เกมรุกรานโลก ฉันหลอมศพนับร้อยจนกลายเป็นเทพ

ตอนที่ 2 ชิ้นส่วนหลอมกาย

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แสงสีขาวพุ่งออกมาจากศพหนูยักษ์ สว่างจ้าจนแสบตาท่ามกลางท่อระบายน้ำอันมืดสลัว

หลินเจี๋ยไวตาไวมือ รีบคว้าชิ้นส่วนนั้นมากำไว้ในฝ่ามือ

สัมผัสเย็นเยียบแผ่จากปลายนิ้ว ผลึกขนาดเท่าเล็บมือวางอยู่กลางฝ่ามือของเขา เปล่งแสงสีขาวน้ำนมจาง ๆ

【คุณเก็บชิ้นส่วนหลอมกาย (ระดับ 0 ทั่วไป)】

【กรุณาเลือกคุณสมบัติของชิ้นส่วน】

【พลังชีวิต (+20)】

【พละกำลัง (+1)】

【ความคล่องแคล่ว (+1)】

หลินเจี๋ยมองตัวเลือกทั้งสามตรงหน้า สมองรีบคำนวณอย่างรวดเร็ว

ชิ้นส่วนพลังชีวิตเพิ่ม 20 แต้ม แม้ตอนนี้ขีดจำกัดพลังชีวิตของเขาจะมีแค่ 34 ดูแล้วน่าเป็นห่วงสุด ๆ

แต่จากประสบการณ์ของเขา การแยกชิ้นส่วนศพหนูยักษ์หนึ่งตัวจะทำให้ขีดจำกัดพลังชีวิตลดลง 1 แต้ม ถ้าโชคดี แยกศพ 9-10 ตัวก็จะได้ชิ้นส่วนหนึ่งชิ้น ถ้าโชคร้ายอาจต้องใช้ศพถึง 18-19 ตัว

ขีดจำกัดพลังชีวิต 34 แต้ม ตามทฤษฎีแล้วน่าจะพอประคองตัวจนกว่าจะได้ชิ้นส่วนครั้งต่อไป

เมื่อเทียบกันแล้ว คุณสมบัติพละกำลังมีประโยชน์กว่า อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็ยังเป็นแค่ไอ้กากที่ค่าสถานะต่ำกว่าค่าเฉลี่ย แถมยังต้องรับมือกับภัยคุกคามจากพี่เตา ที่มีพละกำลังสูงถึง 12 แต้ม

ในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กแบบนี้ ถ้าไม่มีพละกำลัง ก็มีแต่จะถูกคนเหยียบหัว

ส่วนชิ้นส่วนความคล่องแคล่ว...

ตอนนี้เขายังไม่มีแผนจะไปแข่งชิงตำแหน่งมนุษย์ที่วิ่งเร็วที่สุดกับโบลต์

หลินเจี๋ยสูดหายใจลึก แล้วตัดสินใจเลือก

【คุณเลือกชิ้นส่วนพละกำลัง】

【พละกำลัง +1】

【คุณสมบัติพละกำลังปัจจุบัน: 5】

【ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 9/10】

กระแสอบอุ่นสายหนึ่งไหลจากฝ่ามือเข้าสู่ร่างกาย แผ่ไปตามเส้นเลือดจนถึงแขนขาทุกส่วน

ร่างกายที่เหนื่อยล้าแทบหมดแรงพลันรู้สึกเหมือนได้แช่น้ำพุร้อน คลายกล้ามเนื้อที่ปวดตึงลงทีละน้อย

หลินเจี๋ยกำหมัดแน่น พลังที่สัมผัสได้ในฝ่ามือเพิ่มขึ้นจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

“ดูเหมือนค่าสถานะพละกำลังจะช่วยเพิ่มความอึดด้วยแฮะ”

เขาขยับไหล่ ความเหนื่อยล้าจากการแยกศพหกตัวติดกันก่อนหน้านี้บรรเทาลงไปไม่น้อย

“ดีเลย จะได้แยกศพเพิ่มอีกหน่อย”

ในท่อระบายน้ำ คนงานทำความสะอาดส่วนใหญ่เริ่มทยอยถอนตัวกันแล้ว

ก๊าซพิษจากซากเน่าเปื่อยกัดกร่อนร่างกายของพวกเขาวันแล้ววันเล่า ทุกคนผอมแห้งผิดปกติ ผิวหนังแนบติดกระดูก เดินโซเซไปมา

เสียงไอที่ดังระงมสลับกันไปมาสะท้อนก้องในทางเดินมืดสลัว ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำจากการขาดออกซิเจนและถูกพิษเล่นงานมาเป็นเวลานาน

