"ถังเป่าเอ๋อร์ ไม่ใช่ข้าใจร้าย! อย่างที่เจ้าบอก อู๋ไป๋โดนแทงทะลุ และยังบาดเจ็บที่เส้นชีพจรหัวใจ เจ้าคิดว่าอาจารย์ของเจ้าเป็นเทพหรือไง"
"บาดเจ็บขนาดนี้ ต่อให้รอดก็กลายเป็นคนไร้ค่าแล้ว..."
เมื่อได้ยินคำพูดเย็นชาของมู่จิ่วโจว ใจของถังเป่าเอ๋อร์ก็วูบเย็นเฉียบ พลางพูดอย่างโมโห:
"มู่จิ่วโจว ถ้าแกไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร อย่ามาสาดน้ำเย็นใส่กัน"
"อีกอย่าง ข้าไม่ได้ให้แกไปช่วยอู๋ไป๋ แค่ให้ไปที่หออสูรทมิฬเพื่อฆ่าคนที่ทำร้ายอู๋ไป๋"
"ทำไม่ได้!" มู่จิ่วโจวกล่าว
ถังเป่าเอ๋อร์เต็มไปด้วยความคับแค้น "แกไม่ได้โม้ว่าตัวเองเคยสังหารเจ้าหออสูรทมิฬมาแล้วสามคนหรือไง"
"นั่นไม่ใช่การโม้ แต่เป็นเรื่องจริง"
"ถ้างั้นแกก็ไปที่หออสูรทมิฬตอนนี้ ฆ่าคนที่ทำร้ายอู๋ไป๋ซะ"
"ข้าบอกแล้ว ว่าทำไม่ได้" มู่จิ่วโจวพูดอย่างสงบ "เพราะตอนนี้หออสูรทมิฬมีเจ้าหออยู่เก้าคน ถ้าเจ้าอยากส่งอาจารย์ไปเกิด เปลี่ยนวิธีเถอะ อย่างน้อยก็ยังเหลือซากครบ"
ถังเป่าเอ๋อร์รู้สึกหดหู่ใจ
"ไม่พูดกับแกแล้ว"
ถังเป่าเอ๋อร์วางสายโทรศัพท์อย่างหัวเสีย
อู๋ไป๋บาดเจ็บสาหัส ส่วนหลินตั้นจวงหายตัวไป ทำให้บ้านที่เคยคึกคักเงียบเหงาลงทันที
เหลียงหย่วนมองไปที่เฒ่าเต๋าจอมกะล่อนที่นั่งเงียบไม่พูดจา "ท่านอู๋เป็นยังไงบ้างแน่"
ทุกคนมองไปที่เจ้าเล่ห์เฒ่า
ทุกคนรู้ว่าอู๋ไป๋กำลังรักษาตัวอยู่ที่วังสี่เทพ
เฒ่าเต๋าจอมกะล่อนมีสีหน้ากังวล ถอนหายใจ "ข้าเพิ่งไปถามข่าวมา อู๋ไป๋ยังคงสลบอยู่"
"คราวนี้เขาบาดเจ็บหนักเกินไป คงจะฟื้นในเร็ว ๆ นี้ไม่ได้"