“เฮ้อ ในที่สุดก็มาถึง อ้วก!”
กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงพุ่งเข้าจมูกหลินเจี๋ย จนท้องไส้ปั่นป่วน
ตั้งแต่หลินเจี๋ยตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะสู้ตายกับหนูยักษ์เน่าเปื่อย เขาก็วางแผนไว้ในใจแล้ว
เขาไม่มีรัศมีตัวเอกช่วยหรอก ถ้าอยากชนะศึกเป็นตายครั้งนี้ ก็ต้องอาศัยชัยภูมิ
ที่ทิ้งขยะตรงหน้า ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในท่อระบายน้ำแห่งนี้ คือสถานที่ฝังศพที่เขาเลือกให้หนูยักษ์เน่าเปื่อย!
ที่นี่แทบไม่มีแสงสว่าง ในเมื่อทั้งคู่ตาบอดเหมือนกัน เขาจึงใช้ประโยชน์จากประสาทสัมผัสที่ได้จากค่าสถานะจิตใจ 9 แต้มได้
อีกอย่าง ที่นี่เป็นที่ทิ้งขยะ คนงานทำความสะอาดส่วนใหญ่พอแยกชิ้นส่วนศพเสร็จ ก็มักไม่อยากใช้น้ำยาฆ่าเชื้อกัดกร่อนกระดูก จึงเอามาทิ้งไว้ที่นี่ ประกอบกับทำเลอยู่ห่างไกลและไม่มีแสงสว่าง หัวหน้าหน่วยเก็บกวาดก็ไม่ว่างมายุ่งเรื่องพวกนี้หรอก
สุดท้าย ซากศพที่กองทับถมกันก่อเกิดเป็นภูมิประเทศซับซ้อน อีกทั้งยังหมักหมมจนส่งกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง
ตอนนี้เหลือแค่การเตรียมตัวขั้นสุดท้าย
หลินเจี๋ยกัดฟันแน่น ใช้ด้ามดาบฟาดก้อนหินตรงหน้าแข้งอย่างแรง
“อึก!”
หินฝังลึกเข้าไปกว่าเดิม เลือดที่ไหลอยู่เมื่อครู่หยุดลงแล้ว
【พลังชีวิตปัจจุบัน: 20/30】
“ยังดีที่พลังชีวิตไม่ลด ไม่งั้นคงได้ไม่คุ้มเสียแน่”
หลินเจี๋ยสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวด้านหลัง เขาสูดหายใจลึก กลั้นหายใจ แล้วมุดเข้าไปในกองซากศพ
หนูยักษ์เน่าเปื่อยตามกลิ่นคาวเลือดมาอย่างไม่ลดละ
แต่พอมาถึงที่ทิ้งขยะ กลิ่นกลับหายไป
กลิ่นคาวเลือดที่หลงเหลือในอากาศถูกกลบเสียมิด มันจึงหาตำแหน่งของไอ้เด็กเวรนั่นไม่พบไปชั่วขณะ
แต่ที่นี่เป็นทางตัน
มันไม่มีทางหนีเงื้อมมือของตัวเองไปได้ รอจับตัวได้เมื่อไร จะทำให้ไอ้มดปลวกนี่ชดใช้ให้สาสม!
หลินเจี๋ยมองลอดช่องว่างระหว่างกองซากศพและแสงไฟสลัว เห็นหนูยักษ์เน่าเปื่อยก้มหน้าดมฟุดฟิด พลางตามหาร่องรอยของเขา
เขาเอามือปิดปากแน่น กลัวว่าจะเผลอส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว
อะดรีนาลีนหลั่งออกมามหาศาล หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกจากอก
รออีกหน่อย จังหวะยังไม่ใช่ตอนนี้
สัตว์ประหลาดตัวนี้มีค่าสถานะสองด้านรวมกันสูงถึง 10 แต้ม พลาดนิดเดียวเขาก็ตายจริง ๆ
นับตั้งแต่หลินเจี๋ยทะลุมิติเข้ามาใน《ดินแดนรกร้าง》ได้ครึ่งเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใกล้ความตายขนาดนี้
ดาบสั้นในมือสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
แม้จะคาดการณ์สิ่งที่จะเกิดขึ้นไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอถึงคราวเป็นตาย ร่างกายก็ยังหวาดกลัวจนควบคุมไม่ได้
ถึงเวลาแล้ว
หนูยักษ์เน่าเปื่อยอยู่ห่างไม่ถึง 2 เมตร โดยหันด้านซ้ายเข้าหาหลินเจี๋ย
ความกลัวคือสัญชาตญาณของชีวิต ส่วนความกล้าหาญคือบทเพลงสรรเสริญของมนุษยชาติ!