เมื่อมองจากไกล ๆ กองคนงานทำความสะอาดที่แน่นขนัดดูราวกับกองทัพซอมบี้

หลินเจี๋ยเองก็แสร้งทำเป็นเหนื่อยแทบหมดแรง เดินกะเผลกตามคนกลุ่มใหญ่ไปด้านหลัง

เขาไม่อยากให้ใครจับสังเกตความผิดปกติของตัวเองได้

โดยเฉพาะพี่เตา

ตรงทางออก ชายหน้าแผลเป็นพิงกำแพงอยู่ ด้านหลังมีลูกสมุนสองสามคนตามติด

“พี่เตา ดูไอ้นั่นสิ เดินแทบไม่ไหวแล้ว”

คนงานทำความสะอาดผอมแห้งเหมือนลิงชี้ไปยังหลินเจี๋ยที่เดินกะเผลกอยู่ไกล ๆ แล้วหัวเราะเยาะอย่างสะใจ

พี่เตาเหลือบมอง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน

“ใครใช้ให้มันแยกศพเยอะขนาดนั้นทุกวันล่ะ ทำงานหนักขนาดนั้น ไม่ถึงเดือนก็คงตายในท่อระบายน้ำแล้ว”

“นั่นสิ ๆ แต่ประสิทธิภาพการแยกศพของมันสูงจริง ๆ คนเดียวทำงานแทนได้ห้าคนเลย”

คนผอมแห้งชั่งน้ำหนักขนสัตว์ที่เพิ่งแย่งมาจากหลินเจี๋ย แล้วกลอกตาไปมา

“พี่เตา ผมว่าไอ้นั่นต้องยังมีของเหลืออีกแน่ เราจะไปปล้นมันอีกรอบไหม?”

พี่เตายกมือห้าม

“หมูต้องค่อย ๆ เลี้ยง”

เขาตบไหล่คนผอมแห้งเบา ๆ อย่างเกียจคร้าน

“ถ้าเดี๋ยวมันส่งส่วนแบ่งไม่ครบแล้วโดนซ้อม จนนอนซมไปหลายวัน เราก็ขาดทุนสิ”

คนผอมแห้งพยักหน้ารัว ๆ

“พี่เตาคิดรอบคอบจริง ๆ”

หลินเจี๋ยก้มหน้าเดินผ่านพี่เตาไปไม่ไกล แสร้งทำเป็นไม่เห็นพวกเขา

เขากระชับถุงผ้าที่เอวให้แนบอก ข้างในใส่ขนหนูยักษ์ไว้ในปริมาณที่เพียงพอ แม้พี่เตาจะแย่งไปครึ่งหนึ่ง แต่ของที่เหลือก็ยังพอทำภารกิจวันนี้ให้เสร็จ แถมยังเหลือให้ทำกำไรเล็กน้อยได้ด้วย

ทันใดนั้น เสียงตวาดด้วยความโมโหก็ดังมาจากข้างหน้า

“เข้าไปตั้งนาน ยังรวบรวมขนหนูยักษ์ให้ครบสามส่วนไม่ได้อีกหรือไง?!”

เพี๊ยะ!

เสียงแส้ฟาดลงบนเนื้อดังขึ้นพร้อมเสียงร้องโหยหวน

“โอกาสรอดชีวิตที่ให้ไปยังคว้าไว้ไม่ได้อีก ตีมันให้ตาย!”

หลินเจี๋ยเงยหน้ามอง

ตรงทางออก หัวหน้าหน่วยทำความสะอาดที่ติดตราประจำตำแหน่งไว้บนอกกำลังตะโกนอย่างเดือดดาล ใต้เท้าของเขา ชายวัยกลางคนร่างอ้วนท้วนถูกทหารหลายคนกดลงกับพื้นและรุมกระทืบ

“อ๊าก! พวกเอ็นพีซีที่เกิดมามีแม่แต่ไม่มีแม่เลี้ยงดู! แล้วก็ไอ้ดินแดนรกร้างบัดซบนี่! รอฉันออกไปได้ก่อนเถอะ ฉันจะร้องเรียนพวกแกให้หมดเลย!”

ชายวัยกลางคนกรีดร้องไปพลางด่ากราดไปพลาง

หมัดของพวกทหารยิ่งกระหน่ำหนักขึ้น

“อ๊าก! โอ๊ย! พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร... อ๊าก!”

“ฉันเป็นถึงหัวหน้าสำนักงาน... อ๊าก! ถุย...”

