ในท่อระบายน้ำมืดอับชื้น แสงไฟสีเหลืองสลัวกะพริบวูบวาบ
คนงานทำความสะอาดนับไม่ถ้วนสวมหน้ากากคุณภาพต่ำ ก้มหน้าก้มตาจัดการซากหนูยักษ์บนพื้น
กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งในอากาศ จนชวนให้คลื่นไส้
หลินเจี๋ยยองอยู่ตรงมุมหนึ่ง เหงื่อซึมบนหน้าผาก เขาใช้มีดค่อย ๆ แยกชิ้นส่วนศพที่ถูกตีจนเลือดเนื้อเละเทะตรงหน้า
การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่ว ตั้งแต่ขนไปจนถึงอวัยวะภายใน ทุกส่วนถูกแยกออกจากกันอย่างครบถ้วน
คมมีดกรีดผ่านหนังและเนื้อ ส่งเสียงสวบสาบแผ่วเบา
เลือดเน่าไหลจากปลายมีด หยดลงในน้ำเสียของท่อระบายน้ำแล้วแผ่กระจาย
“อ้วก!”
เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ อาเจียนเอาของในท้องออกมาจนหมดเกลี้ยง ทว่ากลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงกลับไม่มีผลต่อหลินเจี๋ยเลยแม้แต่น้อย
“เสี่ยวหลิน ฝีมือจัดการซากของคุณคล่องขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ แค่คืนนี้คืนเดียวก็จัดการไปตั้ง 6 ศพแล้ว”
คนงานทำความสะอาดที่เดินผ่านมาข้าง ๆ อดเตือนขึ้นมาไม่ได้
“แต่สูดก๊าซพิษเข้าไปแบบนี้ไม่ดีต่อร่างกายหรอก ทำต่อไปแบบนี้อยู่ได้ไม่นานแน่”
ก๊าซพิษสีเขียวสายหนึ่งลอยออกจากศพ แล้วพุ่งเข้าไปในรูจมูกของหลินเจี๋ย
【ถูกก๊าซพิษเน่าเปื่อยระดับ 0 โจมตี】
【พลังชีวิตถาวร -1】
หลินเจี๋ยรู้สึกแน่นหน้าอก หยาดเหงื่อบนหน้าผากเพิ่มขึ้นอีกหลายหยด
ไอเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้าสู่ปอด แล้วลามไปทั่วร่างตามเส้นเลือด
เขากัดฟันแน่น ฝืนข่มความรู้สึกไม่สบายเอาไว้
มือยังคงทำงานต่อไป เขาตอบอย่างสุภาพว่า “ลุงหูไม่ต้องห่วง ผมรู้ตัวดี ลุงเองก็ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะครับ”
“เฮ้อ”
ลุงหูส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
“เมืองวงแหวนที่กินคนไม่คายกระดูกนี่มันอะไรกัน วงแหวนที่ 9 ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะเก็บเงินซื้อตั๋วผ่านไปวงแหวนที่ 8 ได้สักที”
แผ่นหลังของเขาหายลับไปในแสงไฟสลัว
หลินเจี๋ยก้มหน้าก้มตาแยกชิ้นส่วนซากหนูยักษ์ต่อ
เขาค่อย ๆ แยกขนที่ยังเหลืออยู่ออกมาอย่างละเอียด จากนั้นใช้น้ำยาฆ่าเชื้อกัดกร่อนเศษเนื้อที่ตกค้างบนพื้น
เมื่อน้ำยาฆ่าเชื้อราดลงบนศพ ไอสีขาวก็ลอยขึ้นมา
หยดน้ำยากระเด็นมาโดนมือหลินเจี๋ย เกิดควันขาวพวยพุ่งขึ้นเป็นระลอก
【ได้รับความเสียหายจากน้ำยาฆ่าเชื้อคุณภาพต่ำระดับ 0】
【พลังชีวิต -3】
“ซี้ด—”
หลินเจี๋ยหดมือกลับ ผิวหนังพองเป็นตุ่มน้ำไปแล้ว
ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นมาจากหลังมือ เขายื่นมือไปจุ่มน้ำเสียข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัวเพื่อให้เย็นลง
น้ำเสียเย็นเฉียบห่อหุ้มบาดแผล ความเจ็บปวดทุเลาลงเล็กน้อย
“นี่มันเกมกันแน่ หรือโลกจริงกันแน่?”
เขาพึมพำออกมา
เขามาถึงโลกนี้ได้ครึ่งเดือนแล้ว
ครึ่งเดือนก่อน เขายังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็ได้ลองเล่นเกมจำลองเสมือนจริงแบบเต็มรูปแบบที่เพิ่งเปิดตัวใหม่อย่าง【ดินแดนรกร้าง】
แต่หลังจากล็อกอินเข้าไปได้ไม่นาน เขาก็พบว่ามีปัญหาใหญ่แล้ว!
เกมบ้า ๆ นี่ไม่มีปุ่มออกจากเกม!
แถมโลกนี้ยังสมจริงอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการรับรู้ความเจ็บปวด หรือการกินดื่มขับถ่าย ล้วนไม่ต่างจากโลกจริง
แม้แต่เอ็นพีซีก็ยังมีบุคลิกและวิธีจัดการเรื่องต่าง ๆ เป็นของตัวเอง
ในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่กล้าลองตัวเลือกที่ว่าถ้าตายแล้วจะกลับไปโลกจริงได้เลยสักนิด กลัวว่าตายไปแล้วจะต้องไปรายงานตัวกับยมบาลจริง ๆ
ตอนแรกเขาเกือบหิวตายในโลกนี้
ถ้าให้โอกาสเขาเริ่มใหม่ได้อีกครั้ง เขาจะดูคลิปสารพัดเคล็ดลับการทะลุมิติไปต่างโลกในรายการโปรดให้หมดทุกคลิป!
เมืองวงแหวนบ้า ๆ นี่กินคนไม่คายกระดูก แม้แต่เก็บขยะยังต้องใช้บัตรประชาชน!
เพราะไม่มีบัตรประชาชน เขาจึงถูกลากมาบังคับให้เป็นคนงานทำความสะอาด
งานนี้ไม่ใช่งานดีอะไรเลย ในวงแหวนที่ 9 มันเป็นอาชีพที่มีอัตราการตายสูงที่สุด!
แค่เดือนนี้ กองทำความสะอาดวงแหวนตะวันออกที่ 9 ซึ่งเขาสังกัดอยู่ก็มีคนตายไปแล้ว 20 คน
เขาต้องเก็บเงินซื้อบัตรประชาชนให้ได้ ก่อนที่ขีดจำกัดพลังชีวิตจะถูกหักจนหมด
หลินเจี๋ยครุ่นคิดไปด้วย มือก็ยังทำงานไม่หยุด
เมื่อแยกชิ้นส่วนและจัดการซากศพจนหมดสิ้น กระแสพลังเย็นจาง ๆ ก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา
【ได้รับค่าประสบการณ์: 2 แต้ม】
【ค่าประสบการณ์สำหรับเลเวลปัจจุบัน: 36/200】
หลินเจี๋ยเหลือบมองแถบค่าประสบการณ์
“แค่ 2 แต้มเอง...”
เขาส่ายหน้า
หวังพึ่งการแยกศพเพื่อเพิ่มเลเวลและค่าสถานะคงเป็นไปไม่ได้แล้ว ยังไงก็ต้องพึ่งการเก็บชิ้นส่วน
【พรสวรรค์ระดับเอสเอสเอส: นักเสี่ยงดวงทอยลูกเต๋า (ขั้น 1)】
【ผล: เมื่อสิ่งมีชีวิตตายภายในรัศมี 500 เมตรจากคุณ มีโอกาสเล็กน้อยที่จะได้รับชิ้นส่วนหลอมกายจากศพของมัน โอกาสได้รับชิ้นส่วนหลอมกายขึ้นอยู่กับการมีส่วนร่วมในการสังหารและระดับการแยกชิ้นส่วน (ต่ำสุด 1%) ความแข็งแกร่งของชิ้นส่วนหลอมกายขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิต】
【หมายเหตุ: เมื่อตายแล้วสิ่งมีชีวิตทั่วไปจะไม่ดรอปชิ้นส่วนหลอมกาย โปรดค้นคว้าประเภทของสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องด้วยตนเอง นอกจากผู้ครอบครองพรสวรรค์แล้ว คนอื่นจะมองไม่เห็นชิ้นส่วนหลอมกาย】
【ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 8/10】
“ครึ่งเดือนดรอปมาแค่ 8 ชิ้น อัตราดรอปชิ้นส่วนหลอมกายต่ำชะมัด ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงต้องไปเดินข้ามสะพานไน่เหอซะก่อนแล้ว”
“แถมเกมบ้า ๆ นี่ยังไม่มีหน้าต่างเติมเงิน แล้วก็ไม่มีระบบล็อกอินรับของ 7 วันอีกต่างหาก!”
ปากเขาบ่นไป มือก็เก็บขนเหม็น ๆ หลายชิ้นใส่ถุงผ้าที่เอว
“ขนพวกนี้เอาไปแลกกับหัวหน้าทีมได้ 10 เหรียญทองแดง เก็บให้ได้เยอะ ๆ แล้วเอาไปแลกวัสดุแยกชิ้นส่วนที่ดีกว่า บางทีอาจจะใช้แยกศพที่ระดับสูงขึ้นได้ ชิ้นส่วนหลอมกายที่ได้มาก็คงแข็งแกร่งขึ้นด้วย”
ตอนเพิ่งปลุกพรสวรรค์ได้ หลินเจี๋ยคิดว่าตัวเองกำลังจะได้เดินบนเส้นทางนิยายสายสะใจที่ชื่อว่า《ทะลุมิติต่างโลก ฉันสังหารมดจนหลอมกายเป็นเทพ》 แต่ข้อความหมายเหตุนั่นกลับทำลายฝันที่จะได้เล่นเรื่องสั้นสุดเร้าใจของเขาจนพังยับ
หลังจากทดลองมาครึ่งเดือน ตอนนี้ศพเพียงชนิดเดียวที่เขาพบว่าสามารถใช้รับชิ้นส่วนหลอมกายได้ก็คือซากหนูยักษ์เน่าเปื่อยตรงหน้า ต่อให้การแยกชิ้นส่วนแต่ละครั้งจะสร้างความเสียหายถาวรให้ร่างกาย เขาก็ต้องกัดฟันทนต่อไป
เขาลุกขึ้นยืน ขยับข้อต่อที่แข็งทื่อเล็กน้อย
ในท่อระบายน้ำ คนงานทำความสะอาดคนอื่นยังคงก้มหน้าก้มตาทำงาน
“พวกหน่วยบังคับใช้กฎหมายมันไม่เห็นหัวคนเลย ทุกครั้งที่ฆ่าสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ก็ให้พวกเราเตรียมพร้อมอยู่ใกล้ ๆ อ้างสวยหรูว่าป้องกันมลพิษแพร่กระจายไปทำอันตรายชาวบ้านในวงแหวนที่ 9”
“ใช่ ๆ ชีวิตคนในวงแหวนที่ 9 เป็นชีวิต แล้วชีวิตคนทีมทำความสะอาดไม่ใช่ชีวิตหรือไง!”
“พวกแกสองคนไม่ทำงาน เอาแต่บ่นพึมพำอยู่ตรงนั้นทำไม ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง?!”
“ไม่ ๆ ครับหัวหน้าหน่วยย่อย พวกเราจะไปทำงานเดี๋ยวนี้แหละครับ”
“มีเวลาบ่นก็หัดดูหลินเจี๋ยเป็นตัวอย่างสิ เขาจัดการไปตั้ง 6 ศพแล้ว”
สายตาอาฆาตหลายคู่หันมามองหลินเจี๋ย
หลินเจี๋ยไม่สนใจ เขานวดไหล่ที่ปวดเมื่อยแล้วลุกขึ้น เตรียมไปจัดการศพถัดไป
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
“โอ้ หลินเจี๋ย คืนนี้เก็บเกี่ยวได้ไม่เลวเลยนี่”
ชายใบหน้ามีแผลเป็นจากมีดคนหนึ่งเดินเข้ามา ด้านหลังมีคนงานทำความสะอาดสามคนตามมาด้วย
รอยแผลเป็นจากมีดลากยาวจากหางตาซ้ายลงมาจนถึงคาง เมื่ออยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองสลัวก็ยิ่งดูน่ากลัวเป็นพิเศษ
นั่นคือพี่เตา อันธพาลประจำกองทำความสะอาดวงแหวนตะวันออกที่ 9
เดิมทีเขาเป็นนักเลงในเมือง พอก่อเรื่องก็หลบเข้ามาเป็นคนงานทำความสะอาดในกองนี้ อาศัยกำลังหมัดที่เหนือกว่า รวบรวมลูกน้องมาได้หลายคน แล้วคอยรังแกน้องใหม่โดยเฉพาะ
หลินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ
“พี่เตา มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ไม่มีธุระแล้วมาหาไม่ได้หรือไง?”
พี่เตาเหลือบมองถุงผ้าที่เอวหลินเจี๋ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“ขยันขนาดนี้ เพราะอยากเอาใจหัวหน้าหน่วยย่อยสินะ”
“พี่เตาเข้าใจผิดแล้วครับ ผมแค่อยากหาเงินเพิ่ม”
“ไม่ต้องมาเล่นลูกไม้นี้กับฉัน”
พี่เตาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว แล้วมองหลินเจี๋ยจากที่สูงกว่า
ลูกน้องทั้งสามคนที่อยู่ข้างหลังก็เข้ามาล้อมไว้ สายตาจับจ้องเขาอย่างคุกคาม
“คนงานทำความสะอาดทั่วไปจัดการวันละ 3 ศพก็ต้องไปพักแล้ว แต่นายกลับจัดการไปถึง 6 ศพ”
“เมื่อกี้ฉันเห็นนาย เหมือนยังคิดจะไปจัดการศพที่ 7 อีกด้วย!”