หนูยักษ์เน่าเปื่อยไม่เคยนึกเลยว่าไอ้มดปลวกในสายตาของมันจะกล้าซ่อนอยู่ในกองขยะห่างจากมันไม่ถึง 2 เมตร
พอมันรู้ตัว ใบดาบในมือหลินเจี๋ยก็อยู่ห่างจากตาขวาของมันไม่ถึงหนึ่งนิ้วแล้ว
หนูยักษ์ตัวนี้ไม่ใช่พวกไร้ฝีมือ ในช่วงเวลาสั้น ๆ มันยังฝืนเบี่ยงหัวหลบได้
“ฉัวะ!”
【-9】
【พลังชีวิตหนูยักษ์เน่าเปื่อย: 29/200】
ปลายดาบเฉือนผ่านหางตาขวาของหนูยักษ์ ลากยาวขึ้นไปถึงกลางหัว แผลลึกจนเห็นกระดูก ดูน่าสยดสยองกว่าเดิม
“บ้าจริง! ไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่หลบไปได้ด้วย”
เมื่อเห็นว่าการโจมตีที่มั่นใจว่าจะโดนเป้าหมายกลับพลาด หลินเจี๋ยก็รู้ดีว่าตอนนี้ห้ามยืดเยื้อ หากสู้กันตัวต่อตัวซึ่งหน้า เขาไม่มีทางเอาชนะหนูยักษ์ได้
ไปก่อนนะ!
หลินเจี๋ยกลั้นหายใจอีกครั้ง แล้วหายเข้าไปในกองซากศพที่สลับซับซ้อน
แววตาของหนูยักษ์พลันปราศจากความดูแคลน
เมื่อครู่นี้เอง ในช่วงเวลาเพียงวินาทีเดียว มันที่เคยกร่างไปทั่วท่อระบายน้ำกลับสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามต่อชีวิต
ส่วนตอนนี้ ไอ้มดปลวกน่าชังนั่นก็หลบไปอีกแล้ว
หนูยักษ์ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้จุดที่หลินเจี๋ยหายตัวไป ฝีเท้าระมัดระวัง หูทั้งสองข้างตั้งรับการลอบโจมตีที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
ขนทั่วร่างของมันชันตั้งขึ้น ดวงตาข้างเดียวที่เหลืออยู่กวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ท่าทางอวดดีเมื่อครู่หายไป แทนที่ด้วยความตึงเครียดราวกับเหยื่อกำลังจะสวนกลับ
ปากของมันแง้มออกเล็กน้อย เสียงครางต่ำ ๆ ดังจากลำคอ ข่มขวัญไอ้มดปลวกที่คิดจะลอบโจมตี
【พลังชีวิตปัจจุบัน: 20/30】
“ค่าพละกำลังของฉันคือ 7 แต่เมื่อกี้ฟันไปทีเดียวกลับทำความเสียหายได้ 9 แต้ม เพราะอะไรนะ?”
สภาพแวดล้อมกดดันสูงทำให้สมองของหลินเจี๋ยทำงานชัดเจนกว่าปกติ
หรือว่า...
หลินเจี๋ยนึกถึง【เกราะ: 2 (-5)】
ดูเหมือนว่าถ้าค่าเกราะลดลงไปติดลบ จะได้รับความเสียหายเพิ่ม
ถ้าเป็นอย่างนั้น...
หนูยักษ์มีค่าพละกำลัง 10 ส่วนค่าเกราะของเขาคือ -1 พลังชีวิตเหลือแค่ 20 รับการโจมตีได้ไม่ถึงสองครั้งด้วยซ้ำ
สำหรับหลินเจี๋ย การต่อสู้ที่พลังต่างกันลิบลิ่วครั้งนี้ไม่ต่างอะไรจากการเดินบนเส้นลวด พลาดเมื่อไรก็ไม่มีวันฟื้นคืนได้อีก
เขาต้องรอจังหวะที่สมบูรณ์แบบครั้งต่อไป
ในสภาพแวดล้อมมืดสลัว หลินเจี๋ยอาศัยแสงไฟริบหรี่กับประสาทสัมผัสที่ได้จากค่าสถานะจิตใจ 9 แต้มตามร่องรอยของหนูยักษ์
ศัตรูอยู่ในที่แจ้ง ส่วนเขาซ่อนอยู่ในเงามืด
หนูยักษ์เดินไปมาระหว่างกองซากศพทีละก้าว ทุก ๆ สองสามก้าวก็หยุดดมกลิ่นในอากาศ ดวงตาข้างเดียวของมันเรืองแสงสีเขียวหม่นในความมืด ราวกับเปลวไฟผีกำลังล่องลอย
กรงเล็บเหยียบลงบนซากศพเน่าเปื่อย ส่งเสียงเหนียวหนืด บางครั้งก็เหยียบกระดูกจนเกิดเสียงหักดังกร๊อบ ซึ่งฟังชัดเจนผิดปกติในที่ทิ้งขยะอันเงียบงันแห่งนี้
หูของมันขยับไปมาตลอดเวลาเพื่อจับเสียงที่น่าสงสัย รูจมูกขยับฟุดฟิด พยายามแยกกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ออกจากกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง
“รออีกหน่อย รอให้มันคลายความระแวดระวังและเผยช่องโหว่เพียงชั่วพริบตา ถึงตอนนั้นฉันค่อยลงมือ คราวนี้ต้องทำให้ตาที่เหลืออยู่ของมันบอดให้ได้!”
หลินเจี๋ยกลั้นหายใจ หัวใจเต้นตุบ ๆ จนแทบขึ้นมาถึงคอ
เขาสัมผัสได้เลือนรางว่าหนูยักษ์กำลังเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เงาดำก้อนหนึ่งตรงหน้ากำลังเคลื่อนมาทางเขา
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว
หนูยักษ์หยุดอยู่ตรงหน้าหลินเจี๋ย
ดูราวกับหนูกับคนกำลังจ้องมองกันผ่านซากศพตัวหนึ่ง
ลมหายใจของหลินเจี๋ยชะงักค้าง
“ไปเร็ว ๆ สิ”
เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผากหลินเจี๋ย
ดูเหมือนสวรรค์จะได้ยินคำอ้อนวอนของเขา หนูยักษ์เริ่มหันหลังเตรียมจากไป
หลินเจี๋ยไม่มีทางปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ไปแน่
ประกายเย็นวาบพุ่งนำออกไป ก่อนดาบจะทะยานตามราวมังกร
ดาบสั้นเปล่งประกายเย็นเยียบแทงทะลุกองซากศพ พุ่งตรงเข้าไปปักกลางลูกตาของหนูยักษ์
น้ำวุ้นตากระเซ็นไปทั่ว
【-13! (โจมตีคริติคอล)】
【พลังชีวิตหนูยักษ์เน่าเปื่อย: 16/200】
“เยี่ยม! โดนแล้ว ดูเหมือนโจมตีแต่ละส่วนจะมีโบนัสความเสียหายต่างกัน เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่สิ!”
แรงมหาศาลสายหนึ่งกระชากมาจากดาบสั้น หลินเจี๋ยจับไว้ไม่อยู่ ดาบสั้นหลุดจากมือ
หนูยักษ์ที่มีดาบสั้นปักคาเบ้าตา อ้าปากกัดกระชากเนื้อชิ้นใหญ่จากมือขวาของหลินเจี๋ย
“อ๊าก!”
