วันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋บอกผู้เฒ่าทั้งสองว่า บ้านใหม่สร้างเสร็จแล้ว
ไป๋ซู่หลินกับจู้ซิ่วจือทั้งดีใจและอาลัย
ข้าวของของพวกเขาเก็บใส่ห่อไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
อู๋ไป๋ขับรถไปส่ง
ถึงหมู่บ้านตอนเที่ยงพอดี
ผู้เฒ่าทั้งสองมองดูบ้านซื่อเหอย่วนหลังคาเทาผนังขาว สง่างามโอ่อ่าตรงหน้า เอาแต่บ่นว่าอู๋ไป๋ใช้เงินสิ้นเปลือง บ้านเดิมซ่อมแซมหน่อยก็อยู่ได้
ปากต่อว่า แต่ดูออกว่า คนแก่ทั้งคู่พอใจกับบ้านตรงหน้ามาก
ทุกอย่างในห้องล้วนเป็นอุปกรณ์ทันสมัย สะดวกมาก
กินข้าวเที่ยงเสร็จ อู๋ไป๋กับผู้เฒ่าทั้งสองไปไหว้สุสานไป๋เสี่ยวจวี๋ที่เขาด้านหลัง
ตกบ่าย อู๋ไป๋ใกล้ต้องกลับแล้ว
"อู๋ไป๋ ถ้ามีเวลาต้องพาถังถังกลับมาบ่อย ๆ นะ"
"ทำกับข้าวกินเองที่บ้านให้มาก กินอาหารส่งเดลิเวอรีให้น้อยลง ไม่ดีต่อสุขภาพ ยังมี อย่าซื้อของเล่นให้ถังถังอีกเลยนะ ของเล่นเธอเยอะจนห้องแทบวางไม่พอแล้ว เด็กจะตามใจมากไม่ได้..."
ก่อนอู๋ไป๋จากไป ผู้เฒ่าทั้งสองพร่ำสั่งย้ำไม่หยุด
อู๋ไป๋ฟังเงียบ ๆ
"พ่อ แม่ ดูแลตัวเองดี ๆ นะ มีอะไรต้องจำไว้ว่าโทรหาผม"
อู๋ไป๋ขับรถออกไปแล้ว
เขาอยากให้ผู้เฒ่าทั้งสองอยู่กับเขาจริง ๆ แต่ผู้เฒ่าไม่ยอม นี่เป็นข้อหนึ่ง ข้อสองคือรอบตัวเขามีอันตรายที่มองไม่เห็นมากมาย ผู้เฒ่าทั้งสองอยู่ในหมู่บ้านจะปลอดภัยกว่า
อู๋ไป๋ให้เหลียงหย่วนส่งคนมาสองสามคน ควักเงินจ่ายค่าเช่าสูง ๆ เช่าลานข้าง ๆ ไว้คอยคุ้มครองผู้เฒ่าทั้งสองอย่างลับ ๆ