“นายขยันเกินไปจนหัวหน้าหน่วยย่อยจะหาว่าพวกเราขี้เกียจ นายจะหาเงินก็เรื่องของนาย แต่ถ้าทำให้พวกเราต้องตาย ฉันจะจัดการให้นายตายก่อน!”
“ขอเตือนเอาไว้เลย ต่อไปห้ามทำงานเพิ่มเองอีก ไม่อย่างนั้น...”
เขาจ้องหลินเจี๋ยอย่างดุดัน มือทำท่าปาดคอ
“ก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้”
แววตาของหลินเจี๋ยวาบประกายเย็นเยียบ
วินาทีต่อมา ค่าสถานะของพี่เตาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
ตัวละคร: พี่เตา
อาชีพ: คนงานทำความสะอาด
เลเวล: 6
พละกำลัง: 12
ความคล่องแคล่ว: 7
จิตใจ: 4
ความเข้าใจ: 3
เกราะ: 0
ต้านทานเวท: 0
พลังชีวิต: 96/100
หลินเจี๋ยแอบเปรียบเทียบกับค่าสถานะของตัวเอง
ตัวละคร: หลินเจี๋ย
อาชีพ: คนงานทำความสะอาด
เลเวล: 2
พละกำลัง: 4
ความคล่องแคล่ว: 4
จิตใจ: 9
ความเข้าใจ: 7
เกราะ: -1
ต้านทานเวท: 0
พลังชีวิต: 30/34
“ร่างนี้ยังอ่อนแอเกินไป เก็บชิ้นส่วนมาตั้ง 8 ชิ้นแล้วก็ยังไม่ถึงระดับคนปกติเลย”
จากการสังเกตตลอดครึ่งเดือน หลินเจี๋ยพบว่าค่าสถานะพละกำลัง ความคล่องแคล่ว และจิตใจของคนทั่วไปส่วนใหญ่อยู่ที่ประมาณ 5 แต้ม
ส่วนในทีมทำความสะอาด ค่าสถานะพวกนี้จะต่ำกว่านั้นอยู่บ้าง แม้แต่พลังชีวิตซึ่งเป็นค่าสถานะหนึ่ง ส่วนใหญ่ก็มีแค่ครึ่งหนึ่งของคนปกติ
พี่เตาเป็นข้อยกเว้น เพราะก่อนหน้านี้เป็นอันธพาล ค่าสถานะพื้นฐานจึงสูงอยู่แล้ว แถมแทบไม่ต้องทำงาน ค่าสถานะเลยไม่ถูกหักถาวร
“ถ้าสู้กันตอนนี้โอกาสชนะมีแค่หนึ่งในสิบ หมอนั่นต่อยฉันหมัดเดียวก็คงส่งลงปรโลกแล้ว ขอพัฒนาตัวเองอีกหน่อย แล้วฉันจะทำให้มันรู้ว่า สามสิบวันแม่น้ำเหอตะวันออก สามสิบวันแม่น้ำเหอตะวันตกเป็นยังไง!”
หลินเจี๋ยเทขนออกมาครึ่งหนึ่งจากถุงผ้า แล้วยื่นให้อย่างประจบ
“พี่เตา นี่ของคืนนี้ครับ รับไว้เลย”
พี่เตาชั่งน้ำหนักดู พอใจแล้วก็เอาใส่ถุงผ้าของตัวเอง
“ถือว่านายยังรู้กาลเทศะ สมองอาจไม่มี แต่ฝีมือไม่เลว ประสิทธิภาพในการแยกชิ้นส่วนสูงใช้ได้”
เขาแบ่งขนให้ลูกน้องด้านหลัง แล้วตบไหล่หลินเจี๋ย
แรงตบนั้นหนักมาก ไหล่ของหลินเจี๋ยทรุดลงเล็กน้อย
“จำคำของพี่เตาไว้ให้ดี ฉันจะคอยจับตาดูนายตลอด”
พี่เตาหัวเราะเบา ๆ แล้วพาคนจากไป
เสียงฝีเท้าของพวกเขาค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนจะหายลับในความมืดของท่อระบายน้ำ
หลินเจี๋ยมองตามจนพวกเขาเดินไกลออกไป แล้วกำหมัดแน่น
“รออีกหน่อย...”
“แค่ได้ชิ้นส่วนหลอมกายเพิ่มอีกไม่กี่ชิ้น ก็ไม่ต้องกลัวมันแล้ว”
เขาย่อตัวลงอีกครั้ง หลบสายตาพี่เตาแล้วแยกชิ้นส่วนซากหนูยักษ์ตัวถัดไปต่อ
ทันทีที่ท้องของหนูยักษ์ถูกกรีดออก แสงสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากข้างใน
“เยี่ยม! ของดรอปแล้ว!”