【-11】
【พลังชีวิตปัจจุบัน: 9/30】
หลินเจี๋ยฝืนทนความเจ็บ พลิกตัวถอยห่างจากหนูยักษ์ แล้วรีบหลบเข้าไปในกองซากศพ
ตอนนี้หนูยักษ์ตาบอดทั้งสองข้าง แต่กลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
“โดนหลอกแล้ว ไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่จงใจเปิดช่องให้ฉันโจมตี”
หลินเจี๋ยเข้าใจแรงจูงใจที่จู่ ๆ หนูยักษ์ก็หันหัวเมื่อครู่นี้ในชั่วพริบตา
ในสภาพแวดล้อมมืดสลัวแบบนี้ การมองเห็นที่เหลืออยู่ไม่ได้สำคัญกับหนูยักษ์นัก มันจงใจเปิดช่องโหว่ตรงจุดที่หลินเจี๋ยหายไป เพื่อล่อให้เขาออกมาโจมตี แลกกับการใช้ตาข้างหนึ่งที่ไร้ประโยชน์มาทำให้แขนของหลินเจี๋ยบาดเจ็บสาหัส
ตอนนี้หนูยักษ์ขยับจมูกดมกลิ่น แขนของหลินเจี๋ยที่เลือดไหลไม่หยุดกลายเป็นเครื่องนำทางชั้นดีให้มัน
“บ้าจริง หรือฉันจะต้องมาตายที่นี่จริง ๆ”
“ตอนนี้ดาบก็ไม่มีแล้ว ต่อให้สู้สุดกำลัง อีกฝ่ายยังมีพลังชีวิต 16 ต้องโจมตีอย่างน้อยสองครั้ง ส่วนฉันเหลือแค่ 9 แต้ม โดนทีเดียวก็รับไม่ไหว จะยื้อไปกว่านี้ก็ไม่ได้ มันใกล้จะหาฉันเจอแล้ว”
“ทำยังไงดี ฉันยังไม่อยากตายนะ”
“เว้นแต่ว่าฉันจะฟื้นพลังชีวิตได้บ้าง แบบนั้นมันก็ฆ่าฉันด้วยการกัดสองครั้งไม่ได้ แล้วฉันก็จะฆ่ามันได้ก่อน”
“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันไม่ได้มียาฟื้นฟูติดตัวสักหน่อย”
“ไม่สิ ทำได้จริงด้วย!”
หนูยักษ์ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากกองซากศพข้างหน้า จึงเตรียมพร้อมรับมือทันที
หึ ถึงไอ้มดปลวกนี่จะสร้างปัญหาให้มันนิดหน่อย แต่ชัยชนะสุดท้ายก็ต้องเป็นของมันอยู่ดี
หืม? ทำไมเสียงฝีเท้าถึงห่างออกไปเรื่อย ๆ ล่ะ?
มันคงไม่ได้คิดว่าตัวเองจะหนีรอดหรอกนะ?
หนูยักษ์ใช้สายตาพร่ามัวที่ยังเหลืออยู่มองไปข้างหน้า แล้วพบว่าไอ้มดปลวกนั่นวิ่งไปหาซากหนูยักษ์ตัวหนึ่ง
จากนั้นมันก็สอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในท้องศพต่อหน้าต่อตา แล้วกระชากออกอย่างแรง แสดงฉาก “ฉีกหนูยักษ์ด้วยมือเปล่า”
“อ๊าก!”
หนูยักษ์ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ
มนุษย์น่าชังนี่ไม่เพียงยั่วยุมัน แต่ยังลบหลู่ศพของพวกเดียวกันต่อหน้ามันอีก!
ทนได้ก็ไม่ใช่หนูแล้ว!
หนูยักษ์พุ่งงับไหล่หลินเจี๋ยแทบจะในพริบตา
【-11】
แต่ภาพเหยื่อล้มลงตามแรงกัดที่มันคาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
【คุณเลือกเศษเสี้ยวพลังชีวิตแล้ว】
【พลังชีวิตสูงสุด +20】
ในชั่วขณะที่หลินเจี๋ยฉีกกระชากซากศพ แสงสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งออกมา เขาเลือกพลังชีวิตโดยไม่ลังเล
พลังชีวิตสูงสุดพุ่งจาก 30 เป็น 50 ส่วนพลังชีวิตปัจจุบันก็ฟื้นฟูขึ้นมา 20 แต้มตามไปด้วย
“ไอ้เวรเอ๊ย ตายซะ!”
หลินเจี๋ยกำด้ามดาบที่ปักอยู่ในเบ้าตาขวาของหนูยักษ์แน่นด้วยสองมือ แล้วออกแรงดันเข้าไป
【-13! (โจมตีคริติคอล)】
【พลังชีวิตหนูยักษ์เน่าเปื่อย: 3/200】
เมื่อสัมผัสได้ว่าชีวิตกำลังร่วงโรย หนูยักษ์ก็เริ่มโต้กลับเช่นกัน
【-11】
【พลังชีวิตปัจจุบัน: 7/49】
“ตายซะ!”
ด้ามดาบจมเข้าไปในเบ้าตาของหนูยักษ์จนมิด
【-13! (โจมตีคริติคอล)】
【คุณสังหารหนูยักษ์เน่าเปื่อยระดับ 0 เลเวล 15 แล้ว】
【ได้รับค่าประสบการณ์ 200 ตามสัดส่วนผลงานในการสังหาร】
【คุณเลเวลอัปแล้ว】
【ได้รับค่าสถานะอิสระ 1 แต้ม】