หลายวันต่อมา ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของวังสี่เทพ
เยว่ซูเซียว เยว่เจิ้งหยาง และคนอื่นๆ ยืนล้อมรอบกระถางศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ใบนั้น
กระถางศักดิ์สิทธิ์เปล่งแสงสีม่วงพร่าเลือน ภาพสลักนูนของสัตว์เทพทั้งสี่ด้านเหมือนมีชีวิตขึ้นมา ราวกับกำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า
ภายในกระถาง ของเหลวสีแดงสดราวกับเลือดกำลังเดือดปุดๆ ไม่หยุด
อู๋ไป๋ไม่ได้สติ นั่งขัดสมาธิอยู่ในกระถาง คล้ายกับต้มกบในน้ำอุ่น ตัวเขาเหมือนกำลังจะถูกต้มจนสุก ผิวหนังแดงไปทั้งตัว ดูน่ากลัวเล็กน้อย
"เจ้าสำนัก แบบนี้จะได้ผลเหรอ? เข้าวันที่สี่แล้ว อาการของอู๋ไป๋ก็ยังไม่เห็นดีขึ้นเลย"
เยว่เจิ้งหยางเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวลเต็มเปี่ยม
เยว่ซูเซียวทำหน้าเจ็บใจ เหวี่ยงสมุนไพรชั้นยอดสองต้นที่เปล่งแสงเรืองรองลงในกระถาง แล้วเอ่ยว่า "ข้าก็ไม่ชัดเจนเหมือนกัน จะเป็นจะตายก็แล้วแต่วาสนาของอู๋ไป๋เอง"
"เจ้าสำนักแน่ใจหรือว่าวิธีนี้ได้ผล?"
"ไม่รู้สิ ถือว่าพยายามรักษาคนตายให้เป็นก็แล้วกัน"
มุมปากของเยว่เจิ้งหยางกระตุกเล็กน้อย
เยว่ซูเซียวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อู๋ไป๋เจ็บหนักเกินไป คราวนี้กระทบถึงชีพจรหัวใจ วิธีธรรมดาย่อมไม่ได้ผลแน่ โรคร้ายก็ต้องใช้ยาขนานแรง"
เยว่เจิ้งหยางถามด้วยความสงสัย "เจ้าสำนัก วิธีนี้ได้มาจากไหน? ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นท่านใช้เลย"
สีหน้าของเยว่ซูเซียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลายเป็นเทิดทูน "ถ้าข้าบอกว่าเป็นปราชญ์รุ่นก่อนของวังสี่เทพสำแดงอิทธิฤทธิ์ เจ้าเชื่อไหม?"
เยว่เจิ้งหยาง "......"