเสียงระฆังมรณะที่เร่งเร้าพวกเขาสองคน

“เร็วเข้า ขาบ้า รีบกว่านี้!”

หลินเจี๋ยแบกคนวิ่งไปด้วย รับรู้ถึงความปวดเมื่อยจากกรดแลกติกที่สะสมในขา ฝีเท้าของเขาหนักอึ้งขึ้นทุกที

ในสายตาของหลินเจี๋ยเหลือเพียงทางออกข้างหน้าที่สว่างขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เขาไม่ทันสังเกตเห็น

ก้อนหินก้อนหนึ่ง

“ปัง!”

ร่างของเขาเสียหลักล้มลงไปในน้ำเสีย ลุงหูที่อยู่บนบ่าก็ถูกแรงเหวี่ยงจนกระเด็นออกไป กลิ้งไปหยุดอยู่ด้านข้าง

【น่องบาดเจ็บสาหัส】

【ค่าสถานะความคล่องแคล่วลดลงชั่วคราว 1】

【ความคล่องแคล่ว: 5 (-1)】

【พลังชีวิต -3】

【พลังชีวิตปัจจุบัน: 20/50】

“ซี๊ด!”

ขาขวาปวดแปลบเหมือนถูกแทง ก้อนหินฝังลึกเข้าไปในน่อง เลือดไหลลงมาตามบาดแผล

ตอนนี้หลินเจี๋ยไม่มีเวลาหยุดทำแผลแล้ว

ไม่ทันแล้ว

เจ้าสัตว์ร้ายกินเสร็จแล้ว

ตอนนี้มันกำลังยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาสองคน

อ้าปากกว้าง เศษเนื้อยังติดอยู่ตามซอกฟัน เลือดหยดลงมาตามปลายเขี้ยว

หยด

หยด

ท่อระบายน้ำกว้างใหญ่เงียบงัน เหลือเพียงเสียงนี้ที่ดังก้อง

ตาข้างเดียวที่เหลืออยู่จ้องพวกเขาเขม็ง

หลินเจี๋ยรู้สึกว่าในสายตาของมัน พวกเขาก็เป็นแค่เนื้อบนเขียง ไม่อาจคุกคามหนูยักษ์เน่าเปื่อยได้เลย

“เสี่ยวหลิน รีบหนีไป!”

ลุงหูค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น มือทั้งสองกำมีดเล็กสำหรับแยกชิ้นส่วนแน่น ปลายมีดสั่นไม่หยุด

“ลุงหู...”

หลินเจี๋ยชะงักงัน

ไม่มีใครในทีมทำความสะอาดชอบเขาสักคน หลังจากเสิ่นล่างพูดประโยคนั้น ทุกคนก็มองเขาราวกับเป็นศัตรู

แต่ตาแก่คนนี้ ตอนที่ฝูงชนพากันเบียดไปทางทางออกเมื่อครู่ กลับฝ่าฝูงคนมาลากเขาออกไป ตอนนี้ตัวเองก็กลัวจนถือมีดไม่มั่น ยังบอกให้เขารีบหนีอีก

“รีบไปสิ! กระดูกแก่ ๆ ของฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว แกวิ่งเร็วกว่า ฉันจะถ่วงมันไว้ แกต้องรอด!”

เสียงของลุงหูค่อย ๆ ดังขึ้น ราวกับกำลังปลุกใจตัวเอง

“ใต้หมอนฉันมีเงินที่เก็บมาหลายปี หนีออกไปได้แล้วเอาไปนะ วันไหนเก็บเงินได้พอ ก็ช่วยไปสูดอากาศในเขตวงแหวนชั้นในแทนฉันที ว่ามันหอมหวานจริงหรือเปล่า!”

น้ำเสียงนี้ไม่เหมือนเสียงของตาแก่ที่ไอค่อกแค่กอยู่เป็นประจำ กลับเหมือนทหารตีกลองปลุกใจตัวเองก่อนออกรบ

ลุงหูชูมีดแล้วพุ่งเข้าไป

หนูยักษ์เน่าเปื่อยมองตาแก่ที่วิ่งเข้ามา สีหน้าฉายแววเย้ยหยัน

มันไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาเลยสักนิด

เดิมทีมันคิดจะจัดการเจ้าหนุ่มนั่นก่อน เพื่อเติมพลังเสียหน่อย ในเมื่อไอ้แก่คนนี้เสนอหน้ามาเอง งั้นก็เอามาเรียกน้ำย่อยก่อนแล้วกัน

หนูยักษ์แปลงเป็นเงาดำพุ่งเข้าใส่ลุงหู

ก่อนที่ปากนั่นจะงับคอลุงหู เท้าใหญ่ข้างหนึ่งก็เตะเข้าที่สีข้างของเขาอย่างแรง ส่งให้เขาหลบการโจมตีที่ถึงตายได้อย่างหวุดหวิด

หนูยักษ์พุ่งพลาด กรงเล็บทั้งสี่ยังไม่ทันยืนมั่นคง

มีดเล่มเล็กก็แทงเข้าไปในบาดแผลที่ขาขวาของมันอย่างแม่นยำ

【-12! (โจมตีติดคริติคอล)】

【พลังชีวิตหนูยักษ์เน่าเปื่อย: 38/200】

ลุงหูลอยไปทางทางออกไกลกว่าสิบเมตร กลิ้งกระแทกพื้นอย่างทุลักทุเลสี่ห้าตลบกว่าจะหยุด

เมื่อเขาลุกขึ้นจากพื้นและเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ภาพนั้นทำให้เขาอ้าปากค้างจนพูดไม่ออก

หลินเจี๋ยยืนอยู่กับที่ มือแกว่งมีดเล็กที่เปื้อนเลือดหนูยักษ์

เขากระดิกนิ้วเรียกหนูยักษ์ แล้วท้าทายอย่างไม่กลัวตายว่า

“เฮ้ย! ไอ้หนูตาเดียว! เนื้อตาแก่นั่นเหนียวจะตาย เคี้ยวไม่เข้า อยากกินของดี ๆ ก็มาหาฉันสิ!”

หลินเจี๋ยมองลุงหูแวบหนึ่ง ก่อนหันหลังวิ่งลึกเข้าไปในท่อระบายน้ำอีกทาง

ลุงหูยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับได้ยินเสียงกำชับของหลินเจี๋ยที่ดังก้องมาจากด้านในว่า “ลุงหู รีบหนีออกไปเรียกคนมาช่วยผมเร็ว!”

เมื่อมองหลินเจี๋ยที่วิ่งห่างออกไป ลุงหูก็พูดไม่ออก

หนูยักษ์เน่าเปื่อยเหลือบมองลุงหูที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนหันกลับไปไล่ตามหลินเจี๋ยเข้าไปในความมืด

ไอ้มดปลวกนั่นกล้าทำให้มันบาดเจ็บ

มันจะฉีกเนื้อไอ้มดปลวกนั่นออกมาทีละชิ้น!

หลินเจี๋ยวิ่งสุดชีวิตในความมืด น้ำเสียสูงถึงข้อเท้า ทุกครั้งที่ก้าว ก้อนหินในน่องก็ครูดบาดแผลจนเจ็บแปลบ

ตอนนี้หลินเจี๋ยรู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีที่บาดเจ็บเมื่อครู่

ด้วยค่าสถานะความคล่องแคล่วที่เหลือเพียง 4 แต้ม ต่อให้ลุงหูช่วยถ่วงเวลา เขาก็ไม่มีทางหนีจากการไล่ล่าของหนูยักษ์เน่าเปื่อยได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาทิ้งลุงหูแล้วหนีไปคนเดียวไม่ได้

ในท่อระบายน้ำที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ มีแค่เขาที่มีทางเลือกที่สอง

ในเมื่อหนีไม่พ้น งั้นก็...

สู้!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป