อู๋ไป๋ออกจากโรงน้ำชาอวิ๋นอี้กลับบ้าน หลังเที่ยงคืนก็ได้รับสายจากซ่างกวนอวี่เฟย
"ท่านหลินจางเหล่า ขออภัยที่รบกวน"
ในความมืด ดวงตาของอู๋ไป๋เปล่งประกายเย็นเยียบ "เจอที่ซ่อนตัวของเฉินเยวียนแล้วหรือ?"
"ไม่เพียงเท่านั้น ข้ายังพบสายลับของเจ้าตำหนักที่หกในเมืองจิ้นเจียงด้วย"
น้ำเสียงของซ่างกวนอวี่เฟยตื่นเต้นมาก
อู๋ไป๋นิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นก็คิดออกทันที... เฉินเยวียนไม่คุ้นชินในเมืองจิ้นเจียง หากต้องการที่ซ่อนตัวที่ปลอดภัย ต้องให้สายลับของเฮ่ออวิ๋นอี้ในเมืองจิ้นเจียงจัดการให้
"ดี รอข้าด้วย"
ทั้งสองนัดสถานที่พบกัน อู๋ไป๋แอบออกจากบ้านไปพบกับซ่างกวนอวี่เฟย
หลังจากพบกัน ภายใต้การนำทางของซ่างกวนอวี่เฟย พวกเขามุ่งหน้าไปยังชานเมืองทางตะวันออก
"ท่านหลินจางเหล่า เฉินเยวียนเข้าไปในเรือนชาวนาเล็ก ๆ ด้านหน้านั่นแล้ว"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย "เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าเข้าไปเอง"
"ท่านหลินจางเหล่าระวังด้วย!"
อู๋ไป๋เปลี่ยนเป็นชุดดำล้วน มาถึงหน้าเรือนชาวนาเล็ก ๆ เขย่งปลายเท้าเบา ๆ ก็ข้ามกำแพงสูงสองสามเมตรไปได้
ทว่าเมื่อเขาลงพื้น กริ่งในเรือนก็ดังสนั่นหวั่นไหว
อู๋ไป๋ก้มหน้ามองเพ่งสายตา เห็นว่าเท้าเหยียบอยู่บนเอ็นใสเส้นหนึ่ง
แม่เจ้า!
อู๋ไป๋อดสบถไม่ได้
ในเรือนเต็มไปด้วยเอ็นใส ปลายเอ็นอีกด้านผูกติดกับกริ่งทองเหลือง เพียงแค่แตะถูกเอ็น กริ่งก็จะดัง
มาตรการเตือนภัยที่ล้าสมัยเช่นนี้ กลับทำให้เขาติดกับจนได้