“หัวหน้าสำนักงานเนี่ยนะ? วงแหวนที่ 9 ของเราไม่มีตำแหน่งแบบนั้นหรอก คงโดนก๊าซพิษจนสมองพังไปแล้วมั้ง”

“ยังกล้าด่าครอบครัวฉันอีก พี่น้อง ลุยเลย! ฆ่าประชาชนไร้สถานะคนนี้ตายไปก็ให้ฉันรับผิดชอบเอง!”

หลินเจี๋ยกวาดตามองเหล่าคนงานทำความสะอาดที่เดินผ่านไปมา

ไม่มีใครหยุดแม้แต่คนเดียว

พวกเขาคุ้นชินกับเหตุการณ์แบบนี้มานานแล้ว ไม่มีใครคิดจะส่งสายตาเห็นใจสักนิด ทุกคนกลัวว่าหัวหน้าหน่วยจะจำหน้าได้ แล้วต้องลงเอยแบบเดียวกัน

เขาเพ่งมองชายวัยกลางคนที่ถูกซ้อมอยู่

ตัวละคร: เนี่ยเฟิง

อาชีพ: คนงานทำความสะอาด

เลเวล: 1

พละกำลัง: 2

ความคล่องแคล่ว: 2

จิตวิญญาณ: 3

สติปัญญา: 5

เกราะ: 0

ต้านทานเวท: 0

พลังชีวิต: 6/40

พลังชีวิตของเนี่ยเฟิงลดลงอย่างรวดเร็วภายใต้การรุมกระทืบของทหาร ดูท่าใกล้จะหมดหลอดแล้ว

“หมอนี่ดูเหมือนจะเป็นผู้เล่น...”

หลินเจี๋ยฉุกคิดขึ้นมา

ในโลกวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยดินแดนรกร้างแห่งนี้ ถ้ามีผู้ช่วยสักคน ความเร็วในการหาชิ้นส่วนของเขาก็น่าจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย

ถึงขนสัตว์ในถุงจะถูกแย่งไปเกือบหมด แต่ส่วนที่เหลือก็ยังพอเป็นส่วนแบ่งของคนสองคน

เขาเพิ่งก้าวออกไป ชายไว้หนวดรูปเลขแปดก็ชิงตัดหน้าไปก่อน

“หัวหน้าครับ ขนสัตว์ส่วนของเขาเมื่อกี้เผลอทำตกลงไปในท่อระบายน้ำแล้ว ลองตรวจดูนี่สิครับ”

ชายไว้หนวดรูปเลขแปดล้วงถุงผ้าออกมาจากอก แล้วยัดใส่อ้อมแขนหัวหน้าหน่วย

หัวหน้าหน่วยแง้มถุงดูเล็กน้อย เห็นแสงสีทองแดงวูบหนึ่งโผล่จากใต้ขนสัตว์

เขารับถุงใส่อกอย่างรู้กัน

“ฮึ คราวหน้าอย่าทำหายอีกล่ะ”

เขาโบกมือ ทหารถึงได้หยุดมือ

เนี่ยเฟิงนอนอยู่บนพื้น ครางด้วยความเจ็บปวด พลังชีวิตริบหรี่ราวเทียนกลางลม เหลืออีกแค่เฮือกเดียว

หลินเจี๋ยหันไปมองชายไว้หนวดรูปเลขแปดที่ยื่นมือเข้าช่วย

เป็นเขานั่นเอง

หยางเฟิง หัวหน้ากลุ่มผู้เล่นในกองทำความสะอาดวงแหวนตะวันออกที่ 9

ตัวละคร: หยางเฟิง

อาชีพ: คนงานทำความสะอาด

เลเวล: 8

พละกำลัง: 8

ความคล่องแคล่ว: 10

จิตวิญญาณ: 20

สติปัญญา: 10

เกราะ: 3

ต้านทานเวท: 2

พลังชีวิต: 110/120

สกิล: บูชายัญแห่งความมืด (ทั่วไป, LV2)

นั่นเป็นครั้งแรกที่หลินเจี๋ยเห็นผู้เล่นที่มีสกิล

หลังจากเข้ากองทำความสะอาดมาได้ครึ่งเดือน คนงานทำความสะอาดที่เลเวลถึง 8 มีแค่เขาคนเดียว

ในเมื่อแยกศพหนึ่งตัวได้ประสบการณ์แค่ 2 แต้ม แต่หยางเฟิงกลับเลเวลถึง 8 ทั้งค่าสถานะยังสูงขนาดนี้ ต้องเกี่ยวข้องกับสกิลบูชายัญแห่งความมืดแน่

อย่างไรก็ตาม หลินเจี๋ยพบว่าดูเหมือนจะมีแค่เขาที่ตรวจดูหน้าต่างค่าสถานะของคนอื่นได้ ไม่อย่างนั้นความลับเรื่องค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นเป็นพิเศษของเขาคงถูกผู้เล่นคนอื่นจับได้ไปนานแล้ว

หยางเฟิงค่อย ๆ พยุงเนี่ยเฟิงขึ้นมา

เนี่ยเฟิงมองชายตรงหน้า พยายามยันตัวลุกนั่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

“น้องชาย คุณเสียเงินช่วยผมไปแล้ว รอผมออกไปได้ก่อน อยากได้เงินเท่าไรก็ไม่ใช่ปัญหา ผมเป็นถึงหัวหน้าสำนักงาน พูดแล้วไม่คืนคำ!”

แววตาของหยางเฟิงวูบไหวด้วยความเย็นชาอย่างยากจะสังเกต

วินาทีถัดมา เขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเป็นมิตรทันที

“หัวหน้าพูดแบบนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้วครับ การได้ช่วยคุณเป็นเกียรติของผม พวกเราผู้เล่นมาอยู่ในดินแดนรกร้างก็ควรร่วมมือกัน”

ร่วมมือกันงั้นเหรอ?

หลินเจี๋ยหัวเราะหยันในใจ

งั้นก็ช่วยอธิบายให้ดีหน่อยสิ ว่าทำไมคนในกลุ่มผู้เล่นที่ว่า ถึงมีคนหายตัวไปทุกสามวันห้าวัน

“หลินเจี๋ย!”

เสียงหนึ่งดึงหลินเจี๋ยกลับจากภวังค์

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นชายที่ติดตราประจำตำแหน่งเมื่อครู่กำลังเดินมาหา

ชื่อ: เสิ่นล่าง

อาชีพ: หัวหน้าหน่วยที่ 3 กองทำความสะอาดวงแหวนตะวันออกที่ 9

เลเวล: 10

พละกำลัง: 18

ความคล่องแคล่ว: 14

จิตวิญญาณ: 10

สติปัญญา: 9

เกราะ: 5

ต้านทานเวท: 3

พลังชีวิต: 200/200

สกิล: ฟันฉับพลัน (ทั่วไป, LV1)

“หัวหน้าเสิ่น”

หลินเจี๋ยรีบหยิบถุงผ้ายื่นให้

“ของที่เก็บได้วันนี้อยู่ในนี้ครับ”

เสิ่นล่างเปิดถุงผ้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ขนสัตว์ข้างในมีน้อยกว่าปกติมาก

เขาเงยหน้าขึ้น สายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นเฉินต้าตาวที่หลบอยู่ในมุมมืด

“เฉินต้าตาว หลานชายของรองหัวหน้ากองที่ก่อเรื่องคนนั้น...”

เขาพึมพำกับตัวเอง

เสิ่นล่างไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ การหาเรื่องรองหัวหน้าหน่วยเพราะคนงานทำความสะอาดกระจอก ๆ ที่อาจตายได้ทุกเมื่อไม่คุ้มกันเลย

เขาตบไหล่หลินเจี๋ยแรง ๆ

“วันนี้ประสิทธิภาพต่ำกว่าก่อนหน้านี้เยอะนะ ฉันเพิ่มปริมาณงานแต่ละวันก็เพราะนาย อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ”

พูดจบ เสิ่นล่างก็โยนเหรียญทองแดง 20 เหรียญลงมา แล้วเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจ

คำพูดประโยคเดียวของเขากลับทำให้เกิดคลื่นความไม่พอใจขึ้นมาทันที

เหล่าคนงานทำความสะอาดที่ถูกปริมาณงานทรมานจนแทบตาย ต่างพากันจ้องหลินเจี๋ยด้วยสายตาเคียดแค้น

“บ้าจริง! ไอ้เวรนี่อยากหาเงินเพิ่มเองแท้ ๆ ถึงได้เพิ่มปริมาณงานให้ทุกคน ดันโยนความผิดมาให้ฉันซะงั้น”

หลินเจี๋ยสบถในใจ

เสิ่นล่างผู้เป็นต้นเหตุพูดจบก็เดินจากไปตามใจ ส่วนคนงานทำความสะอาดรอบข้างก็ไม่กล้าขุ่นเคืองหัวหน้าที่มีพละกำลังสูงถึง 18 แต้ม

ช่วงวันต่อจากนี้ ชีวิตของหลินเจี๋ยคงไม่ราบรื่นนัก

เขากำหมัดแน่น พลังที่เพิ่งได้มาในร่างช่วยให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง

“ต้องรีบเร่งแยกศพให้หนักแล้ว”

“หวังว่าการเลื่อนขั้นครั้งนี้จะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ”

【ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 9/10】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป