"ถือไว้ซะ ในเมื่อพวกเจ้าติดตามข้า ข้าก็จะไม่ทำให้พวกเจ้าต้องขาดทุน"
"โลกยุคนี้ใครก็พึ่งพาไม่ได้ มีเพียงการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นคือเหตุผลที่แท้จริง"
คำพูดของอู๋ไป๋ไม่เปิดช่องให้สงสัย
ซ่างกวนอวี่เฟยรู้สึกซาบซึ้งในใจ ไม่เคยมีใครดีกับพวกนางพี่น้องเช่นนี้มาก่อน
"ขอบคุณค่ะผู้อาวุโสหลิน"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ออกรถเถอะ"
ทั้งสองมาถึงโรงน้ำชาอวิ๋นอี้ รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง เฉินเยวียนก็ปรากฏตัวขึ้น โดยมีหยางเลี่ยประคองเข้ามา
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว กล่าวเสียงเย็นว่า "เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ?"
เฉินเยวียนหน้าซีดขาว หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ไม่ได้ตอบคำถามของอู๋ไป๋ แต่ถามกลับเสียงเย็นว่า
"เจ้าถามหรือยัง? ใช่อู๋ไป๋เป็นคนทำหรือไม่"
อู๋ไป๋หัวเราะแห้งๆ ขึ้นมาทันที กลบเกลื่อนการเยาะเย้ยไม่อยู่ "อายุปูนนี้แล้วยังไปอยู่กับหมาเสียได้? ต่อให้เป็นอู๋ไป๋จริง เจ้าคิดว่าเขาจะยอมรับหรือ?"
สีหน้าเฉินเยวียนย่ำแย่ราวกับพ่อแม่ตาย
"ต้องเป็นอู๋ไป๋แน่"
เขากัดฟันพูด
"ถึงเป็นอู๋ไป๋แล้วอย่างไร? ไม่มีหลักฐาน เขาจะยอมรับหรือ?"
อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความดูถูก เหน็บแนมว่า "เฉินหยวน เจ้าควรคิดให้ดีเถอะ ว่าจะไปเอาสมุนไพรชั้นยอดระดับสูงห้าสิบต้นมาจากที่ไหนมาแลกตัวลู่หยวนซานคืน"
เฉินเยวียนกัดฟันกรอดๆ ทำท่าเหมือนจะกินคน
เขาจะไปหาสมุนไพรชั้นยอดระดับสูงห้าสิบต้นมาจากที่ไหน?
เขาเป็นจางเหล่าชั้นในของหออสูรทมิฬคนหนึ่งก็จริง แต่การจะเอาสมุนไพรชั้นยอดห้าสิบต้นที่มีทั้งคุณภาพและอายุได้นั้น เป็นเรื่องยากมาก
"ข้าจะไปเผชิญหน้ากับอู๋ไป๋ต่อหน้า"