หลินตั้นจวงใบหน้างามซีดเซียว ร่างบางสั่นสะท้านเข้ามาหาอู๋ไป๋ มองดูบาดแผลทะลุที่น่ากลัวบนตัวเขา สมองพลันมึนงง
ปลายนิ้วของนางสั่นระรัว แตะสัมผัสใบหน้าอู๋ไป๋เบา ๆ ความเย็นวาบสายหนึ่งแล่นผ่านปลายนิ้วไปทั่วร่าง ราวกับหัวใจในชั่วขณะนั้นถูกผนึกเป็นน้ำแข็ง
นางอยากร้องไห้ แต่เส้นเสียงตึงเครียด ร้องไม่ออกเลย
มีเพียงน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่มีเสียง
นางไม่อยากเชื่อ และไม่กล้าเชื่อ ว่าอู๋ไป๋จะตายไปแล้วเช่นนี้
เขาแข็งแกร่งดั่งเทพ ตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่ว่าเจอกับอะไร เขาไม่เคยล้มลง
แต่ในยามนี้ นางตระหนักว่าตนเองกำลังจะสูญเสียชายผู้นี้ไป
ความสิ้นหวัง หวาดกลัว และโกรธแค้นนั้น ทำให้นางแทบจะพังทลาย
อย่างไรก็ตาม นางรู้ว่าตนยังล้มลงไม่ได้
เฮ่ออวิ๋นอี้สมควรตาย ทุกคนในหออสูรทมิฬล้วนเป็นฆาตกรที่ทำให้อู๋ไป๋ตาย
คนพวกนี้ยังไม่ตาย แล้วนางจะล้มลงได้อย่างไร?
แต่นางรู้แก่ใจดีว่า สาเหตุของทุกสิ่งนี้ ล้วนเพราะตนเองมีสายเลือดเผ่ามาร
ความตายของอู๋ไป๋ ล้วนเกิดเพราะนาง
เฮ่ออวิ๋นอี้มีคำพูดหนึ่งที่ถูกต้อง การมีอยู่ของนาง จะนำความทุกข์และความตายมาสู่คนรอบข้าง
ทันใดนั้น ปลายนิ้วของหลินตั้นจวงก็สัมผัสได้ถึงคลื่นลมปราณเล็กน้อยระลอกหนึ่ง
นางเบิกตาโตโพลง ความรู้สึกปีติยินดีอย่างล้นเหลือแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แทบจะกรีดร้องออกมา... อู๋ไป๋ยังมีชีวิตอยู่
ความรู้สึกของนางไม่มีทางผิด อู๋ไป๋ต้องยังมีชีวิตอยู่แน่
แต่ทว่า นางเก็บซ่อนความดีใจไว้อย่างแนบเนียน จะให้คนพวกนี้รู้ว่าอู๋ไป๋ยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้เด็ดขาด
“ได้ ฉันจะกลับไปกับพวกท่าน!”
เฮ่ออวิ๋นอี้และพรรคพวกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
“คารวะการกลับบ้านของนักบุญหญิง เทพอสูรนิรันดร์ไม่ดับสูญ”
คนกลุ่มหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมกัน